pois xa está señores. que de aqui nun ano -diosmediante- xa serei toda unha señorita licenciada. aló vai un curso máis. non lles parece que pasa demasiado axiña???

clase práctica sobre as formas de organización territorial:

estado unitario

estado federal

confederación

organizacións internacionais

impartido na clase de Dereito da Información
por cortesía do enorme profesor Pereira

o lume que facemos na casa é pequeno. case é máis grande o que usamos para asar os xurelos. pero a min gústame. gústame porque mamá está colorada polo lume e dime que beba viño que é bo para o corazón. e facemos as herbas de sanxoán, os poenxos, e vaime explicando que leva: herbaluisa, romeu, fiuncho... e despois pregúntolle que é aquilo que facían miñas irmás cando eu era nena. botaban un ovo nun vaso e á mañá seguinte saia na xema o debuxo do oficio do home que as leve. eu non o fixen. porque non creo que sexa certo, ou porque nos queda sempre ese medo de que no fondo poida ser certo. eu non quero que me leve ningún home. nen ninguén.

despois, ás doce en punto, saltamos a fogueira tres veces e pedimos un desexo, para ver se o azar ou o sanxoán nolo cumpren. e despois os invitados foron marchando, e quedamos os catro a ver como acababa de arder a leña no lume e apagámolo e marchamos pra cama que mañá hai que traballar.

non é marabillosos estar na casa por estas datas?

non. non quería poñer unha foto ñoña típica-tópica das miñas uñas porque me pareza todo moi artístico. non é iso. é que levo toda a tarde a tentar comprender a lei de partidos e tentar analizar a súa viabilidade actual estando as cousas como están. e canto máis leo e máis penso, menos sei. por que ten que ser todo tan complicado?

volta a casa

cando remate o mes, volta a casa para traballar no decano, pero na delegación da ponte vella. que axiña pasan nove meses...!!!

i el seu esguard damunt el meu esguard
sóc presoner
que lla vull presonera:
aquest matí que una flor m'ha posat
li deia així
baix baixet
a l'orella:

sota els teus ulls, és un bes el que em plau.

papasseit

(e a súa mirada sobre a miña mirada / son prisioneiro / que a quere prisioneira: / esta mañá que unha flor me puxo / lle diga así / baixo baixiño / á orella: / baixo os teus ollos, é un beixo o que me gusta.)

{Nota: non esquenzas felicitala}

Il·lustració Òscar Antín

Yo amo mis ojos y tus ojos y los ojos

Sabes que tu mirada adorna los veleros
De las noches mecidas en la pesca
Sabes que tu mirada forma el nudo de las estrellas
Y el nudo del canto que saldrá del pecho
Tu mirada que lleva la palabra al corazón
Y a la boca embrujada del ruiseñor
No hay tiempo que perder
A la hora del cuerpo en el naufragio ambiguo
Yo mido paso a paso el infinito

V. Huidobro. Altazor

necesito mirar o mar de novo. cheirar a sal toda. facer coma se non pasara tanto tempo. facer que nada sexa complicado, coma antes. non preocuparme por exames fáciles ni por traballos estúpidos. non quero pensar que vai pasar mañá. nin pasado. tirarme na herba e contaxiarme da voz. deixar que todo pase alleo a min

Xa non quero estudiar máis!!!!!!

E hoxe, ademais, proba para as prácticas no Grupo Voz... pero se eu só quero sacar fotos!!!

Hoxe cometín o enorme erro de poñer nun exame de cinema que Bazin filmara películas. Xa me asegurei un aprobado raspado, a pesar de que é unha asignatura da que aprendín, disfrutei, e para a que traballei. A vida é realmente inxusta. Estou a preparar unha materia para a que por moito que estudie, nunca sacarei nada en limpo. Algún día poderei rirme de todo isto?

que relación cren vostedes que teñen o volcán e a lúa en tanto que símbolos da busca da liberdade?

endogamismo puro e duro

mesmo se non me entende ninguén:

• catuja la española... y ya está!!!
• chinchilla peluda ou cascuda chepuda
• babuíno ñiñiñiññiñiquiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
• te con xeo e fuxi fuxi ás pombas
• historia de la revolución rusa
• venís a hablar con la payasa?
• e logo non somos os mellores presentadores do mundo?
• gayoso guapo!
• tes algo que facer esta noite? eu non
• rata en rueda
• raja-que-te-raja
• calor-turistas-calor-turistas
• visitas inesperadas e olvidos chungos
• fonseca e uns ollos azuis lindos
• dezasete días. sete exames
• mamá, eu quero un carro coma o dela
• quero-ascender-e-non-sei-como que molesta bastante (abstéñome de links)
• médico o luns á tarde
• aviónssssssssss (gota!)
  

alguén quere máis?

cansa xa de traballar a última hora e do que me queda por facer ata mañá e dos roces nos traballos en grupo e que por culpa de iso haxa quen se moleste e porque o programa saiu ben pero podería ter saído mal e porque odio aos profesores que che piden que valores as súas clases pero firmando co teu nome e antes de facer o exame e porque se puidera diríalle: tío, non tes nin idea de dar clase, e contigo non aprendín NADA. creo que algún día debería deixar de ser cobarde e dicirllo a algún que o gañou a pulso.

e máis nada. ah, si. amo a monti e a iolanda. gracias por vir hoxe ao noso programa!!!

tarde porque a blogger non lle deu a gana...

Onte cumpriron anos tres persoas que, quizais por azar, foron pasando aos poucos polo meu camiño.
Señores, agardo que queden por moito tempo. Parabéns!!!

O'Xirarei é agora o xefe supremo dos Paf. Terei que arrimarme para trepar ou é suficiente co que facía ata agora???
(Noraboa por ser o único capaz de contentar a bos e malo -así sendo un pouco maniqueísta. Eres o piii chefe)

Hoxe chegáronme as últimas fotos. Esa de aí son eu. Cámara en man, co mítico bolso budapestiano e a chapa de Frida que perdín na manifestación das Letras.
E mercar un libro catalán-galego, e asistir a un programa de tele, e que me leven en coche porque chove, e ver un partido de fútbol e tomar o sol despois de comer.
Si, esa daí son eu. Encantada de coñecelos.

Sinto non ter falado do día grande da miña terra, ou de que Xurxo non pode vir, ou da entrega de premios á que fun invitada e á que asistirei esta tarde, ou de que xa coñecín ao meu médico favorito ou que teño pensadas dúas entrevistas que realizarei en breves.

Sinto non ter falado de todas estas cousas e dalgunhas máis, que poida lles interesasen ou non. Pero que andaba preocupada con outros asuntos, e non podía pensar noutra cousa.

ano vai...

Onte fun ao alergólogo para que solucionase todos os problemas que o meu ollo ten coa señora primavera. Dado que non era House -como el mesmo explicou- apenas si me puido recomendar un colirio e un aparelliño digno de mención aquí: trátase do que eu dei en chamar -por non lembrar o nome real- "tren de lavado de ollos", e ven facendo o mesmo que os lavacoches pero cos ollos -cando o merque, xa poñerei unha foto-.
E si que é un agasallo lindo pra hox, que se cumpre un ano dende que naceu aquel sucedáneo de blog en msn, "dor na retina". Dende aquela, e iso que só foi un ano, pasaron moitas cousas. Acollinme neste humilde fogar, integreime daquela maneira no sistema blogueiro galego e aínda vou a dar a vara un cacho máis. Xa sabedes, hoxe estades todos convidados a tomar tarta na casa

nun perfecto castellano-de-castilla acabo de ser esta muller (ya está bien que los de la derecha hagan lo que les da siempre la gana, coño), e venres serei carolina alguacil, mariteredelavega e presentadora super-moderna con estética miraxes. quen ten tempo a aburrirse?

É esa forma de mirar a que me fascinou. Ese brillo nos ollos. Ese xeito de falar, tan doce, tan suave, tan engaiolador.
Chaplin conseguiu aquí facer do monstro un home, pasando da idea preconcibida do terrible dun asasino, ao sentimento de compaixón. Se un home mata a unha soa persoa é un asasino. Se mata a miles, é un heroe -di. E nunca tanta razón tivo. Acaso non era lícito matar? Acaso hai alguén que mereza vivir, que mereza ser amado sinceramente? Acaso el non lles ofrecía todo o que elas precisaban e mais nada?
Resultaría curioso establecer unha comparativa na historia das mulleres nas obras dos creadores -neses casos nos que as mulleres teñen un papel activo, algo máis que obxecto de desexo ou de amor-. Penso, por exemplo, nos libros infantís de Roald Dahl; este autor tiña unha perspectiva bipolar das mulleres: aquelas que merecían a pena, e as que non. Sen termo medio. Non había mulleres indiferentes. E isto pasa tamén en Chaplin, na historia de Monsieur Verdoux. Están as mulleres que merecen a pena, e están as que non. Sen termo medio. As que merecen a pena son defendidas -e amadas. As que non, soio serven como recurso económico, e como futuras víctimas.
Verdoux é un cabaleiro, e fai crer ás súas mulleres que son felices ata o final. El, por que non? Apenas por momentos sae Charlot de dentro do seu traxe, para facernos rir, nesa sorte de humor con toque de fondo. Ese humor que deixa un sabor amargo nos beizos. Tristura, quizais.. Desventura. Saber que despois de cada viaxe voltará a casa, onde o agardan unha muller cega, á que ama, e un fillo. Docemente mato por amor. E por supervivencia. E por xogar a ser deus, parece que di. E tamén porque a vida foi inxusta pra el, e porque, como indica no seu alegato, na súa defensa final, como pode ser considerado montro aos ollos dunha xustiza e dunha soxiedade que aplaude aos líderes que condean a miles de inocentes nas guerras? Como o poden acusar a el de asasino aqueles que matan por poder, por riqueza?
Aos nosos ollos, Chaplin consigue converter ao monstro en home. Aos nosos ollos censores, as barbaridades que el comete chegan a ser xustificables por comparanza, porque en parte quizais todos sexamos un pouco culpables tamén.

(agardo que lle guste ao profesor. eu xa non dou pra máis. grandísimo filme!)

Día da Liberdade de Expresión

Tócame facer unha análise dun programa calquera de televisión. Por acordarme a última hora, e por incompatibilidade de horarios, acabo facéndoo de "Vamos a cocinar con José Andrés", do máis inocuo e máis salvable (nunca me imaxinei dicindo esto) se o comparamos co contexto das programacións de canles xeralistas. Será que temos a televisión que merecemos, que en realidade é un reflexo da nosa sociedá???

Pois vaia un tema bonito para celebrar o Día da Liberdade de Expresión. Si, señores, iso que non existe (e a este ritmo non existirá nunca) ten un día. Paradoxos da vida