10.10.06


Tería mil e unha cousas que contar de Túnez, da xente, do deserto, da beleza dos seus homes, da súa forma tan distinta de ver as cousas e de vivir. Pero hox só teño ganas de dicir que o sinto, e que te quero, e que me sinto mala e que o estou a pasar mal. E aínda así, as palabras non chegan

8 comentários:

aultre narai disse...

ei! xa volvestes!!! yuhuuuu nena, que querer a alguén non debería ser motivo de sufrimento... anda, anímate! unha apertiña

ghanito disse...

¿Que farías...?

Anda, anímate. Un biquiño.

mariademallou disse...

anímese, póñase boa. mándolle unha apreta con moito mimo sanador ;)

X disse...

O teu post recordoume un libro que lin aos... creo que tiña 12 anos ou así, de José Luís Martín Vigil, titulábase, Primer amor, primer dolor, en fin, con ese nome imaxina.
Desexo que sufras o menos posible para ser feliz.
Bicos.

X disse...
Este comentário foi removido por um administrador do blogue.
Úrsula disse...

Eu estou igual. Nom sei se recomendar-che que leas o meu último artigo, mas ao melhor te agobias mais, ou nom, ao melhor consigo que te rias...

aultre narai disse...

e cal é? xD

Marinha de Allegue disse...

Moito ánimo linda!!!.

Unha aperta e un beijo grandes.
:)