do sáhara vii

que foi da retina no deserto, que só queda dicir unha cousa

vou voltar

do sáhara vi

e aprendín a berrar sahara hura

do sáhara v

que podemos facer? que está na nosa man?

do sáhara iv

as mulleres: a alma dos campamentos
as que primeiro se erguen, e se deitan máis tarde. as que fan a casa, crían os nenos, administran os recursos. as que máis sorrín, as que máis cantan, as que máis traballan. as que levan nas costas o peso do deserto, da guerra, da pobreza
sen as mulleres, vivir alí sería imposible. impensable

do sahara iii

non estou aquí pra dar leccións, pra adoutrinar. non sei facelo, non teño dereito, nin armas pra facelo. non quero que teñades esa impresión. só quero dicir aprendín, e quero dicir axuda, e quero dicir queda moito camiño por percorrer, a min como individuo, a min como parte dunha comunidade.
entón digo: ide, ide e comprobade. mirade os ollos dos nenos que nunca miraron a súa terra, que quizais estean medrando para a guerra. dicídelle paz ao xurista que traballa nunha chatarrería, ao enxeñeiro que xa esquenceu todo canto sabía. á muller á que a guerra deixou viúva, orfos os fillos.

se credes que quero dar leccións, que pouco entendedes

do sáhara ii

trouxen os ollos cheos de area do deserto. máis limpos do que os levei.
aprendín a aprender en silencio. a mirar por dentro. admirei todo o que se pode conseguir con vontade. a tristura de quen o deixa todo por unha causa. de quen non é de ningures.
descubrín que o deserto está cheo de cores e sons marabillosos

do sáhara i

aprendín a dicir sahara hura e a admirar a súa dignidade como pobo nada máis chegar. piden só unha cousa: que lles deixen voltar á súa terra. e levan a cabeza ben alta e saben dar, dar todo o que teñen. cambiar a vida dos que os coñecen.
amei o deserto e descubrín que tiñan moito máis que darme do que eu a eles. abrín todos os poros e deixeime levar polas súas voces

(na imaxe, primeira vista de Tifariti, no campamento de refuxiados saharaui de Tinduf, Arxelia)

días de deserto

Levamos en total uns setenta quilos de cousas. As nosas favoritas son os lápises de cores, e tamén eses que din "eu escribo en galego". Lápises pra debuxar ilusións.

Marchamos pra vivir sete días fóra do mundo, fóra do mundo que nos é habitual. Unha oportunidade que non podiamos deixar fuxir. Din que seica cando lle colles o gusto a marchar, non che sae da cabeza. Por iso será que somos un pobo de emigrantes.

E levo mil cousas na cabeza: a historia de Solá, os mil plans pró vrao, o propósito de aprender unha canción, de ler, de grabar, de observar, sobretodo observar

Ata o luns que vén, que teñan unha boa semana!

SwL e demais

recibo resposta do correo que lle enviei en menos de dúas horas. persoas como javier solá fan que o terrible mundo da cooperación teña sentido. que merece a pena esforzarse por cambiar as cousas

-----

(volvo a coller con forza as ganas por un traballo ao que non lle miraba o sentido. e máis forza aínda despois de visitalos esta tarde)

(imaxe sacada d'aquí)

cinco días por semana

tirado da axenda pró xoves:

• 8.10 - erguerme, almorzar
• 8.40 - saír da casa pra coller o metro a deusto
• 9.00 - clase de inglés
• 10.45 - coller o metro, volver á casa a agardar ao repartidor que trae un paquete
• 11.00 - ir a voluntariear
• 14.00 - xantar (comida xa feita de onte)
• 14.30 - conectarme pra rematar un traballo a entregar o venres
• 15.30 - saír da casa pra coller o bus, aproveitar pra ler material da clase
• 16.30 - clase de poboación e políticas públicas
• 18.00 - no descanso, ir a botar un ollo aos chicos do máster de rr.ii
• 19.45 - coller o bus de volta á casa, aproveitando a viaxe pra discutir a hipótese do proxecto
  
• 20.45 - ir correr
• 21.30 - ducharme, cear algo
• 22.00 - facer as tarefas do curso virtual
• 00.30 - descanso pra vaguear pola rede
• 02.00 - ir durmir, tardar en durmir alomenos unha hora (o meu cerebro xa non coñece o modo off)
  

os mellores momentos do día: facer o parvo no descanso da clase, desconectar correndo polo paseo da ría. mandarnos notas cando non mira o profesor se a clase é aburrida. debuxar ollos nas follas dos que sentan ao meu lado

o mellor da semana: non ter nin un chisco de tempo pra pensar que o domingo andarei camiño a madrí, que o luns estarei noutro continente, noutro mundo

post-electoral

vou a aforrar análises post-electorais, e tamén comentarios do que me parece este terrible bipartidismo. recomendo pasar pola casa ghanito e reflexionar sobre o que el escribe, tan acertado. de todo o que se publicou en todos os lados, que cadaquén tire as conclusións que lle parezan axeitadas. creo que non me quedan palabras despois de discutilo tanto, e xa creo que non é suficiente aquilo de: polo menos non gañou rajoy

pode que sexa, quizais, que perdemos un pouco todos

(imaxe sacada d'aquí, que cousas!)

eleccións

A imaxe saqueina hai un par de anos na Coruña, pero hoxe é igual e ata máis válida que entón. "Los asesinos son ellos, son periodistas". Conviría facer reflexión sobre o papel do xornalista hoxe, sobre o impacto que pode ter sobre o votante medio ver na tele, oir na radio, ler no xornal unhas novas de xeito masivo, e que outras non aparezan nin por asomo. A diversidade fica relegada á rede, mais así é imposible que chegue a todo o mundo, porque na rede hai que procurar as novas, nos medios tradicionais son as novas as que procuran ao espectador.
É preciso que analicemos, cada un, se de haber pluralidade e acceso total a fontes diferentes de información, o panorama electoral que impera no estado non sería radicalmente diferente

unha outra vez

un home morto e unha familia destrozada, dixo o ministro.
un país enteiro destrozado.
e a incapacidade duns e doutros de decatarse de que a violencia non é o camiño.
de entre todas, quédome coas palabras que veñen dende o LAB:

esta morte, como tantas outras realidades de violencia, sacude unha sociedade que demanda a superación definitiva do contexto de sufrimento, confrontación e vulneración de dereitos individuais e colectivos que padecemos os homes e mulleres de Euskal Herria

maldita democracia

xornada de ir-reflexión

Seica non podemos manifestarnos no oito de marzo porque estamos en reflexión, pero a xornada de reflexión foi onte, cando me decatei de que este mediodía era o único momento no que podería ir enviar o meu voto por correo e aínda non pensara a quen regalarllo. De lado queda a miña incapacidade de plantexar unha solución a este maldito bipartidismo, á farsa deste sistema, que é de todo menos democrático, e a non ser quen de definirme a min mesma politicamente: se teño armas pra mudar o sistema por dentro, se teño armas pra mudalo dende fóra, ou se debo darme á indiferencia. O fracaso absoluto da sociedade fronte ao individuo

( e río coa idea de que ese sobre que dirixo ao señor presidente da mesa electoral vaia recibila papá. a primeria carta que envío só pra el na miña vida)

(¿?)

dis que nunca falo de ti. mais, que queres que diga?

(a miúdo faltan as palabras. a meirande parte do tempo, sobran)
(imaxe sacada de aquí)

aizkolari

de escoller, querería coñecer a un aizkolari. con aros ben grandes nas orellas, o pelo algo longo, euskaldune e que sexa quen de cortar un tronco en menos de tres minutos. aquí non os hai. onde terei que ir buscalo?

(meditacións tras ver unha competición de aizkolaris na tele)

Alomenos dúas veces ao día pídeme unha moeda. Xoga a facer malabares, chova ou vente. Sorrí por detrás duns ollos tan azuis que algún día, prométoo, no canto de darlle unha moeda vouno agasallar cun bico

Novidades

1. Confirmado (chateo cos administradores). A mediados de marzo marcho pra Tinduf. E non dá chegado o día...
2. Coñezo a EiTB por dentro (impresionantísima). Coñezo por casualidade a un candidato (bastante majo). Entrevisto a unha experta en VIH/SIDA que traballa en Burundi (flipante)
3. Expoño un traballiño diante de media universidade (máis de sesenta persoas entre as cales estaba xente que pode ter nas súas mans o meu futuro academico-profesional), e saio ao estrado medio taconeando (polo ruído, non polos tacóns) e baixando un vestido tan curto que non dá máis de si (tira que tira del pr'abaixo). Póñome nerviosa coma unha meniña. Ao rematar os meus compañeiros de grupo fanme a ola (máis vergonza aínda)
4. Engánchome a un libro da Escola de Idiomas. Leo tres libros á vez. Planeo unha fin de semana chea de actividades culturetas e pouco estudio. Cancélanme o curso de txalaparta...
   

de reflexións

Reflexión 1

O papá naceu o Día Internacional da Lingua Materna
A mamá naceu o Día da Liberdade de Expresión
Eu nacín o Día Internacional pola Destrucción de Armas

dicídeme, pra que valen todos estes días?

Reflexión 2
Miro All the invisible children, e mentres trato de agochar unha bágoa que quere sair do ollo (non vou chorar diante de descoñecidos!), penso. Penso moito

Reflexión 3
Despois de oir a un experto en infancia, mantéñoo: Cuba é o máis semellante ao paraíso que hai neste planeta. E igual ca el, se volvese a nacer, e tivese que escoller un país do Sur, querería ser unha nena cubana

de fins de semana

Xuro que non o arrinquei eu. Pero podería telo feito. Voltín a Compostela e cubrín a miña dose de falar galego, de rir coa miña xentiña, un pouco da cuota de libros novos (un deles agasallado), pousei con pouca roupa para unha fotógrafa que promete, saín (pero pouco, en fin...), soprendín aos papás aparecéndolles na casa por sorpresa, e sentín ao Polgariño meneańdose no seu tobo.
Agora teño as pilas cargadas e uns cantos quilos de pelo menos na cachola. De aquí a maio, cóidenme moi ben da pedra e do mar polo Atlántico, señores

por fin estou a estudiar algo serio: hoxe nomearon a marín por primeira vez (vale que era un profe galego, e vale que era unha clase sobre pesca, peroacaso iso non son máis ca matices???)
esta noite mando un paquete pra compostela. alguén quere facer algunha encarga?

o gregarismo é unha mentira que nós mesmos inventamos pra non enfrontarnos á soidade do espello

(ou do pracer inmenso que provoca lelo. e a tristura. e tantísimos interrogantes...)

It's my desire

Don't you wanna know how we keep startin' fires

pra cando non teño ganas de estudiar máis ou, eu que sei, non teño ganas de rir, unha chorrada que sempre me fai, alomenos, sorrir un pouco
(coñeciádelo?)

De provocacións e protestas

Acabo de ver na TVE-1 unha nova sobre o tema da SanGil. Non vou contar nada que non se dixera xa por toda a rede galega (e pola española tamén). Quédome co artigo de Cordal, especialmente cun parágrafo:

"Agora non vén ao caso xulgar se os lemas eran oportunos, se as rapazas eran educadas, se escolleron o mellor momento, o mellor lugar e sobre todo a mellor estratexia para esa mostra de rechazo. A súa intención era denunciar que na democracia española existen a tortura e os presos de conciencia, que se pechan xornais e se ilegalizan partidos case no mesmo mes en que outros toman as rúas de Madrid "contra la escoria inmigrante" sen que os ilegalice ninguén"

ata aquí chegamos

y la vida siguió, como siguen las cosas que no tienen mucho sentido...

śumome á folga convocada pra hoxe
o dor na retina non se actualizará ata mañá

accións positivas

sempre fun un pouco escéptica respecto da paridade nas institucións públicas e da efectividade das accións positivas. mais hox, cando alguén preguntou a unha experta cando se deixarían de aplicar, a que punto se pretendía chegar, quedeime con isto:

é un sistema temporal cara a utopía

resultados satisfactorios de igualdade, para os máis soñadores, vamos. e o peor é que é a realidade...

(deixo para outro día as reflexións sobre beauvoir, millet ou bordieu. na imaxe, por se non se le ben o lema: la lucha será feminista o no será. tomada en madrid, co gallo do FSM08)

reflexión

Unhas cantas conclusións despois de seguir a nova nuns cantos medios "principais":

• O primeiro, que este ambiente de violencia xeral si responde a un patrón de "estado de excepción" e fai plantexarse se é realmente ético cumprir a lei (estas leis)
• Os medios buscan o sensacionalismo, antes de sair da redacción teñen a historia contada na cabeza, e sóbuscan imaxes pra ilustrala.
  
• Un ertzaina ferido leve merece estar nunha entradiña. Nin se di en cantos "civís" mallaron (en todo caso falan de "heridos por radicales", como xustificándoo)
• Destacan o cruce de contenedores como vandalismo, sen sinalar que é un xeito de defensa propia. Non conta como vandalismo tampouco perseguir e disparar a dolor a calquera grupo de máis de catro persoas.
• A pinga que soborda o vaso: as declaracións do señor alcalde e mais dun do psoe (ao final da nova): quizais ao señor Ares se lle olvida que o máis probable é que quen convocou a manifestación e quen foi a ela estaba motivado por algo máis que a ilegalización de dous partidos. Pola ilegalización dun xeito de pensar, como se se puidesen ilegalizar os cerebros ou os sentimentos das persoas
• Para rematar, os comentarios nos xornais
  

A quen queren enganar mudando as palabras? Ninguén se decata do que hai detrás delas?


(Como cambian as cousas cando as ves de preto...)
(Máis información: aquí, aquí e imaxes)

de manifestacións ilegais

O que máis me sorprendeu foi o enfrontamento cos da prensa. Que clase de noticias querían escribir grabando as imaxes dos manifestantes volcando contenedores para impedirlle o paso á ertzaintza?
Xente correndo, rúas cortadas e ertzaintza por todas partes. Era unha manifestación pacífica, pero ver a máis de tres persoas xuntas convertérteno en motivo de disparo de proxectís goma.


Democracia. Que é democracia para os que gobernan este país?

(e aínda non deixo de pasar os helicópteros por riba da cidade...)

historias grises I.

Poderías facer coma se non chovese hox. Saír á rúa cunha saia de vrao, e pintar os beizos ben vermellos. Poderías acender un pito baixo a chuvia, sen decatarte de que os mistos non prenden. Oír como berran dende algunha fiestra: qué linda pollera! e sorrir. Sorrir amosando todos os dentes. Os teus dentes desordenados de adolescente. Poderías facer coma se non che doesen as súas palabras. Os seus dardos directos aos ollos e ás mans. Non agarrarte forte coas unllas ata facer sangue. Poderías pensar que a cidade non é gris e o teléfono non é unha arma de guerra. Que non levas os pés enchoupados de carraxe. Que hox non odias ao mundo, que realmente as cousas non van tan mal. Pero, sabes? Tamén poderías quedar na casa, a mirarte no espello coma unha covarde, a expresión dos ollos. Sábelo, ese non é o teu estilo. Por iso vas ir ao baño a lavar os ollos, a pintar ben roxos os beizos e sair á rúa co teu mellor sorriso. As cadeas que arrastras só ecoan na túa cabeza. Por iso os demais pensan que camiñar a modo é o teu xeito de desfrutar da paisaxe.

- os termos informáticos dan moito xogo. "libera o meu software", "formatéame"...
- tamén "non me pegues ningún virus"

o que faltaba. agora isto

pequenas grandes cousas

hai pequenas grandes cousas que fan que haxa días, semanas que sexan estupendas. ter unha irmá que, como dícía o eue, comece a traballar pró estado, xantar na praia, que me conviden a participar n'algo que levaba meses buscando (e que haxa quen se emocione cando llo conto e queira participar), rematar o día (despois dunha clase estupenda sobre xestión da comunicación en situacións de crise) tomando algo nunha terraciña dun quinto piso en getxo, cun precioso teito estrelado enriba

pequenas grandes cousas que fan que adore este lugar

"A historia non existe. O que existe son os discursos e a representación da historia"

J. L. Balans

ás veces non é cuestión de aprender cousas novas. Ás veces trátase de darlle un significado diferente, maior amplitude, que che fagan remoer aquilo que aprendiches moito tempo atrás.

branco e negro

todo era perfecto
pero esquencimos dicir como atoparnos

(antroido máxico. a cidade convertida nun grande peixe por unha noite)

feliz antroido a todos
(daquí nun ano)

...

en que merda de mundo vivimos?
1
2
3
4
5
6
7
e podería seguir así ata o infinito. e ao final, a quen lle importa?

(dúas últimas vías chuza)

si. porque estabamos alí, e estamos en mil sitios máis. porque aínda hai xente que cre que as cousas poden ir a mellor, e traballa para que así sexa. porque se consigues mellorar só un pouco a vida dos que te rodean, xa eres un heroe.
por todo e por máis, quizais outro mundo aínda sexa posible

(e por profesores, tamén, que falan de sofegüare libre, e por ir a ver o mar antes da clase, e por pensar que quizais todo isto, todo o que fago agora, poida ser útil algún día. quen sabe!)

os pelos de punta e os ollos cheos de bágoas. atopado vía murrucha. pasen, e desfruten

FSM 08

levo sen vida máis dunha semana. ata o xoves non a vou recuperar. así que ben merezo unha fin de semana participando nas actividades do Foro Social Mundial na capitalciña do imperio pequeno
aproveitade este ano, que é descentralizado!!!

débedas

"coa excepción dos países do sur, a ningún outro debedor se lle esixe que morra ou que faga morrer de fame aos seus fillos pra pagar aos seus acredores"

{sacado de aquí}


(terei que buscar quen me explique por que os países máis pobres non se poden declarar insolventes)

T.M.

en realidade, T.M., ademais de ser un experto en relacións internacionais e no seu continente, forma parte do goberno do seu país, o cal o fai ainda máis interesante, e avala aínda máis os seus coñecementos sobre o terreo.

e hox, a súa última clase, conseguiu avivar unha chispiña que todavía quedaba acesa despois dun día esgotador. ata conseguiu que entendéramos o conflicto dos Grandes Lagos (pensei que morrería sen entendelo)
e presentou África tan apaixoante, que me pregunto se non farei cambio nos meus plans para comezar a estudiar unha visita a este continente
(África, África, quen non vai soñar con esta África?)


(foto sacada d'aquí)

a historia da cooperación europea con áfrica. a historia dunha colonización encuberta, tan sutil. a historia do cinismo.

e ninguén mellor que un experto, africano e africanista para explicalo.
clases que dan arrepíos

e a miña incapacidade para aprenderme o mapa de áfrica...

...

leo sobre a colonización comunicativa-informacional dos países do sur.
navego entre informes en inglés do pnud e mais do bm.
saio, e falo e falo pra que o tempo pase máis axiña
río, moitas veces. coñezo xente nova


silencio
silencio
silencio

e así van pasando os días

venres á tarde

björk, unha pila de papeis e o conflicto de sierra leone

viaxes programados: valencia-londres-tinduf-madrid

compromiso post-aninovo: facer algo de deporte - menos interné, máis libros (serán incompatibles?) - aprenderme de memoria a colocación de todos os países do mundo, illas incluídas - agardar pacientemente (resignación!) a que polgariño naza mentres aprendo moito de sofegüare libre

conclusión: canto me queda de aprender ata ser quen de falar con total seguridade de, por exemplo, os procesos de integración en américa latina???

hipocresía?

Explícanme cousas interesantes na clase. A FAO ten certa preocupación sobre como o SIDA pode afectar na agricultura. Por exemplo, en Swazilandia tiveron un problema moi gordo, e é que quedaron sen poboación que traballase a terra por culpa do VIH. É por isto que este organismo das Nacións Unidas ten proxectos de educación sexual e tamén "escolas de vida", onde aprenden, entre outras cousas, como previr esta enfermidade ou coidar aos que xa a padecen. Unha ds cousas que fan é repartir condóns como medida de prevención.
Por outra banda está Unicef, que nin de broma reparte condóns, a pesares de que a loita contra o SIDA é unha das súas campañas básicas e un dos seus piares fundamentais.
Hai ou non hai hipocresía no mundo???



(nota de coro: lean esta interesante reflexión sobre os paraugas. A min fíxome rir bastante...)
(imaxe sacada de aquí)

Polgariño

iso que miran aí é a casa do meu sobriño. nacerá alá por finais de xuño ou principios de xullo. e segundo o método supercientífico de adiviña do sexo (no que se fai que a preñada en cuestión escolla entre dous bultos, nos que hai gardados unha tixeira e un coitelo), vai ser neno.

de todas as cousas que podería contar, esta é a máis importante

polo de agora podémolo chamar Polgariño, por aquilo de que ronda os cinco centímetros, e ata que se chegue a un consenso co do nome

FOISE CO VENTO

(gone with the wind)

*(imaxe extraída do conto foto-biográfico da miña vida universitaria, obra da miña amiga invisible compostelá)

Urte berri on

Falabamos a outra noite de cando comezara pra nós o ano 2008. Pra min comezou unha noite chuviñenta de finais de setembro, despois de doce horas en tren. Era o primeiro día da miña nova vida e enfrontábame a unha cidade descoñecida que cheiraba a outro país (agora un pouco meu)
2007, nembargantes, nacera en febreiro, unha desas noites de antroido que nunca deixa de ser noite porque se une coa seguinte. O que seguiu a febreiro foi un facerse maior sen présa, saír sen saber a que hora has chegar, e facer dos bares o mellor lugar para atoparse cos amigos. Foron tempos moi felices e Compostela tiña mil e unha caras.
Foi un facerse maior ao pensar que o mundo ía máis aló da pedra, máis aló dos aloumiños da factoría branca e dunha profesión que algunha vez fora a máis fermosa do mundo.
Quixen ser poeta e amencín pintando peles en maio. Adoecía cun mal xiro e ata iso soubo bo na miña boca. O mar chegou a Compostela en xuño e anegou a terra toda, levándome do outro lado do océano.
Mentirei se digo que 2007 non foi un bo ano. Curto, dende febreiro a outubro. Rematou co anuncio da chegada dun nen@ ao que vou querer ata o infinito. Rematou dispersándonos a todos pola península primeiro, e nuns meses todos perdidos polo mundo.
E agora a nena xa é xornalistiña e vaga pola cidade do gran peixe buscando un acubillo. Hai un ano non crería a vida que lle agarda agora. Proxecta mil historias, mil viaxes

O ollo xa non quere ser poeta. Voltou humilde. Agora só quere vivir

Zorionak eta urte berri on, queridiños

os da casa volvémonos xuntar polo nadal


por se non volvo pasar por aquí nun días...

ZORIONAK

o dito, bo nadal a tod@s!!!
(e sorte co olentzero)

(imaxe: decembro 2006, compostela)

dúbidas

que acontece cando metes a unha xornalistiña a estudiar temas de cooperación internacional? e se ademais esa xornalistiña está fascinada polas potencialidades de internet no desenvolvemento? e se ademais está moi interesada polo devir das linguas minorizadas ou minoritarias? e se se lle manda escribir unha tesina, tese ou traballo de investigación, ou como queiras chamarlle, sobre o tema que ela escolla?

de que credes que escribirá esta xornalistiña (que ademais é galega) en cuestión???

nota: acepto propostas e ideas. o pan aínda é está a amasar, e se lle poden botar ingredientes

(imaxe sacada dalgunha historia da xunta)

CUBA, outra vez. sempre

1. II Encontro Estatal de Cooperación con Cuba

Unha vez que a Illa entra na túa vida, todo cambia. Isto é algo que compartiamos todos os que estabamos alí. Un encontro estupendo, no que aprendín moito, coñecín a moitísima xente máis que interesante, e descubrín que se pode facer moitísimo máis do que se pensa. Un espacio para o debate e a reflexión.

2. Xornalismo, sempre

Din que cando comezas a carreira eres moi utópico, e vaste desenganando co paso do tempo. A min aconteceume á inversa ou, alomenos, diferente. A miña relación co xornalismo fluctuou entre o amor e o odio durante todo este tempo. Agora volvo a ter esperanza.
Coñecer a xente que fai contrainformación, que é alternativa, que está comprometida e traballa de xeito altruísta por causas que cre xustas, iso devólveme a esperanza nun xornalismo mellor, nalgún lugar do mundo. Quizais minoritario, pero que sobrevive. E iso é o que quero coñecer. Despois, xa terei tempo de decidir o meu futuro

3. Verán

E aproveito, estes días que ando a coñecer xente de todas partes, pra preguntar por brigadas e campos de traballo pra facer en agosto e setembro. preciso sair este verán, facer algo de cooperación só por saber como é que é en min. Se alguén sabe algo pra viaxar que non sexa moi caro, que avise. Estarei eternamente agradecida!!!

(foto tomada de cubainformacion.tv)

axenda

non teño tempo estes días. onte cea de clase. hoxe comezos do encontro estatal de cooperación con cuba. mañá e pasado continúa o encontro. para o domingo e comezos de semana perfilar o tema da tesina e rematar a miña parte do traballo de serra leona (diamantes e agricultura). tamén traballo acumulado que está estimulando a miña vea xornalística como non me pasaba hai tempo. o xoves traballo remunerado para a financiación da viaxe proxectada pra semana santa. e o venres un bus todo o día pra chegar a unha cea que devezo por que chegue. e despois, descansar na casa

e namentres, fascinada polo tema da enerxía e mailo desenvolvemento cando van xuntas, e estresada porque non vou ter tempo de argallar as sorpresas que despois han repartir os reis magos ou o olentzero (que unha vai absorvendo coma unha esponxa os costumes dos lugares onde vive!)

u-la maxia?
onde atopala?

(e levo a pregunta na cabeza dende hai días)

1. non podo para de rir por isto...

vía chuza!

2. chego media hora tarde a clase porque me retraso na consulta do médico. no bus atópome co dire que me pon cara de chegar-tarde-está-moi-mal. subo tres pisos correndo. entro na clase afogada e con pintas de boneco de neve (gorro, bufanda, abrigo, a mochila medio colgando dun brazo). e agardando atopar do outro lado un carcamal do pnud, atopo ao pedazo de arxentino treintañero do pnud.
só marmurei un perdón moi baixiño e busquei acomodo nun recuncho. despois mirei para atrás, e decateime de que nunca a clase estivera tan atenta a un profesor (gañamos as mulleres en número, por 18 a 4).
que despois, fixándome ben, estaba un pouco fondón e tampouco era tan guapo, pero acostumada aos vellos e feos que habitualmente nos dan clase...

O I.I.

Explicábanos S. no bus o que inventara na clase. Tratábase do Índice de Ilusión (I.I.). Na súa gráfica a ilusión descendía lixeiramente nas últimas semanas e pensei que a miña gráfica faría máis ou menos o mesmo debuxo. E xa ven que acá non me falta de nada, e non obstante, falta algo.
E lembro, hox, que xa teño bar favorito aquí, e mais que non deixo de coñecer xente estupenda, como a rapaza aquela euskaldune que sabía falar galego e estaba a aprender o catalán. Sempre se atopa quen sorprende

(E agora podería estar nunha festa de famoseo (cos xogadores do athletic incluídos, trala derrota do sábado) e mais estou na casa recuperando a saúde, pra tentar desfrutar dos últimos días de 2007 en Bilbao.)

de maxia e malabares

entrar por primeira vez nunha herriko, ou pasar por dous gaztetxes na mesma tarde foi o principio dunha noite de malabares (e de música, e de mil cousas máis)

todos, señores, somos maxia

(imaxe tomada en kukutza, ao máis pequeno dos malabaristas, que actuaba enriba dunha pelota xigante)

chega o nadal. en bilbao as árbores póñense azuis e o corte inglés inaugura o seu belén vasco


chove, e saio á rúa co meu gorro de la negro

e no 2009...

esta mañá pensaba que aló polo 2009 andaría de paseo por américa latina. os meus destinos favoritos eran brasil e méxico. pero as cousas poden mudar dun intre a outro. e esta tarde entereime que tamén están dentro dos posibles cuba e diversos países africanos e asiáticos. así que, de súpeto, teño ducias de opcións e só unha vida que vivir. non sei que vou facer con tan pouco tempo
(imaxe atopada acá)

de doce a once

nada terá sentido se non falo primeiro de taconeos na cociña que rematan porque o chan esvara, ou do medo a que a arepa crebe ao cortala e botarlle as salsas. De contar como se fan masas distintas da boca do lobby venezolano e rir despois mentres cantamos éxitos dos oitenta e combinar cancións que se escoiten acá e do outro lado do ocáno.
Nada ten sentido se non explico que se encabuxaron porque non saín,e cheguei a casa cun gorro de la que me fai cara de gnomo. Se non digo que cantamos o cumpreanos feliz en euskara e unha versión latina, e que fixemos dunha pequena mesa de cociña un gran comedor para algo máis de vinte comensais. Que saín da casa ás doce da mañá e cheguín ás once da noite.
E rir. Sobre todo, rir.

(Esto é, agora, todo o que teño. Cando me topo ben ou mal. Cando teño ganas de sair ou de quedar na casa. E estou tan, tan a gusto... sigo marabillándome da sorte que teño pra caer entre boa xente)