A sala de estar é o lugar polo que temos que comezar, se é que ao cabo queremos entender a dinámica constitutiva de abstraccións da caste de "comunidade" ou "a nación".
(D. Morley)

Aprendín a grande lección de que hai frases que, sacadas de contexto, parecen unha tontería. Tamén aprendín que hai frases que, incluso no seu contexto, son unha ida de olla.

Tú, es que estás pensando en el equinocio de verano, pero no siempre es así.
(D., 20/06/07, 00.57 h.)

Sempre así de productivas, as horas de estudio na biblioteca. Con conversas que fan que se che olvide que estás a dous exames de rematar a carreira.

Son días de compartir mesa cos universitarios máis pijos que podamos atopar pola cidade, de perder o tempo con bromas que só nos fan gracia a nós e que se nos escapan das mans, e de rallarnos co que pasará, co que virá

Os meniños quedan todos no mes de xullo. Van estar todos menos eu. Diseminados polos medios de Compostela e arredores. Eu mercareilles pulseritas e mandarei algunha postal. Despois, en agosto, cando volva, haberá quen xa non estea. E en setembro volveremos xuntarnos pra celebrar que non sabemos que vai pasar a partir de outubro. O medo vai proporcional ao interese que suscita a incertidume

creo que vai sendo hora de poñerse a traballar e deixar de pensar no verán
(quen me vai a querer se non me licencio en xuño???)

hoxe debuxaba o posible asasinato dun profesor. é gracioso poder rirse destas cousas. ademais tomei café, que é un dos sabores que menos me gusta no mundo. e despedinme da empoladinha ata a próxima, que agardo que sexa pronto.

a época de exames, a pesar de todo, é bestial. é o grao máximo de presión e de amizade -ou non-. Poder discutir sobre as rutinas, e os primary definers e a afinidade burocrática, ou planear o futuro que está no aire, ou facer traxes a medida, todo iso só se pode facer en febreiro

e apenas quedan catro meses e gostaría de gritarlle a todo o mundo que necesito unha prórroga, apenas un ano máis, que o tempo que resta non me chega... acaso é tanto pedir?