REmeme

Convídame o señor Urizen a participar no meme das 8 cousas. E sorpréndeme dobremente: primeiro porque sae do anonimato ou lurkeirismo e me comenta, e segundo porque hai tres posts xa eu falaba de memes culturetas.
Cavilando en que podería escribir, pensei en todas as reminiscencias do terruño ou dos galegos que atopei por acá dende que cheguei. Aí van oito



1. A primeira persoa coa que falei en Bilbao foi un conductor de autobús. Era de Vilalba

2. A primeira persoa da miña clase coa que falei é de Moaña. Somos as dúas únicas galegas da clase

3. A nai da miña profe de inglés na EOI é de Arzúa

4. Estes días andan as paredes de Bilbao a amosar publicidade dun concerto de Luar na Lubre

5. A ETB2 retransmite o Luar

6. E. ten unha sueira de Nunca Máis, de cando veu a limpar a costa de Camariñas

7. As veces que falo galego na casa me comprenden perfectamente: seica o italiano de calabria é moi semellante ao galego, por unha banda, e pola outra, un erasmus en Lisboa axuda moito a entendelo, tamén.

8. Nos postos de libros de segunda man é típico atopar libros sobre Gz. Ata mirei algún en galego, de poesía, sobre todo.

Para outro día deixo anécdotas como o día que coñecín un garda civil de Negreira, e outras historias

(imaxe: Bizkaibus na Habana, xullo de 2007)

a miña precariedade é a túa desinformación

Súmome á campaña do SXG da que me entero vía O'Xirarei. Porque mellorar a situación de precariedadedos traballadores da información é unha das vías para acadar información de mellor calidade.
Porque como xa saben, señores, isto non afecta só a xornalistas, senóna todas as persoas ás que chegan os medios de comunicación ou a información que estes transmiten.
Vai sendo hora de que as cousas muden

de concertos

O primeiro é sempre dicir que son fantásticos, que saltei coma unha nena pequena, e que a única mágoa foi miralos de tan atrás (e chegar tarde). Quizais a eles lles deba estar hoxe coas amígdalas de tamaño de pelotas de tenis, ou quizais á miña inconsciencia nocturna (que fai que nunca me abrigue o suficiente). Quen sabe.

Pero faltábanme moitos alí. A verdade é que estabamos pouquiños, comparado cos que soemos ser, e aínda descontando aos emigrantes. E tiven que agardar ao sábado pra ver a dúas suxeitas que me funcionan sempre como a voz da conciencia, as miñas particulares Pepiñas Grilas.

E na casa, o de sempre. Ir ao cemiterio (que é unha das cousas que máis me gusta do ano), celebrar os 28 aniños de I., e despois poñerme enferma e facer que os meus pais quedaran preocupados ao ir coller o avión.
Xa ven como ando de sensible (debe de ser a febre) que xa teño ganas de voltar. Pero preséntanse duros estes dous meses antes do Nadal, e teño que traballar moito pra poder acougar na casa e dedicarme a calcetar bufandas ou a durmir diante da cheminea como faría un gato. Iso é, sempre, o que máis me gusta do Nadal.

retorno

cada mañá saio a esta rúa de pedra para ir a calquera lado. en menos de doce horas estarei do outro lado do norte, na beira do Atlántico. en algo máis de trinta e seis estarei noutra Pedra un pouco distinta, e aínda máis familiar. agárdanme unha manchea de sorrisos, unhas cantas apertas desas que deixan sen respiración e mais un concerto (do que agardo atopar entrada)
adoro esta cidade, pero... quen pode resistirse aos encantos do doce lar?

Meme culturetas

Recibo a encarga dun meme, e como hoxe tiven día monográfico sobre o continente africano, pois aí van ás miñas oito aportacións ao saber blogomíllico (se é que iso existe) sobre a África negra:


1. Sáhara significa auga. Cando falamos da áfrica Subsahariana, en realidade estamos a dicir: África afogada, África afundida. Está ben saber que se está a dicir con certos termos, non?

2. Nos reencontros interétnicos africanos rara vez se utiliza un idioma africano. Sempre son o francés, o inglés, o portugués... as linguas de comunicación. Estase a perder a riqueza cultural deste continente e gran parte da culpa (senón toda) é da época colonial.

3. William ury, un dos más afamados mediadores internacionais, aprendeu case todas as súas técnicas de mediación no xeito de resolver os conflictos internos dos bosquimanos. Ury ten o recoñecemento internacional, pero dos bosquimanos, que sabemos???

4. África está dividida en seis grandes rexións: Oeste, Centro, Magreb, Sur , Leste. Adiviñan cal é a sexta? A diáspora!

5. Na era precolonial, no continente africano si existían alianzas militares en cada etnia para defenderse de posibles agresións. O militarismo tal e como o coñecemos hoxe, e as grandes guerras, chegaron cos europeos.

6. Moitos dos nomes dos países africanos teñen significados "evocadores". Todos nos facemos unha idea do que pode significar Costa de Marfil. Pero por exemplo, Níxer, Nixeria ou Sudán significan "negro" en cadanseu idioma. Etiopía significa "cara torrada" ou "cara queimada".

7. Na Casa África no estado Español, sita nas Illas Canarias, non traballa nin un só negro. Pero segue a ser a Casa África.

8. Dúas sentencias do profesor J. Bolekia que me deixaron pensando:
"Os europeos son os únicos que len, porque non teñen fame"
"O que sería doroso é que dúas persoas, ambas vascas, utilizasen pra comunicarse o español. Isto é o que acontece en África"


Como soan estas cousas ditas por un guineano, non?


nota 1: agradecementos ao profesor Justo Bolkia, por toda esta información.
nota 2: paso a testemuña a O'Xirarei, Caufield e ao Paideleo. Sei que deberían ser oito, máis dubido da miña capacidade de convocatoria.

as chaves

eu nunca antes saíra da casa medio en pixama pola rúa deserta. mandárame unha mensaxe a horas intempestivas dicindo que estaba no portal da súa casa sen chaves, que que podía facer. dado que o meu móbil non daba sinais de querer facerme caso, decidín poñer algo por riba do pixama e sair a buscar pola rúa Barrenkale rastros seus. estaba fatal, cando cheguei tiña as chaves na man. tía, que as atopei. e doume a risa. levaba un xornal na man porque xa decidira que ía durmir na rúa tapada pola letra impresa. agardei a que entrara no portal e volvín para casa. hoxe tiña un sorriso de orella a orella. cousas así teñen que unir, non?

txoria txori

M. descúbreme esta canción. E fico sen palabras. Non é... perfecta?

Hegoak ebaki banizkio
nerea izango zen,
ez zuen aldegingo.
Bainan, honela
ez zen gehiago txoria izango
eta nik...
txoria nuen maite

(dun poema de Joxan Artze, musicado por Mikel Laboa; moitos a coñeceredes por La pelota vasca)

(tradución: se lle cortase as ás sería meu, non tería escapado. Mais así deixaría de ser paxaro, e eu... o que amaba era o paxaro)

- tú tranquila, que pasas por bilbaína
- y eso... por dónde queda?

era xa bastante tarde e un bilbaíno dos de verdade dicíame que case non teño acento, e que por estética, xa son completamente vasca. curioso, verdade? era a segunda ou terceira vez que mo dicían na noite.
e como en compostela, xa empezaron a contarme historias estrañas os desconocidos, e xa identifico a algún clásico da noite.
estou en proceso de adaptación, e creo que xa me está a mudar a pel

kukutza gaztetxea

encantoume kukutza, o seu xeito de xestionarse. o espírito, o ambiente, -a comida-, a estética do edificio. por cousas así, é polo que me encanta esta cidade.

(imaxe sacada daquí, claro)

eusko gudariak

Hoxe encántame "Gortzi", Francisco Letamendía Belzunce, (máis coñecido na miña casa como Francisco Paco) aínda sen coñecelo. Encántame porque teño na casa alguén que me fala cada semana del con admiración. E porque dentro duns días irei a unha das súas clases, só pra comprobar que é tan grande como parece ser. Queda dito.

Eusko Gudariak gara
Euskadi askatzeko,
gerturik daukagu odola
bere aldez emateko.

Irrintzi bat entzun da
mendi tontorrean
goazen gudari danok
Ikurriñan atzean.

Faxistak datoz eta
Euskadi da altxatzen.
goazen gudari danok
gure aberria askatzen.

Eusko Gudariak gara
Euskadi askatzeko,
gerturik daukagu odola
bere aldez emateko.

"en cooperación hai xente moi bonita, é moi fácil namorar"
"este máster tamén funciona como axencia matrimonial. Ao rematar hai moitas parellas feitas entre a xente que se coñece aquí"


partindo destas dúas premisas, quen non collería con máis ganas o de estudiar???

(imaxe roubada de non sei onde, glups!)

SI, EU TAMÉN ODIO A YC

Incrible. Como pode suceder? En serio aínda ten alguén a cara de falar de liberdade de expresión?
Queres darnos leccións de quen é máis aberta, quen é máis moderna, quen vai mellor cos tempos???
Pero quen cres que es??? A que pedestal cres que estás subida?
De verdade pensas que alguén te admira, que alguén a tal hora non se ri de ti, non te critica? Que lección pretendes dar con isto???

síndrome do membro pantasma

hoxe, ao percorrer os corredores da facultade de comunicación, sentín saudade. platós de tele, estudios de radio, obradoiros de fotografías... supoño que é o normal despois de tanto tempo, non?
e hoxe, por fin hoxe, comecei as clases. comezou o que t. chama "a miña nova vida". a ver como vai

nota: si, o xornalismo é o meu "membro pantasma". podedes facer todas as bromas que queirades

cambio en El País

o suplemento interior de El País de hoxe adícase en especial ao cambio que o xornal vai sufrir a partir do día 21. leo escéptica. na primeira páxina o director fai unha afervoada defensa do seu xornal (como é lóxico). atentos

"aspiramos a una sociedad abierta, liberal, moderadamente progresista, lo cual muchas veces ha venido a identificarse con las posiciones de centro izquierda de este país"
"y así pretendemos seguir, igual de beligerantes, de independientesy de incómodos para todos los poderes como (...) hemos venido siendo desde 1976. Ni más, ni menos"

incómodos pra que goberno (hoxe)??? con que esquerda se identifican?
pero, queren que creamos en todo isto a estas alturas?

odio non enterarme das cousas por non entender o seu idioma. pero adoro ver as paredes da cidade empapeladas de carteis na lingua propia. non podo ir a Iruñea, así que me conformarei con subir e baixar as escaleiras de Begoña como penitencia

XÉNESE: ÁMOTE NEGRA

(adaptación)

detención

vou pola rúa cando miro de súpeto un furgón da ertzaintza. no chan, uns sete homes teñen agarrado a outro, coa cabeza contra o chan. choveu moito, e aínda agora poalla. un dos policías colle a mochila do rapaz -porque só é un rapaz- e a mira por dentro. pouco a pouco vou decatándome do que acontece. a primeira pista é que é negro, o cal vai descartando posibilidades. van sacando varias carteiras da súa mochila. probablemente un raterillo. chega un choche da policía municipal. en total, agora suman oito homes, unha furgoneta e tres coches policiais. tratan de levantalo do chan, pero o rapaz non se ten en si. dá a impresión de que está inconsciente. méteno no asento de atrás coma a un saco de patacas, e marchan coas sirenas postas.
creo que teñen os nervios demasiado a flor de pel. son imaxinacións miñas, ou é así?

aquí a xente vive moi tranquila. non sei se xa se acostumaron á violencia, ou é que non lles queda máis remedio. g. sorpréndese de que non debatan do tema na clase, cando o profesor saca o tema. quizais teñan medo a dicir o que pensan, ou quizais é que nin sequera saben que dicir. non sei cal das dúas me parece máis terrible

lembreime de compostela a esa hora na que todo o mundo migra da zona vella para ir meterse nalgún antro da nova. aquí, moi cedo, a xente tamén migra. a miña primeira inmersión noturna rematou no antzokia, falando cun par de tipos extraños que facían soar dúas maracas e falaban en catalán e que non me gustaron nada porque un deles me mirou con desprezo ao lle dicir de onde viña.
gústame esta cidade, agora mentres a miro con ollos de estranxeira, porque podes sentar na herba a ler mentres uns pavos reais pasean por diante, e podes sentar no medio e medio dunha rúa a falar do que agardas do inverno, e tamén podes quedar na casa a mirar a etb. o sol sorrí aínda e semella que os días do inverno van a tardar en chegar

non podo máis que aguantar a risa ao ver o anuncio de Gadis a través do blog d'O Xirarei. Aguantar porque non quero que toda a biblioteca me mire con cara de odio. si, síntome identificada, sobre todo porque sempre teño a palabra riquiño na boca e porque cando recibo un ataque interrogativo, sempre respondo con outra pregunta. penso proclamalo aos mil ventos, claro que si, VIVAMOS COMO GALEGOS!!!

a foto fíxoa T., que tivo a santa paciencia de vir a buscar piso comigo a Bilbao. agora xa estou instalada nunha rúa do casco vello, rodeada de pedra. parece que así compostela doe menos.
e tería mil cousas que contar, que agora boto de menos todo. tanto, que ata puxen unha foto do traballo de mamá de fondo de pantalla. adoro todo o que cheire a galego. todo o que lembre que pasei os últimos anos na cidade máis linda do mundo. e que todos aos que máis quero están por alí (e van vir a visitarme se queren seguir con vida no Nadal)

Mamá díxome que agarde dez minutos máis para apagar a comida. A radio está prendida. Na Serachéganse a Compostela para ver como vai o primeiro día de clase na Universidade. Están na facultá branca e falan cun rapaz de primeiro. Eu tamén estou en primeiro e persigo a Xosé López polos corredores anchísimos de mármore, e escoito na aula1 a Outeiriño falar durante algo máis dunha hora do mito de Fausto.
Hai catro anos preguntábame que demo facía comezando Xornalismo. Agora que rematei, sigo tendo a mesma dúbida.

(prometo poñer fotos de Bilbao en canto postee dende o meu ordenadorciño)

De feito, o que máis me gustou del foi o seu sorriso, que brillaba moito coas luces, e que se vía agrandado, supoño, polos efectos do alcol. Gustoume o seu sorriso, e inventarlle un oficio.

Agora, agora que empezo a vivir de verdade (e máis aínda, se cabe) Compostela, agora é cando teño que me despedir. E éntrame a tristura...

(nota: quen dixo que non sepodía facer unha entrada de blog sobre unha noite de xoves normal???)

pasou o día, pasou a romaría

XA SON FILLA ÚNICAAAAAAAAAAAAAAA (na casa)

e vivan, vivan, vivan as irmás da noiva!!!

Que si, señores, que esta casa vai de capa caída. Estame afectando non acceder á rede regularmente, ter tanto tempo libre e -case- non saber que facer con el, e empezar a planear na miña cabeza a migración a terras do norte, que é polo de agora o único que consigue manterme cerebralmente viva (iso, algún que outro programilla e un par de libros)

Mañá é o día M., e preguntarán se estou nerviosa por quedar de filla única na casa. Pois a verdade é que me manteño escéptica. O mellor do día será fumarme un puro -cubano- diante de toda a familia e estrear o meu vestido made in gz

vémonos no condado, non?

de cuba VI (historias)

O día que descubrín que había gafaspasta / poperos cubanos. Entro nun local que é coma o Krooner compostelán pero na Habana. Vou ata o fondo e pido na barra. Dispóñome a sair pero hai un montón de xente

- perdón, me dejais pasar?
- como no voy a dejar pasar a unha chica tan linda (comentario puramente cubano) y con un corte de pelo tan bonito (comentario popero)

(nota: para os que non saiban como teño o pelo, poderán facerse unha idea aproximada para ambientar a historia)

de cuba V (historias)

(escenario: un val. os protagonistas percorren a cabalo os arrozais. protagonistas: unha valenciana e un cubano)
- que yegua más lista!
-como? que mi yegua es comunista??? ANTES LA MATO

de cuba IV (historias)

(escenario: un patio ao aire libre con luces que funciona de discoteca. a protagonista conversa cun rapaz loiro que todos chaman Ruso)
- Y te gusta nuestra discoteca? Que te parece?
- Es... es... particular
-No, no. Aquí nada es particular. Es todo del Estado!!!!

de cuba III (da xente)

as historias só comezan a ter sentido cando llas contas a alguén que non as viviu. o último mes só comezou a ter sentido cando papá colleu a miña maleta na estación, e t. veu buscarme e fumos á praia. naquela praia todos eran brancos e non había ninguén buceando entre peixes de cores e case ninguén na auga. entón comecei a decatarme de que estaba en marín, e non noutro lado.

o avión é un elemento de confusión. en apenas dez horas atravesei miles de quilómetros, e na miña cabeza non collían dous mundo tan diferentes entre si, e tan próximos no espacio. aínda agora hai cousas que me sorprenden. que negros e brancos non falen, non anden xuntos pola rúa, non se queiran. sorpréndeme o consumismo -non é incrible???-. semella que no canto dun mes estivera todo un ano vivindo alá

porque hai lugares que cambian a un por dentro se os coñeces un pouco. que che removen toda e fan que penses que hai cousas que non están ben. que non é certo que vivamos no mellor dos mundos posibles. que non é certo que poidamos ser felices así

esa, e non outra, foi a grande lección que aprendín dos cubanos. anque eles non o saiban, nin crean que sexa certo. que ser clase media occidentalita, iso non pode facer feliz a ninguén. agora seino, anque non sexa tan forte como pra poder evitalo de todo

de cuba II (do aire)

facía anos que non miraba lucecús. as estrelas lucían coma en ningún sitio. a lúa, espléndida, non se ría de min. era un reencontro, dela e máis eu.
o ceo, dende a Illa, e tamén mirar a patria dende o aire, o recorte das rías. son esas dúas imaxes as que aínda me fan tremer se pecho os ollos

de cuba I (do chan)

La Habana é unha cidade moi sucia, pero chea de cor, e terriblemente pobre e fermosa. Un animal que se adapta aos ollos de quen o mira, que muta, que vai mudando a pel cada día. Que cada mañá –e sobre todo cada noite- ten unha cor diferente. Esa é a Habana que vai grabada na miña retina.

Tardei máis de dez días en ver a cidade de día. Durante tres semanas desexei con todas as miñas forzas que o mes nunca rematase, quedarme alí pra sempre. Mais agora sei que non é así. E quizais sorprenda, pero onde quedaría pra toda a vida é no rural cubano, nas pequenas vilas nas que non hai turista e unha galega é peza de colección. Esa é a Cuba da que namorei de verdade. As paisaxes máis fermosas que xamais ollo humano mirou, como dixo Colón. A xente máis boa que xamais coñecín. Quizais onde menos agardaba atopar foi onde atopei. Foi despois de estar en Provincias –como eles din-, cando me prometín a min mesma que voltaría a Cuba. E vou volver, o máis axiña que poida. Xa o prometín.

(E quizais pregunten por que Cuba, se me queda tantísimo por coñecer no mundo. E responderei que un mes é sufieciente para prendarse dun país así, porque Cuba é unha illa en todos os sentidos da palabra, e porque alí pensei, dividinme, tomei decisións e disfrutei como nunca fixera antes)

Pechado por cuestións académico-vacacionais

Académicas porque vou estar o próximo mes facendo un curso. Vacacionais, porque o curso en cuestión impártese na Habana.

{Quedáronme mil cousas por contar da última semana, mil fotos que poñer. Pero entre o portátil vírico, non ter conexión na casa e que nos malditos cibers de Marín non van os usb, desisto. }

Bo mes de xullo a todos. Falamos alá pola primeira semana de agosto!!!

despedidas (iii)

os últimos catro anos foron como un asentarse todo por dentro. parte do que son é culpa vosa. aprendín a querer á xente coa que pasaba vintecatro horas ao día pola maldita necesidade humana de querer.

encaixar era a miña grande preocupación, e atopei unhas cantas pezas irregulares na mesma caixa de puzzle sen facer na que andaba eu.
por iso me gustades. porque non sodes coma o resto. porque conseguín encaixar no in-encaixable. porque seguimos a ser, a pesar de todo, pezas soltas.
ando ás despedidas, estes días. esta noite será a definitiva, de aquí en algo máis dun mes. cando volva xa non terei ganas de estar triste. agora comeza a aventura. "e onde vaiamos estaremos ti e mais eu/ e quen sabe se todo isto non virá tamén", ou algo así dixo o poeta.
pois o dito.

(nota: faltan moitos, moitos moitísimos na foto. pero roubeilla a m., que eu agora viaxo sen equipaxe e non levaba ningunha enriba)

despedidas (ii)

si, si que aprendín. sería unha estupidez e unha mentira decir que non aprendín nada en catro anos metida na factoría. aprendín a aprender, a que me interesen as cousas e buscalas por min mesma. a descubrir que está ben e que mal pola miña propia conciencia, e non por absurdas normas. aprendín que o que algúns me ensinaron non o vou poder facer nunca nun medio (para ben e para mal). aprendín a querer unha profesión que quizais non chegue a exercer nunca, quen sabe.
descubrín que os vou botar de menos (a uns máis, outros menos, outros nada)

despedida (i)

só ti sabes cantas veces chorei na pedra, cantísimas rin. só ti, das noites que fun á Quintana a chamarlle filladeputa á lúa por rirse de nós e estar aí arriba, tan lonxe.
pola rúa funme facendo maior, pola única rúa que me pareceu bonita o día que tiven que escoller destino. e agora marcho, nunha vorixe de caras, de datas, de recordos. nunha vorixe de cousas indefinidas que é o que está por vir. deixo moito aquí. deixo todo o que fun en catro anos. deixo a pegada de mil amores, de mil historias. nons ei cando voltarei, como di a canción. mais agardo atoparte no mesmo sitio, impertérrita, insolente. para que sigas sendo o meu refuxio. o acougo das noites das que é imposible -impensable- durmir.

venres-nait

as grandes noites son aquelas que non planeas e as cousas salen como non pensas que van sair. acompañarse de grandes personaxes é a clave. poñer música e bailar coma tolos, con luis de matos ao fondo no luar. e despois, despois que pase o que sexa. que máis dá? apenas un exame e só dez días para despedir a pedra

A sala de estar é o lugar polo que temos que comezar, se é que ao cabo queremos entender a dinámica constitutiva de abstraccións da caste de "comunidade" ou "a nación".
(D. Morley)

Aprendín a grande lección de que hai frases que, sacadas de contexto, parecen unha tontería. Tamén aprendín que hai frases que, incluso no seu contexto, son unha ida de olla.

Tú, es que estás pensando en el equinocio de verano, pero no siempre es así.
(D., 20/06/07, 00.57 h.)

Sempre así de productivas, as horas de estudio na biblioteca. Con conversas que fan que se che olvide que estás a dous exames de rematar a carreira.

APETEGA

O venres á tarde, cando pasaba pola praza do Toural atopeime cunha "mostra" que non estaba anunciada no sitio-onde-miro-sempre as cousas que pasan nesta cidade. Era unha presentación de traballos de tecnoloxía de rapaces de ESO, que se facía para protestar contra a reducción das horas de Tecnoloxía que van sufrir os rapaces destas idades trala implantación da LOE.
Era impresionante (alomenos para min): aparelliños que percorrían circuitos, norias, ascensores... todo saído das clases e feito por rapaces de entre doce e dezaseis anos. As miñas clases de Tecnoloxía nunca foron tan productivas (quizais porque a natureza non me dotou dese tipo de habilidades). E non obstante a odiar esa asignatura, apoio o reclamo dos profesores: unha materia eminentemente útil para crear, para pensar, para construír. Para evitar crear un ensino hiperespecializado e coxo. Para fomentar xeracións de alumnos que saiban algo máis que as catro regras, porque

A Tecnoloxía é o conxunto de coñecementos e técnicas que,
aplicados de forma lóxica e ordeada, permiten ao ser humano modificar o seu
contorno material ou virtual para satisfacer as súas necesidades, isto é,
proceso combinado de pensamento e acción coa finalidade de crear solucións
útiles.

A min paréceme o suficientemente importante, non si?

(Imaxe e texto sacados daquí)

Nunhas imaxes de arquivo da tele, na descrición...

"as cáride drogueira"
(enténdase ascárida, blogueira)

e moito mellor:
"pedro silva, responsable drogaliza"

que pouca vergonza. agora xa nin se agochan, que ata saen na tele!

Son días de compartir mesa cos universitarios máis pijos que podamos atopar pola cidade, de perder o tempo con bromas que só nos fan gracia a nós e que se nos escapan das mans, e de rallarnos co que pasará, co que virá

Os meniños quedan todos no mes de xullo. Van estar todos menos eu. Diseminados polos medios de Compostela e arredores. Eu mercareilles pulseritas e mandarei algunha postal. Despois, en agosto, cando volva, haberá quen xa non estea. E en setembro volveremos xuntarnos pra celebrar que non sabemos que vai pasar a partir de outubro. O medo vai proporcional ao interese que suscita a incertidume

Provocación

- Se os gafapasta se enfadan, comezarán a tirarnos as súas converse, as súas bailarinas, as súas chapas, os seus libros gafapasta...
- Os seus blogs
- Si, tamén nos tirarán os seus blogs
- E as súas gafas???
- Non, tirarannos todo, menos as súas gafas de pasta

(Non comecei eu, esta conversa, pero gardo o anonimato de quen a iniciou, por se despois toman represalias cara ela)

parece que lle estou dando largas a isto de ser maior, por momentos

creo que vai sendo hora de poñerse a traballar e deixar de pensar no verán
(quen me vai a querer se non me licencio en xuño???)

Ei, bailas igual que miña nai nos anos 60

(e a imposibilidade de describir as últimas dúas noites/día)

cada vez gústame menos a xente normal

Os do Cerai din que me queren. Que me deixan is a Cuba con eles. Así que, se todo sae ben, o día seis de xullo haberá unha rapaza de Marín perdida por Barajas coa súa maleta. Celebrarei o meu cumpleanos na Habana.
Agora lembro o día en que fun recoller o pasaporte. Prometinme a min mesma que en canto rematase a carreira, comezaría a enchelo de selos. E este é un bo xeito de comezar.
E é que ao final, van ter razón ao dicir que estou en racha. Que teño que aproveitar estas oportunidades. Que este está sendo, sen dúbida, o mellor momento da miña vida, que non o cambiaría por nada no mundo. Preséntase interesante, o futuro. Incerto, pero interesante.
E despois da noite de onte, de rir cos meniños, de ver a pista do Ruta colonizada por 3º de Comunicación Audiovisual e 4º de Xornalismo, só podo dicir unha cousa máis, que oín da boca de E.: o que vai vir de aquí en diante vai ser aínda mellor, e se non é mellor, hai que pensar no ben que o pasamos nos últimos catro anos!

Galegos e cristiáns, terra e fe

Entregado. Feito e entregado. Aí lles vai o principio. A ver que lles parece:

"Hai que ter moi claro que somos dunha terra, e que esta terra ten unha cultura, unha lingua, un patrimonio, uns valores, e que como cristiáns temos que vivir nese contexto". Deste xeito define Rubén Aramburu as relacións entre fe e nacionalismo. Unhas relacións complexas e mal definidas, que quizais deberían reformularse como fe e galeguidade ou fe e galeguismo.

agora xa sei como eres
é un pracer, de veras

dicíalle hoxe a m., o paciente de m. que escoita como falo e falo, sen interrumpirme, dicíalle que no verán remataron coa miña creatividade. eu antes escribiría unha reportaxe en pouco tempo, e coas ideas ben claritas. agora paréceme unha tortura enfrontarme ás páxinas en branco, e creo que teño exceso de material e moi pouco á vez. os medios de comunicación, tal e como está concebidos hoxe en día, xa non teñen sitio para a arte. é a eterna discusión xornalismo-literatura. eu xa non sei facer literatura coa realidade -se é que algunha vez souben-. xa non sei ser creativa. e miro para atrás, hai dous anos ata podería facer unha crónica dende a lúa se el ma pedise...

Marín é un auténtico desastre. De todas as elección nas que puiden votar, estas son as que máis me sorprenderon, e as que máis me asustaron. Non podo comprender os casos de Vigo, Pontevedra ou Compostela, por exemplo.

Pero é que o caso de Marín escápaseme das mans. PP, 8 concelleiros. PSOE, 6. BNG, 5. MAR-IN, 2. E son incapaz de comprendelo. De comprender por que suben o PP e o BNG, ou por que baixa MAR-IN. Supoño que se fará efectivo o pacto PSOE-BNG ao máis puro estilo Xunta. Seguramente non vivirei en Marín pra mirar como funciona, pero non vou negar a miña decepción.
(E mentres tanto, perfílase un destino para o verán. A ver se me queren...)

{Imaxe tirada da campaña do Colectivo Nacionalista de Marín}

en pé (desbarrando)

(aviso: o que vén a continuación parece sacado dun diario de adolescente)

si, onte arredor das 10 da mañá dixéronme muy majamente que me quitaban esa bota branca último modelo que me obrigaba a camiñar ao máis puro estilo parlamentario. Que felicidá, poder ver o meu pé, aínda moi inchado, e sentir cinco mil cravos -moi afiados- nel ao apoialo no chan.
en realidade, o día foi marabillosos ata iso das oito e media da tarde. facía moita calor cando fun ata o castiñeiriño. coñecín a tres persoas, incribles, que me falaron de loita veciñal, de compromiso cunha causa que ao principio me parecía pouca cousa, e que despois decubrín faraónica: conseguir mobilizar á xente pra loitar polos seus dereitos. Admirei, de certo, a súa forza, o seu empeño, e a súa vitalidade, trintaetantos anos despois.
Ao carón da parada de bus, alí no castiñeiriño, había unha floristería. Así que moi amablemente merquei unha flor pra ir levarlla (para camelar) a unha enfermiña ao hospital -que visita tan agradable, nena, que nin a "resaca" da anestesia é quen de quitarche o sorriso-.
E cando a tarde máis prometía, foi cando se chafou todo. Vin a estrea sen ti, -deixando de chamar a alguén a quen estades agardando que coñeza-, e despois non saín celebrar o do pé, porque chovía, entre outros motivos. Por que, dende hai xa un mes, non hai xeito de que os plans saian ben???

Despois de case un mes...

Non quería facerme ilusións. Non quero pensar que mañá sairei andando ao estilo Oko, e non ao estilo House. Non quero pensar que o debilucho do meu pé esquerdo está xa sandado, e pode facerse cargo de si mesmo. A saber que andarán a dicir mañá as radiografías de min, que lle dirán ao médico.

E polo de agora, van cambiando os plans. Estes últimos tres días están a ser un cambio de plans continuado. Quizais cambie Irlanda pola calor americana. Quizais cambie o nacionalismo cristián por unha historia máis concreta, desas que ata emocionan. Quizais cambie, incluso, toda eu, no decorrer das próximas (frenéticas) semanas. Non podo fastidialo agora, que xa non queda nada. Só teño que pensar que, en canto chegue á cinta da meta, só teño que rachala e seguir correndo. Este tren non o vou a perder, prometido. E que sexa o que Deus queira.

13º xeira de Xornalistiñas Afeizoados do país

Aí estamos, creo que todos. O acto foi perfecto, e non me cansarei de felicitar aos organizadores, aos presentadores e a X. polo seu discuros. Vídeos incribles, pra rir e chorar. Somos unha boa promoción, en xeral, ou iso creo. E non me vou a poñer a dicir cousas boas de todos estes catro anos, porque aínda non é hora de despedirse.
Só dicir que foi unha noite perfecta. Aínda que o meu pé esquerdo me odie. E que se me fixo curta, moi curta. Debería durar días, como as vodas xitanas. E que non puiden sacar o sorriso da boca dende onte pola tarde...

días de tranquilidade

Sair nun documental que me gustou mogollón (aparición superpopera), ou pasar todo o día durmindo, e que a máxima relación coas persoas sexa mediante o ordenador. Ter o pé así descubriume o pequeno placer (forzoso) da tranquilidade.
Tamén subir á noria e comer un pouco de algodón de azucre. Este é o primeiro en catro anos que non saio na Ascensión. Pero resérvome para o sábado...


nota: ten güevos oir falar a nenos de la Koru do acento pechado dalgúns sitios...
nota2: si, o que hai pola parte de atrás do xeso é un poema. por diante teño xoaniñas, unha G, varias flores, unha media lúa tunecina e máis as botas de charlot e un par de ollos. Todo obra dunhas cantas señoritas... e aínda o branco que queda...

A. métese comigo, e di que cando me quiten o xeso vou ir directa á T4. Pero agora só podo pensar en que mo quiten, que mo quiten , que mo quiten...

Galletas de chocolate

Cheguei a Compostela a iso das dez da mañá e agardei a que A. espertase. Almorzamos galletas de chocolate, das mellores galletas de chocolate do mundo. Contáballe mentres a A. cantísimo me encantaran as dúas entrevistas que fixera o día anterior. Contáballe da Teoloxía da Liberación, das comunidades de base e do nacionalismo cristián.

A., en realidade, non me facía moito caso porque estaba nerviosa: horas despois había ser o seu acto de licenciatura. Prométolles que as nenas estaban tan lindas que non me cansaba de mirar pra elas. Berramos moito, aplaudimos máis aínda, incluso nos emocionamos e choramos -un pouco, non vaian crer-. Esta semana é o noso. Non sei como resultará, pero só de pensar o pouco que queda pra xuño, póñome tan triste...

proust?

Zv convídame a responder a estas preguntas. Vaia, algunhas son dificilísimas, sobre todo porque unha nunca se plantexa cal é o principal rasgo do seu carácter, por exemplo, ou que feito militar admira máis. Complicado, de veras. As que non saiba, tentarei non deixalas en branco...

1. O principal rasgo do meu carácter: a despreocupación -con medida-, e o carácter máis ben voluble
2. A calidade que prefiro nun home: que me faga pensar e rir, e que sexa auténtico
3. A calidade que desexo nunha muller: hai que diferenciar???
4. O que máis aprecio nos meus amigos: que digan sempre o que pensan
5. O meu principal defecto: o carácter máis ben voluble, o pesimismo dalgúns días
6. A miña ocupación favorita: buffffff, non saberìa dicilo. Teño moitas, depende da época, do momento
7. O meu soño de dita?: pensar no futuro que me agarda, que aínda está por decidir
8. Cal sería a miña maior desgracia?: a frustración. Non chegar a estar ben comigo mesma en calquera dos eidos da miña vida
9. Que quixera ser?: iso aínda está por decidir...
10. Onde desexarñía vivir?: teño que probar con moitos sitios antes de decidilo...
11. A cor que prefiro: o negro, dende nena
12. A flor que prefiro: as rosas vermellas, dende nena (especialmente as da miña casa)
13. O paxaro que prefiro: Ícaro, porque o home tamén pode voar
14. Autores preferidos en prosa: Morey, Cortázar, Camus... (eu que sei?hai que telos???)
15. Poetas preferidos: Huidobro, Salgado, Do Cebreiro... (bufffff, repito a pregunta de antes...)
16. Os meus heroes de ficción: ammm, sempre me gustaron os superheroes espilidos, coma Lobeto, Besta, Spiderman... pero é por un rollo máis ben físico, eu creo...
17. Os meus compositores favoritos: son unha ignorante musical con todas as letras
18. Os meus pintores predilectos: Dalí, Corot, Frida... (non sepoden dicir fotógrafos?)
    
19. Os meus heroes da vida real: moitos e ningún á vez. Os indíxenas que levan loitando séculos polos seus dereitos (en moitas partes do mundo), por exemplo
20. Os meus nomes favoritos: Tegra, Siria, Fiz... (hai máis, pero son os que se me ocorren)
    
21. Que detesto máis que nada?: o odio e a maldade gratuítos, a mentira. Tamén cousas máis frívolas, como que me toquen as unllas, ou ter unha aperna enxesada
    
22. Que carácteres históricos detesto máis?: polo xeral, os vencedores, que son os que contaron a historia tal e como nós a sabemos
23. Que feito militar admiro máis?: ningún, creo
    
24. Que reforma admiro máis?: ningunha, creo. Todas levaron a demasiada xente por diante
    
25. Que dons naturais quixera ter?: non me plantexo ser diferente do que son. Ou acaso me conduciría algo? Neste aspecto, pragmatismo absoluto
26. Como me gustaría morrer?: sen dor. Dá igual como e onde, pero sen dor
27. Estado presente do meu espírito: hoxe, gris. Debe ser polo de ser temporalmente un parasito con muletas
28. Feitos que me inspiran máis indulxencia: que alguén faga algo mal sen querer (é que a min tamén me pasa...)
    
29. O meu lema?: vai un morrendo, vai aprendendo

Por favor, non me mandedes máis memes, de verdá, que co mal que se pasa...

xa sabes,

teño certos problemas de mobilidá. senón, correría con todas as miñas forzas para chegar axiña e darche unha aperta. nunca se sabe ben que dicir. eu solo quero ver que cos ollos, a pesar do cansancio e da tristeza, me digas que estás ben.
o que non fai falla lembrar é que estamos aquí para o que precises, cando precises. nunca pechamos a porta
e canto se che botou de menos, meu amor

let me be the only one to keep you from the cold

come into these arms again and set the spirit free

recuperando a banda sonora orixinal da miña infancia. miña irmá maior fíxome aprender a letra desta canción para que puidesemos cantala a dúas voces. non sabía nin que dicía.
é, dende logo, parte da historia de amor máis bonita xamais contada

dor no pé

ten razón madeleine. agora debería encabeza o meu blog dicindo -e cito textualmente-:

"era imposible mirar seguido pró chan unha noite de troula e non sentir, logo dun espasmo gravitatorio, unha dor no pé"

odio depender de todo o mundo, perder parte desa independencia cotiá que tan pouco valoramos. odio non poder ir á quintana a ler, hox que non chove, ou baixar a dar unha volta ou tomarlle algo á noitiña. quizaié que veu isto no momento xusto, para relaxarme un pouco e pensar. pero non, nohn quero, eu quero estar ben, e baixar o venres, e saír o sábado, e non ser présa fácil -ou si- pra ninguén....

o que daría por ter o pé curado, como o tiña antes....

quen dixo nena-punk?

agora son nena-muleta!!!

(anque chova, anque vente)