dor na retina

nó

2011-10-07T02:17:00.002+02:00

teño un nó dentro que non me deixa pensar. é como unha bola de pelo, enmarañada de imaxes, de palabras, de historias
teño un nó que non se quere desfacer. que non se pode ver nin tocar
tenme os ollos anegados

é un país triste este. difícil de vivir
non sei canto máis poderei vivir aquí sen que doia

EU QUERO

2011-09-18T00:51:00.001+02:00

EU QUERO
Quero que saia o sol.
Quero o teu corpo quente
contra o meu.
Quero un cuarto de noso.
Quero os labios abertos.
Quero a túa man esquerda.
Quero o vento.

María do Cebreiro. Cuarto de outono

2011-08-10T05:10:00.001+02:00

que era verán dicían e ter de súpeto un pé no avión. os días pasan moi axiña
e de como fechan escolas no rural, europa afunde e aquí a tinta dos xornais é sangue

chuva

2011-07-20T03:40:00.004+02:00

deixo a rulfo, que siga o seu camiño. rulfo que xa non me vai acompañar máis

deixo as secas serras de jalisco e paseo polo doce ar que anega o cantábrico. só polo pracer de preguntarme por que non volvo vivir lá. podería inventar unha historia para cada gran de area que asenta as praias da súa costa

despois, que teño tantas cousas na cabeza, déixoa que marche un rato, ela soa, que tamén eu preciso descansar

no cuarto húmido, este, hai un ruído xordo, como de vella máquina de facer cinema

ou será a caixa de música do meu peito

ou as saudades daquela beira do mar

rulfo mais eu

2011-06-26T23:48:00.004+02:00

rulfo mais eu habitamos nas vías do tren dos domingos. pasa miña man polas súas páxinas e é coma se fóra non chovese, esa chuva fría do verán, senón que o sol pega tan forte que a pel arde

con rulfo viaxo á serra de oaxaca, aínda que el falase dos llanos de jalisco. leo miseria e pobreza e desterro

a miña man, que brilla un pouco con esta luz, repasa liña a liña cos ollos, e deixa que rulfo sexa o máis importante que hai. a miña man non sabe como era o mundo antes de que rulfo escribise, e non quere sabelo

eu non lembro como era eu propia antes de méxico

e entón, miña man e mais eu, que desde hai un mes nos queremos máis ca nunca, como se de súpeto nos descubrisemos unha á outra, fechamos o libro, poñemos a luva, saímos á luz e á auga negra do charcos, e pensamos na calor dos llanos e nos desertos que habitan os pulmóns das persoas fóra desta monstrosa cidade de ceo gris

pereiro

2011-05-17T17:05:00.002+02:00

pasamos de dicir día das letras a dicir día de lois pereiro

porque o que aconteceu este ano foi unha revolución. quizais dende a miña perspectiva sesgada de atender só a certas cousas e persoas, mais eset ano semella que vivimos unha revolución da poesía que está na rúa, e non na academia

levaba anos a agardar por este día e tócame estar á marxe. a unha marxe de nove mil quilómetros. se ben é controvertido que se lle adique un día tan institucional a alguén como pereiro, a ruptura que supón, o poñer a todas esas persoas anquilosadas no pasado máis clásico a celebrar a alguén que tivo unha vida tan pouco "decorosa", é unha victoria

miña nai dicíame que pra qué celebrar a alguén que escribiu apenas tres libros. eis o grande logro. que se coñeza, que se lea, que se achegue á xente do común a alguén que escribiu pouco -se temos en conta as leis da hiperprodutividade que mandan en nós hox- pero con esa furia, é máis do que se pode agardar

a primeira vez que lin a pereiro, hai moitos anos, tardei días en reuperarme dos seus versos. moi poucas veces na vida me pasou iso. agora, a nove mil quilómetros da casa, releo a súa poesía última de amor e enfermidade, que me acompaña nesta travesía polo oeste

ogallá nunca máis voltemos celebrar a eses autores que fican tan lonxe de nós, que non nos falan, que non saben falarnos. ogallá cada ano haxa unha revolución. ningún paso atrás de aquí en diante

chiapas

2011-04-27T05:34:00.002+02:00

chiapas é encontros e desilusións. é afrontar unha realidade que fica tan lonxe de nós que semella ciencia ficción. nenas preñadas. nenas descalzas. sorrisos desdentados. chiapas é tamén o grande símbolo da resistencia indíxena. esperanza e miseria. europeos que pretenden atopar un soño e despois abren bares. jipis que venden pulseiras
en chiapas reencontreime co pasado e co futuro. recarguei a enerxía como fan os minerais co sol. volvín entender que fago aquí e o sentido que ten todo isto. déronme ganas de devorar o mundo coas mans.os ollos non sempre son abondo
despois volvín á cidade monstro e sorrín moito. por que non? esta primavera veu chea de regalos, de visitas e de amor

saraiva

2011-04-17T05:33:00.003+02:00

hoxe granizou. granizou tanto que o chao cubriuse todo de branco. na rúa, era todo verde e xeo, verde e xeo. estraña primavera
mentres, eu busco escusas pra non pensar e por iso soño cun sorriso que é cuase idéntico ao do gato de alicia. deitarse e acordar cun sorriso na cabeza é moito máis do que podería ter pedido

primaveraclown

2011-04-09T04:59:00.003+02:00

pregúntolle ao meu profesor de inglés que dicir se me preguntan por que son paiaso, ou por que inclúo esta información no meu currículo. teño medo de que non o comprendan. el dime que só teño que falar con seguridade, e dicirlles que transformo cuestións nas que ninguén pensa en sorrisos. é un xeito bonito de velo

asia volve soar forte e eu que estou chea de medos e inseguridades. inseguridade de non ser o que andan buscando, ou simplemente que non precisen de alguén coma min. ás veces coa xente pasa o mesmo: non precisan nas súas vidas de alguén coma ti. e ás veces doe

falando coa pedra, sentín que estaba a perder moitas cousas. sentín que non valía a pena estar lonxe. que responder nunha entrevista de traballo se che preguntan por que escoller a vida internacional? como explicar que tamén é unha decisión que doe?

2011-03-22T23:06:00.003+01:00

a miña mesa de traballo -na oficina- e ese lugar marabilloso tan propio como a miña propia casa. as pilas de libros, as fotos dos nenos, unha planta que vive enriba dunha torre de cedés. ese marabilloso caos que é tamén a miña vida, e que se reproduce en todo aquilo que toco

grampadora, xornais, videos. notas cheas de claves e ducias de barcos que sulcan os mares da torre do meu ordenador. latas cheas de sobres de té e caixas de té cheas de lápises e clips. versos ciscados en anacos de papel

coñecín un poeta que envía caracois debuxantes. coñecín un poeta que pensa en máscaras e megáfonos mentres eu falo de patrias e partos

no parque afundido atopei esquíos e palabras e levei un pouco do seu sol á lámpada que alumea a miña mesa na oficina. estou cursi porque chegou a primavera e non me importa. xa abondo gris hai nos xornais, que só lembran que hai unha guerra -entre tantas- porque comezou hai pouco. teñen memoria de peixe

nun cacho coloco unha foto. mais pode que non atope nada que ilustre todo isto

a pequena g

2011-03-16T05:05:00.003+01:00

non existen as palabras de gracias. só as de amor, cando son de verdade
e existen tamén as persoas que son constantes vitais no camiño que nos toca percorrer. falei moitas veces da pequena g nesta casa. moitísimas veces. e como constante que é, volve unha e outra vez á miña vida, chea de amor
a pequena g é unha desas persoas que fan crer que outro mundo é posíbel. é unha desas persoas que constrúen día a día un outro mundo posíbel
ela foi a primeira coa que sentín -e con quen máis o sentín- que a vida nos levaría a cada pouco polos mesmos camiños, para írmonos atopando. ela é unha das poucas persoas coas que semella que non pasan o tempo e a distancia. que sabe escoitar, cousa ben rara nos tempos que corren
a pequena g é unha valiente. e ademais de ser valiente, quéreme e lévame no seu pensamento
e eu, que non atopo palabras que digan todo o que podería dicir sobre ela. porque querer fica pequeno e tamén a levo sempre comigo

sol

2011-03-15T05:22:00.003+01:00

que non vos enganen os berros. este ano xa morreu. que non vos enganen as luces nin a música
porque, claro, soan agora todas as cancións que deixamos pasar e que falan de nós e das nosas decisións. tamén das cousas que non fixemos
o sol do caribe queima e é imposible afacerse á soidade e á tristura dos aeroportos
(preciso de contar todas esas respiracións, todas as noites sen durmir. todas e cada unha das conversas) ou é que se lle poden poñer números a todos estes meses?
cando vivamos nun circo e teñamos fiestras vermellas, xa non precisaremos de chorar en lugares aos que case ninguén chega, como este
non me quedan escusas pra non dicir a verdade. vaise esgotando o tempo. este ano morreu e agora temos por diante unha vida toda. podo inventar todas esas cancións que non escoitei nunca, e fuximos polo mar, ata o pacífico, iremos ata o pacífico. ninguén nos coñece lá
non ten sentido escribir cousas bonitas se non son quen de dicirchas de ollo a ollo

caribe

2011-03-12T06:40:00.002+01:00

esta incapacidade de dicir o que teño que dicir. esta capacidade de dicir o que non debera dicir
o estado natural do ser humano é o sol
existe unha cultura feminina? ou máis aínda, por que as mulleres non conseguimos equipararnos aos homes na producción cultural?
pintar na area
máis de tres mil anos domesticando o chile
o estado natural da miña pel é o branco
vivir fóra do mundo significa non enterarse de que un tsunami soterrou a miles de persoas. vivir fóra do mundo significa que o máis importante para un sexa o nacemento dun neno
esta incapacidade de sentir o que hai que sentir. o medo a non sentir ou a sentir de máis
a poesía non é un oficio, claro. é un estado da alma. que llo pregunten a todos os poetas -poetas de veras- dos últimos dous mil anos
teño sono e non quero ir durmir
mañá marcha mamá

seiscentos cincuenta e un

2011-02-21T07:03:00.002+01:00

chorar coma unha estúpida por un filme malo. niso fechas a fin de semana, na que nada importou abondo. só ela, a quen antes admirabas e agora xa é como da casa, como alguén corrente que se vai metendo no día a día através de liñas que chegan de alén mar, e que te emocionan tanto como facía moito nada facía
e si, que lindos ojos, malagueña. como el candor de una rosa
de maior quero ser poeta, digo algúns días. quero ser poeta e escribir cousas bonitas. así, con esta inxenuidade. quero ser poeta con el candor de una rosa

cidades

2011-02-17T02:42:00.002+01:00

por culpa dun lector de vello desta casa, ando a preguntarme se terei algunha relación especial coas cidades nas que vivo. algo que saia do común
e venme á mente a marabillosa filipa leal, da que namorei fondamente no último festival de salvaterra ao que fun

A CIDADE ESQUECIDA

Ela disse: Sou uma cidade esquecida.
Ele disse: Sou um rio.

Ficaram em silêncio à janela
cada um à sua janela
olhando a sua cidade, o seu rio.

Ela disse: Não sou exactamente uma cidade.
Uma cidade é diferente de uma cidade
esquecida.

Ele disse: Sou um rio exacto.

Agora na varanda
cada um na sua varanda
pedindo: Um pouco de ar entre nós.

Ela disse: Escrevo palavras nos muros que pensam em ti.
Ele disse: Eu corro.

De telefone preso entre o rosto e o ombro
para que ao menos se libertassem as mãos
cada um com as suas maos libertas.
Ela temeu o adeus,disse:Sou uma cidade esquecida.
Ele riu.

o sol

2011-02-03T04:40:00.002+01:00

baixo camiñando desde o traballo todos os días. unha hora. case sempre no punto exacto cruzo con el, e nos últimos días comezo a dubidar se de certo existe, se non será que só eu o podo ver
co pelo desordenado e a roupa rota e suxa, pero leva traxe, e camisa, e garabata, iso si. zapatos rotos e un libro moi grande debaixo do brazo. podería ser o código civil, un tomo de enciclopedia
ou unha novela de cabalerías
peor o título, en letras douradas, está roído de máis como pra poder lelo

invariablemente levanta os ollos do chan, mira pra min, e segue o seu camiño

e eu non sei que sentir

sábado

2011-01-22T22:37:00.003+01:00

os versos de david huerta. as acelgas. chamar a manila. o inglés e o português. o recendo a tabaco que entra pola fiestra. o sol de inverno que quere ser primavera. os libros pra colorear de deuses maias. os narises vermellos de pallaso. os frijolitos que medran dentro das barrigas das mulleres. a numeroloxía. ser e estar. méxico. as palabras de xente que di que son artisticamente mediocre. a lista da compra. os bestiarios e os animalarios. os poetas. dubidar nas propstas. áfrica. os retos. o medo. ojalá que llueva café en el campo

querer ser e non atreverse. voltar aquí. voar. as cancións de amor que soan baixiño. os cadernos de follas amarelas. as chamadas por teléfono. os ollos azuis

facerse maior. os días que pasan tan axiña. méxico

as dúbidas. as ausencias. áfrica

escribir. o medo. áfrica

áfrica

áfrica

áfrica

ouro vermello

2011-01-15T07:51:00.004+01:00

de que xeito se van enlazando as palabras como os punteos nunha guitarra. de que xeito o sol fai arder a pel e á mañán seguinte vai tanto frío, e arredor só hai agaves e montes altos coma mundos que fan pensar que volviches atrás, que estás nos andes e sempre é vrao

como a casa se vai enchendo de peixes e procuras nos libros mais non, os filósofos gregos pouco ou nada falaron de peixes e de barcos de papel, coma se non fosen abondo importantes. que é case a unha da mañán e toda conversa posible di que neste cuarto, entre estas catro paredes, non hai changos senón peixes, e unha serea esquelete, e un sombreiro de retallos de telas coloradas. e xuras e xuras que non, que non hai changos

ou é que acaso quixeras que a conversa xirase arredor de illas no ecuador ou sobre arreglos a unha canción que fan pensar canto tempo hai que non escribes por encarga, que tristura

nomás eso, dis. nomás que peixes e nomás que sol e nomás que mulleres de trenzas longas coma mundos que sorrín desdentadas mentres se fan entender nun español precario con turistas do norte de europa. que mundo este

e onde quedou áfrica? pois debeu de quedar fóra do cuarto, cos changos. onde vai máis frío. onde é máis noite. e xa vai ser a unha e comeza a furar a fame no estómago, ou as ganas de comer, que non é o mesmo. e si, van sendo horas de ir pra cama. tanto teñen os peixes. e as sereas con guitarras. e os esqueletes desdentados e as illas nas que o sol bate tan forte que non pode agromar nada da terra

é tarde de máis pra pensar

tlatelolco nos límites de 2010

2010-12-31T20:12:00.002+01:00

gasto as últimas horas do 31 no df indo a tlatelolco. sento nun muro, frente á igrexa na praza das tres culturas e achégase a min un home. fálame da praza, do 85, do edificio que foi da sre e como se acende de luces cada noite. a súa filla que naceu no 85 -coma min-, parirá en xaneiro, di. dáme as súas beizóns para o ano que entra e marcha sorrindo e mandándome bicos polo ar

e non me atrevo a preguntarlle polo 68. nin polo edificio chihuahua. non podo
quizais porque aínda non podo admitir canto me calou esta parte da historia. canto está a influir en min e no méxico que vivo

na praza hai un mural que di:

in otin ihuan totonaltin nican izcallia
totauhca anahuaca tlathui axcanmochipa cencol moyolixco

que quere dicir:

aquí renacen os nosos camiños e os nosos días en todas partes e no teu corazón
dende agora e pra sempre a nosa gloria de anahuac esperta

pero na pedra que preside a praza, e na que faltan tantos nomes, di que

ni un minuto de silencio en el banquete
(pues prosiguió el banquete)

unha parella dáse bicos nun costado do poema terrible, porque semella que hai un méxico que esqueceu o 68. que nin pensa que sería do país sen o 68

e penso, entón, que seria de min de non ter coñecido tlatelolco

remata o ano fatal e eu fecho o círculo aquí, na praza das tres culturas, agardando a que chegue o ano novo de luces e músicas. decidindo se quero que renazan os camiños ou que haxa un minuto de silencio no banquete

de volta. alomenos por hox

2010-10-27T19:50:00.003+02:00

(dous meses. xa pasaron dous meses e creo que nunca ficara tanto tempo calada por aquí)

[http://www.youtube.com/watch?feature=player_profilepage&v=vV5VJI6gnOI]
o maldito youtube non me deixa insertar o video

camiñaba polo metro e atopeino. a el, ao rapaz das imaxes. unha policía sacábao do andén. esta cidade é tan pequena que as posibilidades de atopar a todo o mundo son infinitamente grandes

despois, dous días despois, fun ver unha obra de teatro no cárcere e pensei que por cousas como estas valía a pena estar aquí. por ver como rapaces de entre dazaseis e vinteún anos, a meirande parte cumprindo penas por homicidio, representaban un motín nun barco antes do descubrimento de américa. como moitos deles levaban no brazo ou nas costas a marca do cárcere, a marca indeleble las tres liñas

asistía, por enésima vez, a unha realidade tan afastada de min. coma unha sorte de submundo que doutro xeito nunca tería posibilidade de tocar sequer

o mesmo acontece co escenario, comezo a pensar. nunca antes pensara en subir a un. e aquí estou, co meu narís vermello, tan pequeño que ás veces ate semella que o pinto. a máscara máis pequena do mundo, di o mestre, que é o mellor dos mestres posibles. subida a un escenario con todo o descaro do mundo, que dicían que é o mellor xeito de ser e estar

cuase en derribo a casa esta, non sei se pedir desculpas a un alguén invisible que está do outro lado, ou asumir a derrota con toda a dignidade posible. xa van cinco anos e sinto que todo isto xa non ten sentido. se hai alguén, aínda, por aí atrás... que pensa?

temperance

2010-08-21T21:19:00.005+02:00

entón arrola a voz dese taxista que pasa dos setenta, que che canta coplas mentres atravesa a cidade caótica de venres a mediodía. e podes ir mercar flores ás dez da noite nalgún posto de rúa aínda sabendo que nin todas as flores do mundo che poderían axudar a dicir todo o que tes que dicir

as cartas contaban que a túa vida estaba paralizada e que ameazaban grandes cambios e ti, que nunca quixeches crer nestas cousas, durmías co anxo ao carón da cara. que máis dá quen diga aquilo que non queres oír, se as cartas ou calquera que agora che arrodea. tanto tene entón pensas que xa hai tempo que querías falar das visitas, ou da viaxe a chiapas, ou dos novos figurantes que anegan o teu teatro e aquí te ves, durmindo un pouco baixo o ceu gris de despois do xantar, antes de entrar nunha semana estraña que comeza en sábado, e que ten sabor doce e acedo a partes iguais. porque estás a piques de envelenarte dunha máis das grandes farsas que tentan enganarnos coa posibilidade dun mundo millor

paciencia

2010-07-19T20:28:00.007+02:00

as unllas e o pelo medran desmesuradamente aquí. existen tantos circos que sería imposible contalos e quizais pola multitude de paisaxes, o mundo interior tamén pasa por infindas estacións diferentes, que bulen coma o movemento das ondas

chove moito e unha acostuma a mollar os pés como reivindicación de algo que aínda non se decidiu o que é. non están os tempos pra facer poesía, e menos poesía política (nunca estiveron os tempos por dentro como pra facer poesía política). e se cadra o definitivo sería coller un narís de paiaso e ir á oficina con el, coma se nada. unha auténtica revolución

non están os tempos para a poesía nin para pensar no futuro, que diría calquera. non hai futuro. no futuro xa non terei estes anos. no futuro vou ser adulta e despois vella e queixareime de que non fixen senón mirar a vida pasar desde a marxe, coma quen non se atreve a meter os pés no río

nen sequera teño plantas. mamá mercou outro paxaro, que outra vez se chama atanís. desta é azul. pero este atanís nunca chegará a coñecerme, a oír a miña voz, a pasear pola casa sobre o meu ombreiro

o tempo pasa tan axiña que o pequeno xa cumpliu dous anos fronte a unha tarta de dora exploradora. e a min, que nin sequera me dou tempo a ver a televisión nas vacacións

xa case nin lembraba que este ano houbo abril. e é que a estación das chuvas opacou o pouco tempo que durou a primavera. xa non hai jacarandas en flor anegando a cidade, nin raios de sol no alto das árbores. hai, iso si, sorrisos e parellas que airean o seu amor coma un trunfo. e, tamén, soidades que vagan coma pantasmas polos recunchos máis grises da cidade, que son todos

as cartas din -porque as cartas falan- que fai falla ser máis flexible, menos estrita, para que a roda da vida volva xirar. e eu que cría non saber o que era a disciplina, descúbrome vítima dos meus propios muros. cinguida a uns padróns predefinidos coma un soldado. disto tampouco pode salvar a poesía e descubro canto de máis sinxelo é dar consellos aos demais que mirar cara dentro dun propio

e van pasando os días e a cidade, que bule e treme coma un animal, vaime pedindo máis. pide máis tempo, pide máis fala, pide máis carne e máis ósos. e eu, que llo vou dando todo, sen protestar. doulle tempo e doulle palabras e doulle a pel toda que vai esfarelando polo roce coa roupa do inverno. doulle sorrisos e, tamén, bágoas e berros. cando me enfada, entón doulle golpes e silencios

e a quen me arrodea, non sei. non sei que dar cando non están os tempos para poesía

así que a eles, a eles prométolles paciencia

terceiro paso

2010-07-15T23:34:00.001+02:00

revisitar as palabras, os debuxos, os sons
falar polo teléfono
tentar durmir

segundo paso

2010-07-15T05:27:00.001+02:00

aparentar normalidade
impoñer as decisións propias
non querer saber máis do xusto

primeiro paso

2010-07-13T20:38:00.000+02:00

eliminar as pegadas
evitar os lugares comúns
limpar a memoria

días curativos que deixan atrás a primavera

2010-07-03T05:56:00.006+02:00

cando cheguei á oficina, recibíronme cun benvida á casa que me fixo pensar que, claro, en realidade este país é agora a miña casa. durante as horas que seguiron ao mediodía, cantineando, chorándolle aos mariachis por unha canción que nunca cheguei, decateime de que desque volvera tiña obsesión por lavarme os dentes continuamente, sen saber exactamente por que
quizais porque a viaxe fora longa de máis, de arredor de... canto? vinte horas? e cheguei e agardaban por min no aeroporto cun sorriso inmenso e os brazos ben abertos e rindo porque me perderon as maletas. si, claro, é pra rir
cumprira con todas as cousas que tiña que facer: visitar os meus mortos, xogar cos nenos, dicir moitas mil veces quérote, falar, falar, falar, tamén escoitar. dar sorpresas. chorar (moito, moito máis que falar). topar con xente que había mil millóns de anos que non miraba. ir á praia. sorrir. falar de méxico, do tequila, do narco, da violencia
chorar

chorar hoxe cunha despedida, a primeira en todo o tempo que levo aquí. maldito este mundo no que me movo, no que a xente vai e vén continuamente. así afronto un cambio de etapa. nunhas horas, e segundo as consideracións dalgún organismo internacional, deixo de ser xoven pra me converter en adulta

e non podo evitar botar a vista atrás. o ano pasado, algún lugar perdido do oeste lituano. hai dous, baixo un trebón andino. hai tres, sen luz na habana. semella que os camiños me van levando a afastame da casa e eu que me empeño en estar, virtualmente, a través das liñas telefónicas, coa cabeza, que moitas veces está máis alá que aquí

mais si, esta é a miña casa agora. e por iso planeo sair antes do traballo pra ir mercar unhas katiuskas, ou armar un barco de papel o suficientemente grande como para coller dentro (e si, claro, das seis veces que vin o filme, chorei seis, que non é mala media)

estar lonxe, quen o diría. ir facéndose maior. vai un morrendo vai aprendendo, que dirían na casa e, claro, asumir responsabilidades, e tamén asumir as consecuencias das decisións que se toman. as consecuencias, por exemplo, de ir pola vida sen paraugas, ou de querer as cousas que non se poden ter. as persoas tamén

e como chove tanto fóra non deixo de pensar naqueles versos que dicían, como era? os amigos son os que mellor coñecen as dores que se apegan, non, non lembro ben. mais todos sabemos de que versos falo. si, esas dores de inverno

635 (día 59+3)

2010-06-17T18:14:00.002+02:00

cantas cousas estrañas nos acontecen ultimamente. exames ás presas, futbol, medias rotas. pásannos días de chuva que alternan escena con días de sol radiante. chamadas telefónicas que nos acusan de crear monstros e máis algunha despedida tinguida dun dramatismo que por momentos semella excesiva. libros de neuroloxía e poemas de passolini. saudades que asaltan a horas insospeitadas. ganas de facer a maleta e marchar
segredos que levo gardando xa tempo de máis, e que só teño ganas de berralos a todo o mundo

son tempos estraños. a miña cabeza está máis alén mar que aquí. o meu cerebro está máis aquí que alén mar. e ningún dos dous funciona como debera

preciso osíxeno e tranquilidade

killing moon

2010-06-14T06:47:00.003+02:00

non sei se alguén che falara da lúa no parágrafo número seiscentos trinta e catro. importante porque todo comezara con lúa chea. e todo rematara con lúa chea tamén

decidimos que a solución era expulsar todo o mercurio que nos quedaba no corpo, e deixabamos correr o tempo mentres dabas voltas arredor de min, pequeno satélite. dicías seguir o rastro da miña luz. falabas dunha certa hipersensibilidade á miña luz

-o carreiro que levaba á túa casa estaba marcado cos libros que eu che regalara, escollidos tras dun fondo estudo da primavera nas túas mans-

despois veu o teatro, e a roupa toda de máis, e os nomes que nos puxemos
despois veu o sol e a primavera. despois viñeron filmes e versos

e ao final, ao final de todo, chegou esa palabra que non nos atreviamos a dicir
pasei da rabia á dor. pasaches do capricho á dor

fixen a conta atrás e de súpeto xa nin era abril nin primavera. chovía e polas noites nos picaban insectos que non sabíamos atopar coa luz acesa

a cidade está tola, dixen. por tras das fiestras ameazaba o fume e o desacougo

doíanme os ósos e por iso ti me aloumiñabas o corpo con palabras bonitas. nunca dixeches mentiras. alomenos, non mas dicías a min

e si, o día que marchei, agardaches a perderme de vista polo final da rúa. e entón eu quixen quedar onda ti para sempre

maldita lúa

maio

2010-05-31T19:01:00.001+02:00

fago repaso rápido en lectura diagonal de cousas que naceron en papel hai dous anos. dous anos non son moito, penso, mais en dous anos todo mudou abondo como pra sentir que foi máis, que dous anos son unha eternidade. en realidade todo mudou tanto nos dous últimos meses que semellan tamén unha eternidade

fago repaso, dicía, e sinto que a pesares de todo, aquelas liñas están vixentes hoxe, palabra por palabra. os pequenos dramas diarios. As pequenas derrotas que se miran tan grandes por momentos. as dores mudaron, se cadra, mais o xeito no que magoan é moi semellante

volta ao non durmir –ou durmir mal. volta ás caras grises e ás ganas de voltar a un lugar que funciona como unha sorte de curación interna. volta a pensar que nun ano isto non será máis que un mínimo arquivo na memoria, tan sen importancia, porque serán outros os dramas e as derrotas cotiás

mudou o escenario, si. por mudar, mudei de xeografía. mudou o meu corpo e o meu xeito de escribir. mudaron as perspectivas de futuro e de presente, tamén. mudaron as sabáns na cama e os libros que leo polas noites

tamén mudou o xeito de facerme dano a min propia e aos demais. fágome maior, ás veces a marchas forzadas. procuro problemas que eu mesma teño que resolver e que sei resolver. que teño que resolver. mais os problemas, cando eres grande, fanse máis difíciles, máis escuros, enléanse e implican a máis xente

e, como vía de escape, como fuxida, penso na casa, e refúxiome no van invisible que a cidade de pedra –a miña illa-, amorosa, me ofrece. un van pantasmal, frío e húmido dun inverno que se cadra, como cada ano, se resiste a marchar, pero que agarima polo de coñecido que ten. hai quen me agarda do outro lado e penso na aperta, aperta plural, sempre plural, para cando chegue

aínda que se vaia sementando dor –de xeito consciente, xa todos somos grandes- aí están os ollos doces de quen non xulgan, de quen non reprenden, de quen só aconsellan e apoian. e se se fechan os ollos, coa cabeza pousada sobre ese van, estes dous anos, estes dous meses, fican así tan lonxe

e abril

2010-05-30T06:19:00.004+02:00

tendemos a buscar o difícil, porque é nos retos onde atopamos máis pracer. tendemos a complicarnos máis do que debera ser natural. tendemos a encapricharnos con aquilo que non podemos ter

mais se volvese atrás voltaría facer exactamente o mesmo

abril morreu. fixémolo morrer por non dicir que o matamos, que se sinte peor. abril morreu con data de 29 de maio, despois de lúa chea, e deixou un baleiro inmenso no ceo. abril levou para quen sabe onde todos os sorrisos, todos os bicos, todas as palabras. deixamos que maio viñese, e maio chegou para ocupar o sitio que por lei dereita lle correspondía

na tarde de conversas curativas, brindamos cunha beberaxe chegada de alén mar polos días que van vir. apostamos todo o que temos a xuño, porque non pode ser peor que maio

e entón, por non perder costume, só escoito e leo cousas que me fan sentir triste. escoito lene, por exemplo, repasando a letra, frase por frase, en voz alta. e penso nos seus ollos de navegante e cuspo na sorte que tiven sucalos nun abril que non durou tempo abondo pra saber de que cor era o reflexo que ía deixando a luz do día neles

eles

2010-05-26T06:06:00.002+02:00

eles tamén choran
e cando eles choran as bágoas sáenme en por elas
sen preguntar

eles

2010-05-24T00:30:00.000+02:00

eles tamén choran. eles tamén sofren. eles tamén minten

araña

2010-05-22T03:47:00.003+02:00

ela ás veces falaba en inglés
el ás veces chamábaa con nomes de fenómenos atmosféricos

os dous sabían do triste da súa historia,máis facían coma se non soubesen

e deixaron correr o tempo por de máis

17

2010-05-18T05:13:00.002+02:00

aquí aínda é 17. entretéñome poñendo no feisbuc anacos de poemas. que cousas. compostela erguía a voz cara un sol radiante cando eu aínda estaba durmindo. agora compostela -o país enteiro- durme, e pra min aínda é cedo de máis pra ir prá cama: fago o xantar de mañá, arrumo un pouco a casa
aquí ía frío, hoxe, e a miña cabeza vagaba uns nove mil quilómetros cara o leste do mapa
colguei poemas para que alguén os lese e aínda estou por decidir se foron a mantenta -se foron a mantenta ou se foi simplemente o subconsciente que me traizoou-
fago un repaso rápido. mais o que de veras querería poñer sería algún do único libro de poesía que me acompañou na andadura por este lado do mar e que sabe definir, case coma ningún outro, as cousas máis sinxelas
se o abrise ao azar, de seguro sairían versos sobre remorsos, e ela -a outra- e as dúbidas de sempre. se o abrise ao azar podería ate sair unha folla en branco
mais non estou segura de querer abrir ese libro, hox. onte agasalláronme con un fermoso, fermosísimo, de ilustracións máxicas
tan máxicas que as letras esvaen. e non deixo de espiar -de esguello- como os debuxos se moven cando cren que ninguén os mira

calquera lado

2010-05-16T04:26:00.002+02:00

marchar a calquera lado
-calquera lado pode ser bo-
deixar que a noite te coma ou comer a noite
deixar sair de dentro o máis primario que se leva dentro

as conversas na distancia. na distancia das liñas de teléfono. na distancia entre as caras -a xusta pra non sentir o bafo na pel-

marchar a calquera lado. cun libro de debuxos baixo o brazo

quen podería resistilo?

2010-05-14T03:02:00.002+02:00

e era o lugar máis apacible do mundo. e non puiden durmir
facemos reconto de todas as cancións das que gostamos
evitamos cantalas -chegou maio terrible-

abril

2010-05-11T05:33:00.002+02:00

e rematou abril. deste lado do mar
tamén do outro

e maio comezou implacable

(linte cen vinte mil veces. mais cando chegaron as túas liñas, xa os meus ollos levaban chorando desque caera a noite. xa ves, as tristuras veñen todas da man, aínda sen elas sabelo)

pequenas cousas/vitorias cotiás que me fan un chisco máis feliz

2010-05-06T02:43:00.002+02:00

(inspirada nel)

facer coma que abril non rematou
comezar o último libro da reserva en galego que me quedaba. e desfrutalo tanto
espertar sorrindo
a caloriña da primavera
as mañás que non hai tráfico e consigo un asento no autobús, alomenos dous minutos antes de chegar ao traballo
islandia e mongolia
facer plans e plan e plans aínda que despois non os cumpla
quedar con vellos amigos. que os anos de distancia non muden nada do que había antes
pensar en voltar a casa
falar con x polo teléfono, mesmo se x non di nada polo teléfono
recibir novas sobre futuras visitantes
facer sorrir a quen me rodea
escribir cancións en pizarras alleas
falar con papá e mamá os domingos
que me rodee xente que me fai sentir ben, que dicía un bo amigo
lembrar. que me lembren

e, tamén, claro, illa pedra

abril que marcha

2010-05-01T22:36:00.002+02:00

e cando abril marche, terei que inventalo de novo. trinta días non son abondo. trinta días que comezan e rematan en lúa chea
pola rúa ninguén mira, ninguén fai caso. camiño lento porque as pernas non queren ir máis axiña
vai calor. hai ruído. todo dá igual. só hai abril. abril é todo. non quero. non quero que marche. aínda non

25 de abril musical

2010-04-26T20:31:00.004+02:00

todo pasa por mirarte, de súpeto, no medio da sala vip dun dos festivais máis grandes de américa latina, e que esteas falando en galego. o galego é universal en canto que os seus falantes o son. tan absurdo como atopar alguén de caldas. tan absurdo como que todo o importante sexa iso, e non a inmensa cantidade de modernos que che arrodean, e que forman parte de bandas polas que a xente paga para oir. é maravilloso desenvolver esa capacidade de relativizalo todo

despois chega a noite e pérdeste no medio dunha marea de xente e non tes como comunicarte e todo semella tan complicado que una hora despois estás comendo tacos no centro e xa o esqueciches

foi fin de semana de brincar, de sentir o rebumbio da música por baixo dos pés. de descubrir que hai máis, hai máis lonxe dos bestsellers musicais. de facer trampas para entrar nalgúns sitios. de rodearse, que dicía un amigo, da xente que fai sentir ben. de falar galego e de evadirse. un pouco

van vinteseis días de abril. este marabilloso abril que tantas cousas trouxo

25 de abril

2010-04-25T20:15:00.004+02:00

é 25 de abril. onte mirei a nacho vegas, inmensísimo baixo a lúa mexicana. durmín nun sono profundo e reparador. todo vai ben. todo flúe

e aínda así, non estou tranquila

abril (v)

2010-04-24T00:40:00.004+02:00

i.
e porque esta semana as novas de alá fan pensar no moito que boto de menos a casa. e no difícil que é ser de axuda falando con alguén que está partido, completamente crebado

ii.
porque ademais, están acontecendo cousas alá que non debería perder. as distancias ás veces fanse inmensas

iii.
porque comezo a desconfiar das casualidades

iv.
porque o ser humano tende a facer as cousas máis difíciles do que son. e porque é na dificultade onde atopamos o maior pracer

v.
porque cada semana é impredecible. porque o tempo vai con présa de máis

vi.
porque o corpo é feble, tamén. mais non tanto coma o espírito

vii.
e porque abril foi o mes máis estraño, sen dúbida

tlatelolco (outra vez)

2010-04-20T03:29:00.004+02:00

voltín a tlatelolco. porque facía moito que non ía, porque facía moito que non pensaba nel. como xa lle perdera un pouco o medo, a sensación foi ben distinta. igualmente terrible, mais distinta. e pola noite, xa non tiven pesadelos coa praza
aínda así, volvo ter ganas de ir de novo

abril (iv)

2010-04-15T05:37:00.003+02:00

tócanse dous estremos. por un lado, está a fama, e o culturetismo, e as caras serias diante dunha imaxe ou as cámaras de televisión facendo entrevistas. está a ademiración e os autógrafos. do outro lado está xente que nunca saiu da súa aldea, que nunca mirou un semáforo nin foi ao cinema
e eu, en primeira fila, son espectadora duns e doutros. e non sei ben se quero seguir no medio, ou fuxir correndo cara algún dos lados

tamén isto é abril

serpe

2010-04-12T03:45:00.001+02:00

como unha serpe de pedra enleada en si mesma
construínme un muro arredor
e non vou deixar que calquera entre

casa azul

2010-04-11T05:04:00.004+02:00

desacougo é a palabra exacta que di o que me produz a casa azul. por segunda vez e a sensación foi a mesma. despois, coyoacán estaba cheo de xente que paseaba a primavera. as árbores tan floridas que rabuñaban o ceo. eu tamén paseaba. deixei que os meus pés me levaran cara a casa. noite pra descansar e sacar todas esas cousas malas de dentro. e acougar

primavera

2010-04-09T04:31:00.000+02:00

despois dun día marabilloso soe vir un día terrible. e o mellor que pode pasar despois dun día terrible, cargado de traballo, no que vas correndo dun lado para outro, no que o teu corpo está feble, como sen forza, e todo sae mal, e xa só tes ganas de ir pra casa, pero veña, un esforzo máis, o mellor que che pode pasar entón é que esquezas que xusto ese día a túa profesora de brasigalego non vai estar, e no seu lugar apareza un carioca cuaseperfecto, deses que entran pola porta e todo o resto do mundo deixa de existir. que sexa tan fermoso como, que sei eu, o interior da amazonia, o mar nos trópicos, unha fervenza paradisíaca. tan fermoso, porque fermoso é a palabra para a súa beleza, e non o vulgar guapo, que ninguén poida sacar os ollos del, que parecía que levaba un photoshop incorporado. que ademais sexa terriblemente agradable e gracioso. que sorría tantísimo ao escoitar que si, que son galega. que sorría ao maldicir á burocracia que me obriga a ter un título que diga que sei portugués, cando é obvio que o sei. rir mentres ri ao chamarme portuguesa e que me fale de madeira
entón o día sorrí, e volto á casa cargada de enerxía e no meu interior unha voz tenta convencerme de que a próxima vez que o mire lle pida pra casar. por el, convertiríame ao reintegracionismo e ao que fixese falta

sorrío, por dentro e por fóra, que xa dá igual que a xente me mire raro, e penso: abril, que estás a facer comigo?

abril (iii)

2010-04-09T00:41:00.003+02:00

falo soa
falo soa
falo soa
comezo a volverme tola

camión

2010-04-08T03:18:00.003+02:00

alguén deixou aparcado na miña fiestra un camión amarelo
deixeino no mesmo sitio, non vaia ser que volten por el

abril (ii)

2010-04-05T01:58:00.003+02:00

as jacarandas inundan o ceo gris. os esquíos pasean por entre a xente coma se non fose xente. os rapaces xogan á pelota. chegou abril e eu sigo aquí. nada cambiou o suficiente, mais xa amo a cidade

abril

2010-04-02T17:32:00.004+02:00

non hai nada que tape a luz neste país. entra por todos os recantos, toda dun golpe, dándolle cores ben interesantes ás paredes dos cuartos pola mañá. mais a culpa de todo non foi da luz. foi da lúa, chea cheísima, que non nos deixaba durmir
dende que comezou a semana, a lúa alterou todos os meus estados mentais de tal xeito que case podería dicir que o comezo de abril foi marcado de vermello no calendario, mesmo antes de empezar o ano
así é. son as nove da mañá e morro co sono. todo está tranquilo; nas vacacións, a cidade fica un pouco baleira. é o momento preciso de desfrutala
e cando marche abril, quen sabe que será

2010-03-30T03:30:00.002+02:00

hoxe cortei o pelo
e pode que todo -absolutamente todo- o importante sexa iso
en definitiva

comecemos

2010-03-29T08:56:00.003+02:00

polo principio. o primeiro foi nyman, que me fixo un barullo no estómago e obrigou a escribir cousas bonitas para enviar por avión. despois veu o marabilloso azar, que fai que m e máis eu teñamos sorte paralela. volveu ubuntu á miña vida e tamén unha reportaxe que non dá arrincado de todo e que fala de jacarandas e de pedra. porque todas as cidades queren ser de pedra

rematado isto, todo foi cambiar de plans e pasear pola cidade disfrazados de superherois estraños. e que amencese de súpeto e correr cara a casa pra agarrar a mochila e ir a visitar o mar. e o mar -o pacífico de novo- alí estaba, caladiño. e foi ser sereas e falalo todo a xeito de terapia. que canto ben fai falar

e foi, por veces, ter ganas de voltar a casa, aínda só por uns poucos días, e chegar e deixar as cousas ciscadas por calquera lado e revisar as fotos da fin de semana e pensar que xa todo volve á normalidade. e que esta semana santa promete ser interesante e creativa

nyman

2010-03-24T16:20:00.006+01:00

a primeira vez que oín a nyman foi na beira sur do miño. e digo oín e non mirei porque non quedaban entradas e entón, como non quería quedar sen el, aniqueime contra o muro que separaba o recinto do concerto do mundo exterior, e fiquei alí o que durou todo o concerto. facía moitísimo frío á beira do río, pero a música era tan marabillosa que a ratos podíase esquecer que había mundo fóra daquilo

onte volvín velo. desta foi moi distinto: estabamos nunha sala de concertos, e podía ver perfectamente desde o meu sitio como as súas mans viaxaban polo teclado, e as imaxes que proxectaba sobre dúas pantallas brancas e como ía ciscando partituras polo chan do escenario cando remataba de tocalas

unha vez máis descubrín que a súa música é inspiradora. que conta historias, como contan a poesía ou o teatro. fala de persoas e de vidas

cando rematou de tocar, despois de innumerabeis saídas e entradas no escenario, xa eu tiña o corazón a bater acelerado contra o peito, e os ollos cheos de bágoas. e fíxoseme incrible que haxa quen poida producir ese efecto nos demais

(quería insertar un video, mais non me deixa. seguirei intentando)

2010-03-15T19:50:00.002+01:00

segue a abraiar a marabillosa posibilidade de comunicarse a tanta distancia. falar e poder mirarse, e que un feixe de ceros e uns poida facer que, no fondo, nunca se estea tan lonxe. semanas de moito traballo. a miña cabeza està agora dividida en dous mundos. a nova vida aquì, os proxetos conxuntos alà, e voces que chegan e falan de visitas e ser tan feliz às veces que non importa que as semanas resulten esgotadoras. proxetos a medias que cruzan o mar, que cruzan -tamèn- a mùsica e a escrita e a imaxe
(e despois està, claro, a noite aquì, e os paseos e a xente que non para de chegar, nunca)

e non perder nunca os entido de pertenza, nin as ganas de facer teatros con monicreques de dedos

2010-03-08T20:42:00.001+01:00

a cidade vai atrapando, que é o que digo sempre e xa de tanto repetirme perdo o fío dos argumentos. vai atrapando e non sei por que, que mo preguntaban onte uns mexicanos e tiven que ficar calada. atrapa porque, por exemplo, volvín atoparme coa pequena g., despois de case dous anos sen vela. a pequena g., que tan importante foi –e sigue sendo- para min. e foi coma se non pasase o tempo. esta cidade non é só cidade de despedidas, tamén o é de reencontros. volvín estar con ela e de súpeto aquilo non era méxico, senón algún limbo intermedio entre méxico e bilbao.
e despois, como por seguir botando a vista atrás, atopei ao primeiro galego que coñezo desque cheguei aquí. Ben, o certo é que nos atopou el a nós, atopounos ao oir falar o galego. e resultou ser do mesmo lugar ca min. Sorprendentemente, do lado da casa. como pode ser que esta sexa una das ciudades máis grandes do mundo?

as cousas acontecen deste xeito ás veces. se creo que nada é casual, porque a experiencia di que nada pasa en balde, entón esta semana foi un agoiro marabilloso do que vai vir. é esta cidade que vai atrapando. e atrapa, atrapa ate que xa non es quen de deixala. e tamén iso da medo

jacarandas

2010-02-28T03:38:00.004+01:00

urxe sobrevivir e merezo un mozo poeta. isto è das ùltimas cousas que alguèn que me quere ben deixou no taboleiro do meu fb. un mozo poeta. serà iso unha sorte ou un castigo por toda a maldade acumulada que teño na cabeza?
din que a primavera è o màis fermoso no df. non vai frìo e non chove. na primavera as jacarandas sacan da gaveta as sùas flores. sentada nun banco dun parque coñezo a unha muller bilbaìna que xa debeu pasar dos sesenta hai moito. porque xa antes, dìas antes, coñecera à nena dos once nomes que contou letras todo o tempo que tardei en comer. claro que gañaba ela, os seus once nomes xuntaban sesenta e pico letras. eu non puiden pasar das catro
florecen as jacarandas e a alerta das alerxias se dispara. o rapaz da teterìa està cada dìa màis guapo, tan sorrinte. mañà comezo o ùltimo libro en galego que reservo no almacèn (que chegou dende a coruña, dando un rodeo por marìn, cangas e compostela antes de chegar às miñas mans). ando a namorar de poetas do quebec e planeo un proxecto que, a pesar das distancias, ha de agromar en compostela nun par de meses
chega a primavera como preludio de algo màis grande, que està a chegar. mais non acerto a adiviñar que pode ser

(e os marabillosos massive attack ao vivo...)

atenco

2010-02-19T02:45:00.002+01:00

querìa falar do antroido en tepoztlàn, e de mirar a unha señora que seica è do màis alto dos organismos internacionais e de ir a un recital de poesìa marabillosamente familiar. mais nun mercado da rùa coñecìn a unha muller que pasou un ano e medio no càrcere -con todo o que iso supòn neste paìs- por defender a sùa terra e o seu xeito de vida. unha indìxena acusada, que absurdo, de secuestrar cinco policìas, atentar contra as vìas de comunicaciòn e non sei cantas cousas màis. e asì foi como toda esta semana foi san salvador atenco

no paraìso

2010-02-12T04:05:00.002+01:00

(AVISO IMPORTANTE: este texto è moi longo. ten paciencia se queres lelo enteiro ;)

a historia dos catro dìas e medio de visita ao paraìso, ou màis ben, as historias destes catro dìas e medio -as historias que poderiamos ter escrito-:

a historia do insecto que toleou dentro dun xarròn a moita velocidade
a historia do vello que bebìa cervexa espido e sò nunha terraza
a historia da guadalupe gòtica
a historia do pollicidio ou os galos que van morrer
a historia de supermarmota, que durmìa con calzòns de supercalzoncillo
a historia dos turistas que piden hamburguesa porque es lo màs barato
a historia da traizom de don benito
a historia da recepcionista corqui (super-corqui)
a historia do paìs que tiña màis estrelas (ou lucecùs atrapados no ceo) que o resto dos paìses do mundo
a historia do home que querìa comer -por vinganza- todos os polos dese paìs
supermarmota, os teus superpoderes son super-raros
a historia da muller que roncaba tan forte que aposta non lle sairìa tan ben (e que espertou a todo un autobùs)
a historia de alemaña e a sùa cruzada vacinadora
a historia das americanas que non tiñan frijoles no seu prato
a historia das ondas de màis de catro metros de altura
a historia dos rapaces que estaban no paraìso pero botaban de menos aos seus amigos
a historia do home que tomou màis cervexa en tres dìas que en toda a sùa vida xunta
a historia do canadiano que non sabìa nada
a historia de supermarmota, a superheroina que mata aos inimigos durmindo
a historia do caixeiro de supermercado que tiña unha cara de exipcio que non podìa con ela
a historia do home que a nove mil quilòmetros da sùa terra reafirmou a devociòn que sentìa polos praceres da comida
a historia da muller que discute coa rapaza do autobùs por dous pesos
a historia de como chicago està en oaxaca
a historia da plaza del pueblo màis concurrida
a historia de como queimar as costas entre manglares
a historia dos bañistas que nadaban a dous metros dos pelìcanos pescadores
(a historia dos pelìcanos quee voaban en picado e busceaban pra cazar)
a historia da palabra màis obvia que empeza por dru: drùxula
a historia de como os pelìcanos fan ioga ao anoitecer
a historia de como os asturianos poden ser odiosos
a historia de el varòn que usaba lapis labial
a historia da nena amèrica
a historia de amigos que levan a outros amigos un can sen rabo e coa testa queimada
os còcteles alfonzo xiii e kamikase
a historia de como ducharse e descubrir un miròn
a historia de ahorita le traigo la mosquitera
a historia de como hai letra engendro
a historia de como entender a frase use popote sòlo si es necesario
as instrucciòns para construir o tellado dunha palapa
a historia do aftersun eterno
o home que explicaba direcciòns na area
a historia da praia màis bonita do mundo na que ardìan velas pola noite
a historia do burro que non querìa sair na foto
a historia da estrela que estaba sempre no mesmo lado do ceo
a historia da misiòn compostela-zipolite
dous homes e unha muller gringos na mesa do lado. a muller di: que se jodan los demòcratas. se creen que estàn en los mundos de yupi. de aì deducimos que os dous homes non son gays tal como pensamos nun principio
a historia do mundo aparte que existìa dentro do buraco dunha rocha
a historia da area que se meteu nun ollo e non querìa sair dalì
a historia da muller que levaba ducias de familias de caracois no seu pescozo
a historia do rapaz que tiña dous sitios favoritos no mundo. unha praia do pacìfico e un bar en compostela
a historia dos maiores expertos mundiais no dolce far niente
a historia do moco quilomètrico que vivìa pendurado do fuciño dun can oaxaqueño
a historia do home que incitaba aos mozos a procrear
a historia das rusas tolas que case fican en mèxico pra sempre
a historia do aviòn supersònico que nos levou ate cidade-monstro
a historia da cidade que era tan grande que se perdìa no infinito

a historia da rapaza que chorou ao ver ao seu amigo marchar no aeroporto

(imaxes cedida polo rapaz que voltou à sùa terra con mèxico no corazòn)

tres

2010-02-05T00:34:00.001+01:00

chegan as visitas de alén-mar. as visitas traen algunha que outra historia, anécdotas dos de alá, agasallos con forma de xogo de nenos, e un paquete da casa. no paquete veñen un xersei e un libro. mamá, que pensa que estou a pasar frío –e de certo que vai moito-, e una novela que me arrastre a ratos polas rúas dalgunha cidade galega. e os nenos, que seguen a saber como xogar as súas cartas para facerme rir. chegan as visitas –que neste caso é visita en singular- e planificamos una viaxe ao sur, á procura do sol. pra que nos sequen as saudades coa calor do pacífico
estou sen cámara e sen computadora. e non importa. leo –leo moito- traballo tamén, e desfruto das cousas pequeñas desta cidade: quedar sen gas na casa, os domingos polo barrio, os cafés á noitiña e que descoñecidos te asalten de mesa en mesa para iniciar conversas que se antollan do máis agradable. os xantares de oficina, as fileiras da administración, a chuva nas fiestras. hai un mes marchaba a., onte chegou m., no vrao virá a pequena gudari. e namentras, van permanecendo outros. algúns marchan, outros chegan para quedarse. e de súpeto pasaron case tres meses, e eu sen me decatar

nas "aforas" da periferia do mundo

2010-01-29T01:21:00.008+01:00

ás veces pregúntome se esta cidade é periferia ou centro do mundo. se paseas pola rúa dos bancos, cos seus rascaceos de garavatas, entón é centro do mundo. se paseas, coma hox, polos barrios menos afortunados, onde todo o importante pasa por que a pel non resulte branca de máis para quen arrodea, entón sabes que estás na perifeira da perifeira

e é na periferia da periferia onde acontecen as cousas màis marabillosas, màis inusuais e, por tanto, as màis insòlitas. atopas rapaces que se organizan pra pintar a sùa escola, ou pra organizar torneos deportivos, ou dìas de convivencia, pra facer do seu arredor algo màis amable, màis humano. rol que quizais nòs temos asumido que corresponde aos adultos

atopas xente que traballa con tal optimismo que cres que deberas è posible un mundo mellor. e comeza davos e decàtaste que atalhora o centro do mundo està tan confuso, tan caòtico, que poderiamos facer unha bola del, botalo ao lixo, e debuxalo todo de novo

2010-01-26T03:10:00.002+01:00

aprende a soster a culler do mellor xeito posible
achègase a primeira visita, cun libro e agardo que màis dunha historia. a seguinte chegarà coa calor
e van e veñen amigos de amigos e novas caras e a cidade è a cada paso menos monstruosa, màis querible
e veu a primavera, tamèn

2010-01-20T03:40:00.002+01:00

na poesía -coma na vida, supoño- sempre son os mesmo fillos de puta, que dicía un ilustre
mais non fai sentido queixarse. todo vai ben e a primavera ameaza con chegar. optimismo e pès na terra a partes iguais
e unha dose de bo humor para o que ven por diante, que non è pouco

haití

2010-01-18T22:23:00.002+01:00

esta semana foi moitas cousas pero haití. de feito, foi moitas cousas xa antes do 12 de xaneiro, e non obstante non son quen de lembralas. foi o cirque du soleil pero haití. foi a despedida de a(a) e a nova da visita de a(o), pero haití. reatopar con xente que xa volveu das vacacións de nadal, coñecer xente nova, pero haití

a tolemia do centro de acopio, a tolemia da falta de información, da anguria por non saber que pasa. a maior emerxencia que afrontou nacións unidas na súa historia, os mortos -que aínda nin se sospeita cantísimos porden ser-, os feridos, os famentos. miseria sobre miseria. e aquí, facendo e é tan pouco o que se pode facer. desesperanza. e saber que o 2010 vai ser un ano terríbel e cheo de traballo

ano novo

2010-01-08T16:34:00.003+01:00

cada vez máis estou segura de que o ano non comeza o día 1 de xaneiro, con rapazas en sandalias e vestido pola rúa e ríos de alcol

o meu ano, desta, chegou co apalpador, e o apalpador chegou o sete de xaneiro a cidademonstro. chegou envolto en papel de estraza e papel de regalo. e cunha postal que enviaba beixos fríos dende a neve que cubre a cidademáisbonitadomundo

(e así foi que o apalpador cruzou o océano e que fixo deste nadal tan estraño un pouco máis agarimoso, un pouco máis galego, se se quere. un pouco máis especial. e tamén foi así como tiven un sorriso na boca durante tanto tempo e sentín saudades de alén mar)

e que foi o que

2009-12-31T16:31:00.003+01:00

pasou neste ano que remata que non son quen de tomalo como totalidade, non hai nada que o defina, é estraño, foron pezas soltas, pequenas, sen relación entre si. o nexo que une as cousas todas que me acontecen é eu mesma e nada máis

o ano comezou perdida e rematou ubicada, a miles de quilómetros do sitio que me é natural

en decembro de hai un ano dicía: gastemos os días. agora digo que os días pasen de vagar, moi de vagariño, porque xa pasou mes e medio e non me decatei, e esta mañá de súpeto almorzaba chocolate no traballo e xa era unha máis, e deume medo o axiña que pasan os meses e que algunhas cousas muden tanto e outras sigan tan igual, como enquistadas nunha sorte de medo primitivo ao cambio

a cada ano que fago reconto de danos colaterais por feche (e con este xa van cinco inventarios) quéixome do mesmo, de canta xente vou deixando atrás. e por primeira vez a distancia non me parece tanta. estou lonxe fisicamente, mais de certo non creo que deixase de estar alá. e dáme espranzas de poder seguir así por algún tempo máis

o ano que vai ser fechado foi moi bo e moi malo ao mesmo tempo. sacou de min cousas marabillosas e tamén cousas terríbeis. foi un ano de introspectiva. un ano de natureza. un ano de convivir comigo mesma e de querer moito aos demais, aos do meu redor. foi o ano dos olliños azuis e das viaxes. por dentro e por fóra

foi ano de querer máis aínda bilbao, de fundirme na paisaxe noturna de compostela. dos seus habitantes. foi ano de idear ducias de proxetos que quen sabe se algún día sairán adiante. foi ano de perder todo o arquivo dixital e comezar de cero - pero a única perda tráxica é a da memoria-

o ano da desilusión política. o ano de sair á rúa sen medo. o ano de cambiar, tamén, o xeito de pensar e ver as cousas. evoluir, que lle chaman.

2009. casas de palla e barro. trafalgar square e a quintana. os ollos do león. unha festa de fridas. libros de cor violeta e cancións fermosas. a arte do outro lado da raia. unha lehioa, un novo buraco na orella. quizabes, volver estudiar. moitos libros, moitos versos impresos, moita música. un esguince nun pe, unha saúde por veces feble. e a promesa dun ano que chega por diante cargado de forza. por terceiro ano consecutivo, latinoamérica. que chegou para instalarse. e quen sabe cantas cousas máis acontecerán nesta cidade monstro

no nadal

2009-12-29T16:09:00.003+01:00

as rúas de puebla fixéronme lembrar a primeira (e única) imaxe de caracas que ten rexistrada a miña memoria. as casas baixas de cores e os mercados con toldos azuis ocupando as beirarrúas, o aire quente e os autobuses destartalados. e cholula, coas súas ruínas gloriosas de pasado

a fin de semana enteira foi un dejavú constante de cousas diversas e sen ningunha relación aparente entre si
despois foi voltar ao monstro e velo así, achegándose, tan inmenso que aterraba, ocupando todo un val ate tan grande que non alcanzaban os ollos. o popocatepetl coroado de nubes e que fermosos os montes e que verde

(e o terror que sigo a sentir mentres leo de tlatelolco, que non se me saca da cabeza, e a sensación tan estraña na praza, tan fría, tan, non sei, tan pouco humana. de certo hai lugares que están malditos)

de ano en ano

2009-12-24T04:50:00.002+01:00

falar galego foi unha sorte de exorcismo. pero màis aínda atoparse con m, alì no zòcalo cheo de xente lista pra patinar sobre xeo. atoparse e falar de cousas de alà, e sentir esa comprensiòn de quen è do mesmo sitio ca ti e tivo un contexto semellante. abrirse portas todas de golpe. cantas sorpresas depara cidade monstro

(e ter preparada unha postal dixital pra felicitarlles o ano e perdela porque a computadora non quere acender, e entòn facelo de palabra, asì, tan soso, sen imaxes. feliz cambio de ano. unha aperta enorme na distancia)

europa e o ballet

2009-12-21T16:30:00.003+01:00

chegar á oficina e nada máis prender a computadora atopar isto é comezar o día de moi bo xeito, a pesar do frío que vai

Ataque Escampe - Europa e o ballet from mopalmact on Vimeo.

un video que de seguro ficará para a posteridade
un agasallo de nadal excelente

e o que me fixo rir!!!

2009-12-20T23:13:00.002+01:00

cantábanme un mariachi o quizás quizás -que eu só coñecía na boca de natkingcole e nunca oira en directo- e pensei o difícil que é facerse unha pequena familia nesta cidade
quizais non o pensaba onte senon hoxe, despois de falar vía escaipi con catro dos pilares nos que se sostiña/sostén a miña vida compostelana. botei de menos cando dicían que non parecía que xa levase un mes fóra
e depois estivo tlatelolco, e a súa historia de sangue. e palpar a rabia e o sufrimento
ni un minuto de silencio en el banquete
(pues prosiguió el banquete)
dicía na inscrición en pedra

e finalmente veu X., que xa sabe todos os animais e sinalar todas as partes do corpo agás os ollos. e X mandoume bicos de ruido polo teléfono e entón sentín que este foi un domingo saudoso. deses de botar a vista atrás e poñerse metade triste metade leda

noites

2009-12-16T05:51:00.004+01:00

nada ten sentido. non ten sentido baixar ás dúas da mañá a mercar aceite pra facer unha tortilla, ou debater sobre o atractivo de marvin gaye. non ten sentido beber vodka no país do tequila, ou durmir menos de tres horas entre semana. nin discutir se é mellor o pelo crecho de negra ou o meu pelo táboa. falar de identidade con xente de tan preto do país e tan diferente. sentir envexa dos que volven a casa polo nadal e facer plans pra xaneiro
percorrer de mañán tan cedo as rúas que van dun barrio a outro, mirando como vai espertando o día

a cidade déixase querer e iso é o que ten menos sentido de todo. será a base de empurróns que conseguirei facerme un oco na cidade. (e mentres, a. marcha de aquí e soa de fondo unha canción que cría esquecida, e que volveu tamén pra quedarse)

2009-12-14T05:51:00.002+01:00

dende o cerro del judío, ao amencer, pódese ver un monte e un volcán. o monte ten a forma dunha muller deitaba cara arriba. así é que se conta a historia entre a muller que durme e o volcán, o popocatepelt, que nunca poderán estar xuntos. cidade monstro está completamente rodeada por montes e cerros. por iso os amenceres son tan fermosos, porque a luz vai recortando o seu contorno escarpado
non conseguín ficar esperta ate o amencer, quizais porque facía frío de máis, ou porque levaba horas e horas falando e bailando sen parar. mais o certo é que o espectáculo de luces pareceume incomparable a calquera outra cousa que mirara antes. atrapante e terrible ao mesmo tempo
a cidade vai conquistando ao pouco, como sabendo que lle sobra o tempo pra facelo. o seu ritmo é tan elevado que consume, que quita as forzas
e este -cuase a característica compartida de todo o continente- o país dos paradoxos, dos sensentidos. e sigo sen comprender a falta de acción dos últimos tempos, este tragar tragar tragar con todo. canto máis vou sabendo del, máis escuro semella o futuro que lle agarda. e ante isto, tamén a seguridade de que o 2010 vai ser un ano cheo de cousas interesantes. polo terríbeis

sobre a nube que ti mesma…

2009-12-09T20:47:00.003+01:00

a banda sonora das últimas dúas semanas pasa indubidablemente por lene. pasa por cantas cousas dixen que faría ao chegar aquí e que vou facendo aos poucos. necesito actividade para esquecer o difícil de tecer unha rede neste país, da imposibilidade de facelo de luns a venres. alén do traballo, a semana queda reducida cuase ao sábado e o domingo. e isto é parte do movemento monstruoso da cidade: as distancias son tan grandes e escurece tan cedo

(e acabo de chegar e pretendo que todo sexa como se levase aquí mil días...)
a cidade paralízase coa chegada do nadal. hai máis carros, máis xente (se é que é posible) pola rúa. colocaron unha terrible árbore xigante pola que teño que pasar todos os días, e os veciños de todo o edificio enchen as súas casas de luces que parpadean e de bonecos vestidos de papá noel. o consumismo elévase aquí á enésima potencia
entón vou no bus, facendo equilibrios para non caer nas curvas mentres leo sobre o 68 mexicano. entón aprendo a facer malabares no patio ao carón da casa. entón investigo nas rúas do barrio buscando unha costureira, unha librería de modernos, un bar. baixo á bodeguita-de-la-esquina a buscar chocolate a horas indecentes da noite. prepárome para recibir unha visita que trae un paquetiño dende a casa, directamente das mans dos meus pais
e entón si que semella, a ratos, que leve aquí un mundo de tempo

a que non me pillas

sóbrame tempo

vou!!!

j.

2009-12-08T04:14:00.005+01:00

j é awa. fala de cantas cousas lle acontecen ao seu pobo. fala de minas, de violacións, de mortes. fala de inseguridade. de inhumanidade. fala de goberno e de guerrilla. fala de como se violaron -e se violan- os seus dereitos. de como só comezaron a loitar cando souberon que tiñan dereitos
os awa, coma tantos outros pobos, loitan por defender o seu xeito de vida, as súas tradicións. a súa lingua
j fala do que os vellos chaman o "mal camiño escuro", polo que se apartan moitos mozos awas. fala de resistencia, de loita. nos seus ollos, que aínda non fixeron os vinte, pódese contemplar o cansancio de séculos. despídese con voz suave. sorrí. e no seu sorriso tamén garda o segredo da resistencia

e eu marcho pra casa cansa, mastigando a súa historia sen saber moi ben que facer con ela

dúas semanas

2009-12-06T05:15:00.002+01:00

de todas as cousas que podían ser as primeiras semanas, nada facía supor que acabaría nunha sorte de ático pintando ollos sobre un lenzo branco rodeada de adolescentes. nin asombrada sobre respostas a preguntar arredor de sexualidade (que aínda pensen que unha muller coida mellor dun neno, ou que un home que tivo moitas relacións é un home con experiencia, mentres que unha muller é unha fácil).
sempre se aprende. apréndese, por exemplo, como de diferentes son as persoas que apenas son uns anos menores. ou canto de máis fácil é relacionarse con xente dun contexto semellante, poñamos por caso o estado.
despois están cuestións de como os xornalistas, antes incluso de falar, se detectan. e de como nos lugares máis inesperados xurden as persoas máis interesantes.
e finalmente, está achegarse á realidade indíxena, cuase tanto que podes palpala coas mans, a través das palabras. e mastigas a información durante horas, sen saber que facer con ela.
e chega o sábado e o mellor plan posible é baixar a antros de modernos. e pensar do domingo como un constructo estraño. e comeza a semana de novo

rede e liberdade

2009-12-06T04:12:00.001+01:00

suscribo o manifesto. interesante a reflexión de folerpa

2009-12-02T04:04:00.002+01:00

aos días de caos seguen días de máis caos. digamos, por exemplo, tardar unha hora e media en percorrer seis quilómetros, ou ir a unha exposición de arte modernote e que no medio dun lenzo xurda un inmenso dinasaurio azul, ou preparar a cámara e a grabadora pra facer un pouco de reporteira
que nos vaian coñecendo polo barrio é un xeito máis de tentar camuflarnos nunha cidade con tanta variedade e na que, paradoxalmente, é tan difícil que pasemos desapercibidas. tamén que conten chistes de galegos ou que me falen de alfonso x o sabio e de marisco. iso somos, de certo
e despois, despois pasear por entre árbores que lembran a un pasado magnífico que foi destrozado, e que os esquíos se acheguen con ollos curiosos. escribir, escribir a tantas bandas que xa unha cansa de repetir as mesmas cousas
e o frío, que vai chegando amodiño, e que lembra que si, que xa chegou decembro. e o axiña que pasou este ano eterno de indefinición e do que non sabería explicar como pasou

2009-11-27T16:49:00.002+01:00

disfrazámosnos dos sesenta/setenta e así de curta supón a primeira incursión noturna. despois estivo ben que nos asustaran coa seguridade e que nos mirasemos rodeadas por un segundo de xente que era tan de fóra coma nós. aínda que case coa seguridade de que eu son a que está aquí pola maior das casualidades, botando a vista atrás. comeza a facer frío e os adornos de nadal están por todas partes
boto de menos falar en galego e aos pequenos. aínda non me deu tempo a decatarme de que estou aquí, e non en calquera outro lado

2009-11-26T03:44:00.002+01:00

pretenden dar leccións de democracia, e isto é o que sucede dentro das súas fronteiras

aterrando

2009-11-22T02:00:00.004+01:00

aprendo cousas. aprendo, por exemplo, que en méxico viven uns doce millóns de indíxenas. e existen máis de doce linguas vivas que non son o español. que nos últimos cen anos, a cidade afundiu máis de dez metros. de feito, na catedral pódese mirar o chan incriblemente inclinado. que o zócalo é unha praza bestial. que hai si, que hai mexicanos guapos. e bastantes modernos., en condesa e roma. que hai terremotos aquí. dos que dan medo. que existen buses e vagóns de metro só pra mulleres. que non hai brecha de xénero no acceso educativo -apenas- a barreira está toda concentrada especialmente no acceso ao traballo e noutros eidos. que vai a haber dous galegos na feira do libro de guadalajara, e probablemente perda o ver a chavela e a pamuk, un dos grandes descubrimentos dos últimos meses. que o traballo promete ser duro e a cidade un caos, un caos exquisito, que dixo h, ao que coñecemos procurando un lugar no que vivir

que pode que me perda a chavela e a pamuk

que os primeiros libros que me apareceron nun posto a rúa foron o rivas e perec

que rematei o dz e fascinoume

que adoro esta cidade e aínda acabamos de coñecernos

(e que sinto non poñer imaxes, mais aínda non tomei ningunha)

e cheguei a cidademonstro

2009-11-20T03:05:00.003+01:00

saímos do aeroporto e entre nós e o coche que nos viñera a buscar había un río de uniformes verdes que non nos deixaba pasar. mesto, mesto como só o pode ser un uniforme verde de seguridade privada. despois amenceu e o paseo da reforma pareceu enorme e cálido, cheo de ceo, que foi certo o que dixo b, que se miraba ceo por todas partes. e despois palabras amables de benvida e ter unha mesa e un computador e sair cansísima por baixo das árbores do bosque de chapultepec e que non fixese falta a chaqueta e facer un mapa mental do barrio e decatarnos que xa está, que xa está. estamos aquí

(e quedaron atrás as interminables horas no avión, a paisaxe xélida do canadá, a cola inmensa de inmigración pra entrar no país. o grupo de heavy finlandés. deu igual ir a saltos entre o tráfico, a xungla, a contaminación, os comentarios ao noso paso. cinco libros e unha cámara de fotos que aínda non me atrevo a sacar á rúa. só preciso da cidade. e de tempo)

última hora

2009-11-17T11:35:00.004+01:00

metinme na cama de meus pais cando xa o padre casares ía rematando. era o segundo luns consecutivo. e non o fixera antes dende había tanto tempo que non fun quen de lembralo. debía de ser moi pequena. a semana anterior fora alí, aqueixada dunha dor no peito que non me deixaba durmir nin pensar nin case respirar. onte, había algo na miña cabeza que me producía ese mesmo efecto. despois subín ao meu cuarto e abrín o libro que levaba tantísimo tempo a buscar. dz. e debe de ser certo que as cousas aparecen cando deixas de andar na súa procura. nin coruña, nin compostela, nin pontevedra. no andel máis baixo da única librería que hai aquí, apareceu, mentres escollía un volume para m, que ten saudades de ler en galego
como non podía ser doutro xeito, as vésperas da viaxe saldáranse cunha sorpresa desagradable. porque cada vez que vou marchar pasa algo. e desta pasou que perdín toda a miña memoria dixital. e o que sentín foi perder a miña propia memoria. a da cabeza. asumido que preocuparse e laiarse non vale de moito, tento deixar a tristura ao tempo que deixo quilómetros atrás. a tristura son os pequenos, que non poden entender que marcho por moito tempo. os seus ollos grandes coma mundos. a tristura é sacar unha por unha as fotos que colgan das paredes. os beixos aínda quentiños na cara. pecho unha fietra, abro outra. outro aire. outra paisaxe. unha memoria nova, baleira. que encher e traervos, de aquí nun ano

venres 13

2009-11-14T15:47:00.003+01:00

de todas as saias e camisas de cores, e dos panos e as flores que nos adornaban o pelo, ninguén podía pensar no momento triste. botei a vista atrás e pensei se valía a pena. o ser humano é cobarde por natureza. máis tamén é curioso por natureza. pensei, si, no último ano, con todas as súas grandezas e as súas miserias. todas as veces que inchara os pulmóns pra rir. dos enfados monumentais, deses de segundo e medio de duración
pregunteime por que nos empeñamos tanto en falar das grandes viaxes, das experiencias da xente de mundo, cando o maior logro que acadaremos na nosa vida -ese que nos deberan escribir na esquela- é precisamente o sobrevivirlle ao día a día, seguir tendo a capacidade de facer que o coñecido siga sendo distinto co paso do tempo
e pensei, como penso cada vez que ando entre maletas e pasaxes, nos amigos. nos que seguen aí a pesar de todo
pensarnos coma un puzle, díxenme. un puzle de artesán, como explica perec, no que ningunha peza se asemella a outra, no que o debuxo imaxinario está por construir. no que o que nos une é que encaixamos, e que por vontade propia nos mantemos así, unidos, como por unha cordiña invisible, que diría a poeta
un puzle no que cada peza é insustituible

ter medo é natural. de feito, nin sequera son tan valiente como me quero facer crer a min mesma. mais o medo, por primeira vez en todo este tempo, non está na ida, senón na volta. en todas as posibles voltas, en a onde me levará todo isto. e pra iso, queda aínda tanto que camiñar

(imaxe roubada de aquí)

2009-11-12T18:43:00.001+01:00

ás veces só é preciso saber dúas cousas. a primeira, que o enemigo dun mesmo está nun mesmo. a segunda, que non pasa nada se se fracasa

o libro negro

2009-11-01T23:55:00.004+01:00

e entón remato o libro negro. e no final do libro negro, galip escribe "porque nada pode ser tan sorprendente como a vida. agás a escritura. si, por suposto, agás a escritura, o único consolo". e penso que ten razón
e porque o certo é que pouco importaba o final da novela. o realmente importante era a novela en si. cada páxina. cada asombrosa páxina. percorrer co dedo as rúas de estambul e querer estar alí. estambul, unha cidade máis para o mapa que levo gardado na miña cabeza. soa michael nyman e lembro o día que o escoitei tocar ás miñas costas, sentada no chan, apoiada contra unha parede fría coma o inferno. canto soñei con aquela música. como de baleira quedou a cabeza, que non había nada máis
remato o libro negro e miro a pila de libros que agardan enriba da mesa. o malo de viaxar é que non podes levar todo o que queres contigo. moitos dos libros que soñan con que os abra van ter que agardar alomenos un ano. pode que tamén as persoas. e xa non sei se un ano é moito tempo. ou non

equilibrio

2009-10-29T21:12:00.004+01:00

preciso atopar o equilibrio. despois da semana curativa con a, preciso atopar o equilibrio se non quero que todo o bo e bonito destes quince días previos a marchar a cidade-monstro rache e se desfaga como se desfai a madeira cando arde

dicíannos que o primeiro paso para normalizalo todo cando chegas a un novo lugar é ter unha casa propia, aínda que só sexa un cuarto compartido ou un formigueiro cheo de cascudas. algo ao que poder chamarlle casa. eu creo que antes que unha casa, é preciso convencerse de que todo é normal, de que todo vai ir ben. ter esa casa construída na cabeza

curiosamente, nestes días de caos mental e frenetismo, atopo a serenidade nas cousas da eu que fun antes, hai uns anos ou hai uns días, repasando libros e obxectos do máis variado. lembrar, por exemplo, mentres escoito o nomadak, o grupo punk mongol que t poñía no coche cando iamos camiño dalgún lago alá polo mes de xullo. ou hoxe, cando me pediron un traballo que fixera na carreira, e descubrinme lendo uns textiños que escribira ha de haber uns tres anos ou catro. un sobre michael haneke e o outro sobre mario camus. descubrinme pensando que nada cambiara demasiado dende entón. nin o meu xeito de escribir, nin o meu xeito de organizar a información, nin o meu xeito vulgar de analizar e sintetizar. e iso deume unha tranquilidade que nada nos últimos días me puidera dar
morey, nun libro que é dende hai moito tempo a miña particular biblia, utilizaba a imaxe da cidade de dentro do peito. e eu, que xa teño roubada esa idea moitas veces, sinto que agora a cidade de dentro do meu peito é unha cidade con toque de queda, na que non se sabe moi ben que pode pasar, e na que a normalidade sería acordar un alto el fuego entre as partes. e despois durmir ate espertar nalgun outro sitio

a conta atrás

2009-10-26T16:23:00.004+01:00

i.
eramos quince, porque faltaba a pequena s, que anda a soñar áfrica. dezaseis pra quince destinos, tan real, tan súpeto, que nos daba arrepíos
dicían que nun mes teño que estar na cidade-monstro. que teño que meter catro cousas na maleta e voar. non/despedirme. cruzar o gran mar por terceira vez
e sen saber todo isto a cidade respiraba tranquila. supoño que non me botou demasiado de menos, dende a última vez que a visitei. e xusto agora, díxenlle, xusto agora que vivimos un momento tan difícil, aquí e alá, é agora cando decido marchar. e ela, coa súa calma de sempre, respondeu. había que escoller, e escolliches

ii.
a deixa enriba da cama un último agasallo. unha pequena fiestra na que respirar aire puro cando estea lonxe dalí. no coche, camiño á estación, fálolle de canto cambia a vida unha decisión pequena ou tomada ás présas. se non viñese aquí, dígolle, se non viñese non habería venezuela, e non habería sáhara, e non habería méxico. se non viñese non estaría aquí contigo, e non tería cambiado tantísimo eu mesma. e ela, que cre que as cousas nunca pasan porque si, asinte. agarda a que marche o bus. promete que nos miraremos canto antes. do outro lado do mar, terei unha pequena fiestra, envolta en debuxos de prata, co recendo do mar que lambe o nerbioi. agardarei amarrada a ela mentres non cheguen as primeiras visitas

de manifestacións e cousas que non gostan moito

2009-10-18T17:31:00.003+02:00

entre cincuenta e cen mil andan as cifras. ás veces os números son algo máis ca números. coa pel de pita. a figura feble de pousa antelo debuxada sobre o escenario ou o discurso vigoroso de xurxo souto. sentín orgullo. o orgullo do día de sol en que todo o mundo sae á rúa, aínda sabendo que pode que mañá ninguén lembre xa que o moveu a moverse. a historia cíclica deste país

e pode que si, que histórico sexa o dezaoito de outubro de dous mil nove, do mesmo xeito que histórico debe de ser o momento político de caos que vivimos. que menos que erguer a voz

...

despois sentín rabia. unha rabia terrible cara ao final, cando un xornalista da televisión saiu ao escenario a facer un directo para o telexornal mediodía. houbo berros. houbo increpacións ao propio xornalista, que estaba alí facendo o traballo que lle mandaban, sobre decisións non tomadas por el. quizais porque ese xornalista é un amigo, doeume. primeiro, porque a tvg deu unha cobertura a esa manifestación que ningún dos que estabamos alí podiamos imaxinar (alomenos tres directos). manipulación? non serei eu quen a negue. obviamente. pero atacar persoalmente a un xornalista non é xeito de manifestar o descontento. os xornalistas, a fin de contas son tan (ou ás veces máis) vítimas que os espectadores da manipulación que os políticos fan dos medios públicos de comunicación

kirmen uribe

2009-10-15T12:36:00.002+02:00

miro con rabia a portada dixital de cultura de el país. ao parecer kindle ou hollywood son máis importantes de kirmen uribe, que ven de gañar o premio nacional de literatura. pode que sexa porque o escribiu en euskera e aínda non hai tradución ao español. miren o titular da nova: será que para algúns este feito xa é motivo suficiente de desprecio

2009-10-14T12:34:00.003+02:00

a pesar de ter unha interesante vida interior cando estou soa (cousa que non significa máis que que non me aburro demasiado comigo mesma) teño a sensación contínua de que esto que rodea é un tempo baldeiro, de non facer nada. quizais por iso me obsesione cun libro que me ten fascinada case dende a primeira páxina, ou me dedique a facer notas mentais sobre cousas das que querería escribir e xa non lembro (pulula polo taboleiro da cabeza unha foto de arnaldo otegi, o enderezo dun hospital, retallos dunha ponte de teatro e cinema)
agardo impaciente por un correo que virá a me confirmar se pasarei ou non os próximos doce meses a uns miles de quilómetros de aquí. fálase de nadal en cuba e de tarde en cangas. fálase de desubicación e de saudade anticipada. de rural e futuro. e de como esquivar as preguntas de por que non me busco unha vida normal e me deixo de experimentos estraños

e de agasallo, un video preciosísimo

chuva

2009-10-07T19:14:00.003+02:00

a nena, que vai cun paraugas de debuxos e medias vermellas, olla pra min mentres paso e ergue o brazo coma se fose o suficientemente alta como pra chocar comigo. a punta do seu paraugas dáme polo cóbado. eu ollo pra ela. sorrío. leva o flequillo todo despeinado polo vento. pasamos de largo e ambas quedamos mirando para atrás e sorrindo

mágoa non ter sido coma ela de nena

2009-10-05T22:26:00.000+02:00

póñolle ao pequeno un videoclip de certos señores músicos e ponse a bailar coma un tolo. mentres, j xa está polo sur das américas e s conquistando a áfrica que fala un chisco de portugués
para pasar o rato merco libros, e reviso o correo todos os días agardando contestación. e mollo os pés e deixo correr as cousas estrañas que teñen as noites de sair. tento soster a ollada e non consigo arrincar unha soa palabra de quen ma sostén a min

vídeos

2009-10-01T18:41:00.002+02:00

-8">

chegan videos que lembran bos momentos. que o cerebro humano é unha cousa asombrosa, e arquiva lembranzas coma se fosen fición, no mesmo apartado no que almacena os filmes ou as novelas. por iso, mirar as imaxes é unha viaxe interesante a unha realidade que non o é, pero que o foi. que fai que nos sintamos maiores e fai, tamén, que sempre teñamos folgos pra comezar de cero. eis a mellor parte de todo

(sinto que o video estea nunha lingua intraducible pra min, e que a partir do minuto tres todo sexa un monólogo dun dos organizadores, e que de certo o video poida ser pouco interesante pra quen pase por aquí)

descansar dunha fin de semana estraña, comezar outra

a.

2009-09-21T12:07:00.003+02:00

coñecino hai xa algo máis dun ano. de certo pensei moito nel nos últimos meses, pero por motivos que nin eu mesma sei, nunca me atrevín a escribirlle. hoxe abro o correo e miro que teño tres mensaxes del. nun deles, ven só o enlace cunha nova. e entón a miña cabeza comeza a facer memoria
cando coñecín a a, estaba a piques de deixar de traballar para o goberno. había dúas cousas que eran case o motor da súa vida: a cultura -na concepción máis ampla do termo- e máis a protección dos discapacitados mentales. falaba, de calquera cousa, e te envolvía coas súas palabras. desas persoas con estrela, que brillan por si propios
a miña viaxe ía rematando, e con ela as esperanzas de voltar velo. o último día recibín un paquete. quen me ía mandar un paquete a sete mil quilómetros da miña casa? e era el, claro, que percorrera mil librerías caraqueñas para dar cos libros que eu non puidera atopar. os poemas dun galego que el regalaba a unha galega -e é que hai persoas que pasan por nós sen máis. hai outras que aparecen por algo. e que agardo que nunca desaparezan de todo-

2009-09-10T22:26:00.006+02:00

son varias cousas. é, por exemplo, ler a nova no xornal sobre oliver stone, que fai que teña unhas ganas inmensas de mirar o documental. é tamén ver o tráiler, claro. e que nunca deixa de sair na tele, e todo o que se di del. os rabinches infantís, que tanto mal fan
é, tamén, que o amigo dunha amiga vai a venezuela, e me pide que lle escriba sobre aló e o que eu vivín. e claro, el é antichavista -xa antes de ir- e eu, que non comparto eses -nin semellantes- ideas, totalmente faltas de argumentos, e que uso o socorrido consello de non creas o que che din, compróbao ti mesmo
ás veces pregúntome se o que teño é sorte de ir a lugares que merecen realmente a pena, ou é que en todas partes podes atopar a esperanza de que todo vaia mellor

ii.
despois é quedar sozinhos na casa, atanís e máis eu. atanís, que me despiolla mentres se pasea polos meus ombros. construímos xuntos unha cidade para vivir estes catro días nos que somos só os dous. ben, en realidade é unha aldea, así pequeniña, e como ningún dos dous sabe debuxar, pois facémola de palabras, que non hai quen nos critique na casa baleira
perseguimos libros que non aparecen por toda a costa atlántica, e facemos conxeturas sobre cousas que poden pasar/non pasar a medio prazo. comemos verde, descansamos, falamos en voz alta. desfrutamos do sol que xoga coa chuva aun correquetepillo. repasamos fotos vellas e pensamos en regalalas. alguén quere algunha?

poesía

2009-09-08T16:45:00.005+02:00

xa hai moito teño un debate interno sobre o xeito no que mellor se comparte a poesía. asisto, nas tres últimas semanas, a recitais que, merecentes ou non deste nome, presentan a poesía de maneira radicalmente distinta
primeiro foron os cataláns, que conseguiron algo que para min era novo: facer ao público partícipe da súa actividade, da preparación e do evento. gostei deles porque racharon a liña de separación entre o que fai e o que vai mirar/oir. porque o importante non foi só a poesía, senón o todo final e o proceso de cada unha das partes
despois veu un recital deses que van con música. moi bonito, si. do que disfrutei. pero os artistas enriba do escenario e o resto abaixo. a única intervención posible, o aplauso
e despois veu o festival. non vou mentir. non me gustou o programa, non me gustaron os poetas (aínda que fixen dous grandísimos descubrimentos vindos do outro lado do minho e do outro lado do océano, e houbo algún máis que se salvou)
pasamos o domingo falando de poesía e das formas de provocación. e concordei cos demais e comigo mesma en varias cuestións. a primeira, na meirande parte dos casos é preciso algo máis que un bo recitador para facer partícipe á xente da poesía (vamos, que é preciso que os poetas baixen dos altares nos que viven e pensen de que xeito poden riscar esa maldita liña invisible que os mantén enriba do escenario, aló nos ceos, e ao resto dos mortais nos mantén abaixo). que facer algo máis aparte de ler tamén é unha arte. que un desnudo integral non é provocación, xa non (pode que o fose hai unhas décadas, non agora. para provocar con poesía é preciso amosar/falar de cousas incómodas, por exemplo, de cousas que ninguén fala. ou facer algo innovador). pensei en moitas máis cousas das que agora non me lembro. e de todos xeitos, o meu debate interno sobre o que é/non é poesía nunca remata. será por iso que hoxe vou á homenaxe a manuel maría. a ver se se me aclaran as ideas un pouquiño máis...

do outro lado da raia (ii)

2009-08-26T16:35:00.006+02:00

tentaba facer un alegato contra-artístico. falar de canto odio aos artistas que se cren tal, e que pasan por diante dun cun aquel de superioridade. mais comezo a crer que iso é concederlles importancia de máis. comezou o día moi cedo, viaxando e cunha chamada de teléfono bonita, que falaba de mozambique. e pensei, mozambique, que envexa. despois pensei en poemas e videopoemas, quizais motivada por un libro e máis polo entorno, que estes días é bonito
vivindo a miña primeira vez de inmersión total no estado viciño, que non é outra cousa que a parte sul do país, río con que a xeneración xabarín soubese atravesar fronteiras, e bailo sobre o río e deixo pasar as horas coma quen tece e destece unha tea agardando a que chegue algo ou alguén

do outro lado da raia

2009-08-19T16:28:00.003+02:00

fago cúmulo de frases para a posteridade. di x. que a minha segunda frase célebre dos últimos tempos é "o risco de que namore é cero", xusto despois de "tenho unha casa de palla que construir".
facemos cousas estranhas, ás veces, como namorar ou casas de palla, que vén sendo coma namorar, pero precisa de máis persoas. e planificamos con un mes de adianto cousas que pode que non se poidan cumprir. e viviriamos pra sempre nunha illa, pero desas de verdade, non das inventadas
(vai calor, e (re)descubro por que non me gusta o verán)
acordo todos os días mirando o minho, esa estúpida fronteira. entón o c pregunta que é o que hai do outro lado do río. pregunta se é espanha e eu que digo que non sei, que hai quen lle chama así pero de certo debe de ser outra cousa. entón pregunta de onde son eu. e, claro, son do outro lado do río. entón el remata pensando en voz alta que a galiza é moi grande, que ao outro lado do río se lle debería chamar doutro xeito. e a min chega a parecerme que ten razón

...

2009-08-13T12:31:00.005+02:00

si, é certo que os amigos son os que mellor coñecen as dores que se nos van apegando, que algo así dicía a poeta. e é por iso que nunhas horas consiguen que te olvides de todos os males que revoaban pola cabeza, e que rías tanto ata quedar sen forzas e sen voz, e que penses que en realidade nunca marchaches e todo foi unha bonita invención dunha tarde aburrida
é verán, e o verán ten as cousas malas que son a calor e as moscas, e o exceso de tempo libre. pro calquera plan e bo pra combatelo. prá semana marcho outra vez, que é sempre estar marchando un xeito de afrontar a calor. pero desta, volvo tan axiña que ninguén se decatará de que faltei ;)

de volta

2009-08-04T11:15:00.004+02:00

espertei soñando que aínda estaba alá. abrin os ollos, pero non me rodeaba o papel rosa e branco nas paredes, senón a pintura verde do meu cuarto de sempre. saltei da cama e puxen as zapatillas que n me regalara. no chan durmía o astérix lexionario, que en van tratara de ler, semanas atrás, en francés. aquela noite non pasara da segunda páxina
e entón viñéronme un mundo de cousas á cabeza, dun golpe. os ollos do león (que levan instalados en min dende hai días e ameazan con quedarse), o caderno de notas perdido no aeroporto, as voces, as caras, as imaxes. os mil recados que facer
e souben que desta sería moito máis difícil aterrar na realidade