APETEGA

O venres á tarde, cando pasaba pola praza do Toural atopeime cunha "mostra" que non estaba anunciada no sitio-onde-miro-sempre as cousas que pasan nesta cidade. Era unha presentación de traballos de tecnoloxía de rapaces de ESO, que se facía para protestar contra a reducción das horas de Tecnoloxía que van sufrir os rapaces destas idades trala implantación da LOE.
Era impresionante (alomenos para min): aparelliños que percorrían circuitos, norias, ascensores... todo saído das clases e feito por rapaces de entre doce e dezaseis anos. As miñas clases de Tecnoloxía nunca foron tan productivas (quizais porque a natureza non me dotou dese tipo de habilidades). E non obstante a odiar esa asignatura, apoio o reclamo dos profesores: unha materia eminentemente útil para crear, para pensar, para construír. Para evitar crear un ensino hiperespecializado e coxo. Para fomentar xeracións de alumnos que saiban algo máis que as catro regras, porque

A Tecnoloxía é o conxunto de coñecementos e técnicas que,
aplicados de forma lóxica e ordeada, permiten ao ser humano modificar o seu
contorno material ou virtual para satisfacer as súas necesidades, isto é,
proceso combinado de pensamento e acción coa finalidade de crear solucións
útiles.

A min paréceme o suficientemente importante, non si?

(Imaxe e texto sacados daquí)

Nunhas imaxes de arquivo da tele, na descrición...

"as cáride drogueira"
(enténdase ascárida, blogueira)

e moito mellor:
"pedro silva, responsable drogaliza"

que pouca vergonza. agora xa nin se agochan, que ata saen na tele!

Son días de compartir mesa cos universitarios máis pijos que podamos atopar pola cidade, de perder o tempo con bromas que só nos fan gracia a nós e que se nos escapan das mans, e de rallarnos co que pasará, co que virá

Os meniños quedan todos no mes de xullo. Van estar todos menos eu. Diseminados polos medios de Compostela e arredores. Eu mercareilles pulseritas e mandarei algunha postal. Despois, en agosto, cando volva, haberá quen xa non estea. E en setembro volveremos xuntarnos pra celebrar que non sabemos que vai pasar a partir de outubro. O medo vai proporcional ao interese que suscita a incertidume

Provocación

- Se os gafapasta se enfadan, comezarán a tirarnos as súas converse, as súas bailarinas, as súas chapas, os seus libros gafapasta...
- Os seus blogs
- Si, tamén nos tirarán os seus blogs
- E as súas gafas???
- Non, tirarannos todo, menos as súas gafas de pasta

(Non comecei eu, esta conversa, pero gardo o anonimato de quen a iniciou, por se despois toman represalias cara ela)

parece que lle estou dando largas a isto de ser maior, por momentos

creo que vai sendo hora de poñerse a traballar e deixar de pensar no verán
(quen me vai a querer se non me licencio en xuño???)

Ei, bailas igual que miña nai nos anos 60

(e a imposibilidade de describir as últimas dúas noites/día)

cada vez gústame menos a xente normal

Os do Cerai din que me queren. Que me deixan is a Cuba con eles. Así que, se todo sae ben, o día seis de xullo haberá unha rapaza de Marín perdida por Barajas coa súa maleta. Celebrarei o meu cumpleanos na Habana.
Agora lembro o día en que fun recoller o pasaporte. Prometinme a min mesma que en canto rematase a carreira, comezaría a enchelo de selos. E este é un bo xeito de comezar.
E é que ao final, van ter razón ao dicir que estou en racha. Que teño que aproveitar estas oportunidades. Que este está sendo, sen dúbida, o mellor momento da miña vida, que non o cambiaría por nada no mundo. Preséntase interesante, o futuro. Incerto, pero interesante.
E despois da noite de onte, de rir cos meniños, de ver a pista do Ruta colonizada por 3º de Comunicación Audiovisual e 4º de Xornalismo, só podo dicir unha cousa máis, que oín da boca de E.: o que vai vir de aquí en diante vai ser aínda mellor, e se non é mellor, hai que pensar no ben que o pasamos nos últimos catro anos!

Galegos e cristiáns, terra e fe

Entregado. Feito e entregado. Aí lles vai o principio. A ver que lles parece:

"Hai que ter moi claro que somos dunha terra, e que esta terra ten unha cultura, unha lingua, un patrimonio, uns valores, e que como cristiáns temos que vivir nese contexto". Deste xeito define Rubén Aramburu as relacións entre fe e nacionalismo. Unhas relacións complexas e mal definidas, que quizais deberían reformularse como fe e galeguidade ou fe e galeguismo.

agora xa sei como eres
é un pracer, de veras

dicíalle hoxe a m., o paciente de m. que escoita como falo e falo, sen interrumpirme, dicíalle que no verán remataron coa miña creatividade. eu antes escribiría unha reportaxe en pouco tempo, e coas ideas ben claritas. agora paréceme unha tortura enfrontarme ás páxinas en branco, e creo que teño exceso de material e moi pouco á vez. os medios de comunicación, tal e como está concebidos hoxe en día, xa non teñen sitio para a arte. é a eterna discusión xornalismo-literatura. eu xa non sei facer literatura coa realidade -se é que algunha vez souben-. xa non sei ser creativa. e miro para atrás, hai dous anos ata podería facer unha crónica dende a lúa se el ma pedise...

Marín é un auténtico desastre. De todas as elección nas que puiden votar, estas son as que máis me sorprenderon, e as que máis me asustaron. Non podo comprender os casos de Vigo, Pontevedra ou Compostela, por exemplo.

Pero é que o caso de Marín escápaseme das mans. PP, 8 concelleiros. PSOE, 6. BNG, 5. MAR-IN, 2. E son incapaz de comprendelo. De comprender por que suben o PP e o BNG, ou por que baixa MAR-IN. Supoño que se fará efectivo o pacto PSOE-BNG ao máis puro estilo Xunta. Seguramente non vivirei en Marín pra mirar como funciona, pero non vou negar a miña decepción.
(E mentres tanto, perfílase un destino para o verán. A ver se me queren...)

{Imaxe tirada da campaña do Colectivo Nacionalista de Marín}

en pé (desbarrando)

(aviso: o que vén a continuación parece sacado dun diario de adolescente)

si, onte arredor das 10 da mañá dixéronme muy majamente que me quitaban esa bota branca último modelo que me obrigaba a camiñar ao máis puro estilo parlamentario. Que felicidá, poder ver o meu pé, aínda moi inchado, e sentir cinco mil cravos -moi afiados- nel ao apoialo no chan.
en realidade, o día foi marabillosos ata iso das oito e media da tarde. facía moita calor cando fun ata o castiñeiriño. coñecín a tres persoas, incribles, que me falaron de loita veciñal, de compromiso cunha causa que ao principio me parecía pouca cousa, e que despois decubrín faraónica: conseguir mobilizar á xente pra loitar polos seus dereitos. Admirei, de certo, a súa forza, o seu empeño, e a súa vitalidade, trintaetantos anos despois.
Ao carón da parada de bus, alí no castiñeiriño, había unha floristería. Así que moi amablemente merquei unha flor pra ir levarlla (para camelar) a unha enfermiña ao hospital -que visita tan agradable, nena, que nin a "resaca" da anestesia é quen de quitarche o sorriso-.
E cando a tarde máis prometía, foi cando se chafou todo. Vin a estrea sen ti, -deixando de chamar a alguén a quen estades agardando que coñeza-, e despois non saín celebrar o do pé, porque chovía, entre outros motivos. Por que, dende hai xa un mes, non hai xeito de que os plans saian ben???

Despois de case un mes...

Non quería facerme ilusións. Non quero pensar que mañá sairei andando ao estilo Oko, e non ao estilo House. Non quero pensar que o debilucho do meu pé esquerdo está xa sandado, e pode facerse cargo de si mesmo. A saber que andarán a dicir mañá as radiografías de min, que lle dirán ao médico.

E polo de agora, van cambiando os plans. Estes últimos tres días están a ser un cambio de plans continuado. Quizais cambie Irlanda pola calor americana. Quizais cambie o nacionalismo cristián por unha historia máis concreta, desas que ata emocionan. Quizais cambie, incluso, toda eu, no decorrer das próximas (frenéticas) semanas. Non podo fastidialo agora, que xa non queda nada. Só teño que pensar que, en canto chegue á cinta da meta, só teño que rachala e seguir correndo. Este tren non o vou a perder, prometido. E que sexa o que Deus queira.

13º xeira de Xornalistiñas Afeizoados do país

Aí estamos, creo que todos. O acto foi perfecto, e non me cansarei de felicitar aos organizadores, aos presentadores e a X. polo seu discuros. Vídeos incribles, pra rir e chorar. Somos unha boa promoción, en xeral, ou iso creo. E non me vou a poñer a dicir cousas boas de todos estes catro anos, porque aínda non é hora de despedirse.
Só dicir que foi unha noite perfecta. Aínda que o meu pé esquerdo me odie. E que se me fixo curta, moi curta. Debería durar días, como as vodas xitanas. E que non puiden sacar o sorriso da boca dende onte pola tarde...

días de tranquilidade

Sair nun documental que me gustou mogollón (aparición superpopera), ou pasar todo o día durmindo, e que a máxima relación coas persoas sexa mediante o ordenador. Ter o pé así descubriume o pequeno placer (forzoso) da tranquilidade.
Tamén subir á noria e comer un pouco de algodón de azucre. Este é o primeiro en catro anos que non saio na Ascensión. Pero resérvome para o sábado...


nota: ten güevos oir falar a nenos de la Koru do acento pechado dalgúns sitios...
nota2: si, o que hai pola parte de atrás do xeso é un poema. por diante teño xoaniñas, unha G, varias flores, unha media lúa tunecina e máis as botas de charlot e un par de ollos. Todo obra dunhas cantas señoritas... e aínda o branco que queda...

A. métese comigo, e di que cando me quiten o xeso vou ir directa á T4. Pero agora só podo pensar en que mo quiten, que mo quiten , que mo quiten...

Galletas de chocolate

Cheguei a Compostela a iso das dez da mañá e agardei a que A. espertase. Almorzamos galletas de chocolate, das mellores galletas de chocolate do mundo. Contáballe mentres a A. cantísimo me encantaran as dúas entrevistas que fixera o día anterior. Contáballe da Teoloxía da Liberación, das comunidades de base e do nacionalismo cristián.

A., en realidade, non me facía moito caso porque estaba nerviosa: horas despois había ser o seu acto de licenciatura. Prométolles que as nenas estaban tan lindas que non me cansaba de mirar pra elas. Berramos moito, aplaudimos máis aínda, incluso nos emocionamos e choramos -un pouco, non vaian crer-. Esta semana é o noso. Non sei como resultará, pero só de pensar o pouco que queda pra xuño, póñome tan triste...

proust?

Zv convídame a responder a estas preguntas. Vaia, algunhas son dificilísimas, sobre todo porque unha nunca se plantexa cal é o principal rasgo do seu carácter, por exemplo, ou que feito militar admira máis. Complicado, de veras. As que non saiba, tentarei non deixalas en branco...

1. O principal rasgo do meu carácter: a despreocupación -con medida-, e o carácter máis ben voluble
2. A calidade que prefiro nun home: que me faga pensar e rir, e que sexa auténtico
3. A calidade que desexo nunha muller: hai que diferenciar???
4. O que máis aprecio nos meus amigos: que digan sempre o que pensan
5. O meu principal defecto: o carácter máis ben voluble, o pesimismo dalgúns días
6. A miña ocupación favorita: buffffff, non saberìa dicilo. Teño moitas, depende da época, do momento
7. O meu soño de dita?: pensar no futuro que me agarda, que aínda está por decidir
8. Cal sería a miña maior desgracia?: a frustración. Non chegar a estar ben comigo mesma en calquera dos eidos da miña vida
9. Que quixera ser?: iso aínda está por decidir...
10. Onde desexarñía vivir?: teño que probar con moitos sitios antes de decidilo...
11. A cor que prefiro: o negro, dende nena
12. A flor que prefiro: as rosas vermellas, dende nena (especialmente as da miña casa)
13. O paxaro que prefiro: Ícaro, porque o home tamén pode voar
14. Autores preferidos en prosa: Morey, Cortázar, Camus... (eu que sei?hai que telos???)
15. Poetas preferidos: Huidobro, Salgado, Do Cebreiro... (bufffff, repito a pregunta de antes...)
16. Os meus heroes de ficción: ammm, sempre me gustaron os superheroes espilidos, coma Lobeto, Besta, Spiderman... pero é por un rollo máis ben físico, eu creo...
17. Os meus compositores favoritos: son unha ignorante musical con todas as letras
18. Os meus pintores predilectos: Dalí, Corot, Frida... (non sepoden dicir fotógrafos?)
    
19. Os meus heroes da vida real: moitos e ningún á vez. Os indíxenas que levan loitando séculos polos seus dereitos (en moitas partes do mundo), por exemplo
20. Os meus nomes favoritos: Tegra, Siria, Fiz... (hai máis, pero son os que se me ocorren)
    
21. Que detesto máis que nada?: o odio e a maldade gratuítos, a mentira. Tamén cousas máis frívolas, como que me toquen as unllas, ou ter unha aperna enxesada
    
22. Que carácteres históricos detesto máis?: polo xeral, os vencedores, que son os que contaron a historia tal e como nós a sabemos
23. Que feito militar admiro máis?: ningún, creo
    
24. Que reforma admiro máis?: ningunha, creo. Todas levaron a demasiada xente por diante
    
25. Que dons naturais quixera ter?: non me plantexo ser diferente do que son. Ou acaso me conduciría algo? Neste aspecto, pragmatismo absoluto
26. Como me gustaría morrer?: sen dor. Dá igual como e onde, pero sen dor
27. Estado presente do meu espírito: hoxe, gris. Debe ser polo de ser temporalmente un parasito con muletas
28. Feitos que me inspiran máis indulxencia: que alguén faga algo mal sen querer (é que a min tamén me pasa...)
    
29. O meu lema?: vai un morrendo, vai aprendendo

Por favor, non me mandedes máis memes, de verdá, que co mal que se pasa...

xa sabes,

teño certos problemas de mobilidá. senón, correría con todas as miñas forzas para chegar axiña e darche unha aperta. nunca se sabe ben que dicir. eu solo quero ver que cos ollos, a pesar do cansancio e da tristeza, me digas que estás ben.
o que non fai falla lembrar é que estamos aquí para o que precises, cando precises. nunca pechamos a porta
e canto se che botou de menos, meu amor

let me be the only one to keep you from the cold

come into these arms again and set the spirit free

recuperando a banda sonora orixinal da miña infancia. miña irmá maior fíxome aprender a letra desta canción para que puidesemos cantala a dúas voces. non sabía nin que dicía.
é, dende logo, parte da historia de amor máis bonita xamais contada

dor no pé

ten razón madeleine. agora debería encabeza o meu blog dicindo -e cito textualmente-:

"era imposible mirar seguido pró chan unha noite de troula e non sentir, logo dun espasmo gravitatorio, unha dor no pé"

odio depender de todo o mundo, perder parte desa independencia cotiá que tan pouco valoramos. odio non poder ir á quintana a ler, hox que non chove, ou baixar a dar unha volta ou tomarlle algo á noitiña. quizaié que veu isto no momento xusto, para relaxarme un pouco e pensar. pero non, nohn quero, eu quero estar ben, e baixar o venres, e saír o sábado, e non ser présa fácil -ou si- pra ninguén....

o que daría por ter o pé curado, como o tiña antes....

quen dixo nena-punk?

agora son nena-muleta!!!

(anque chova, anque vente)

despedida

é estraño escribir sobre a despedida hora e media antes de despedirse, sentada diante do ordenador que me aturou durante o último medio ano, invariablemente tres días á semana.
sairei pola porta coxeando un pouco (co pé doído trala caída de onte), cunha chapa e un boli do xabarín (un millón de gracias!) e con cara de cansa, aínda non recuperada da cea de despedida.
lembro, agora, a despedida no verán. funme tristemente tranquila -porque sei onde atopalos-, e tamén aliviada. Daquí marcho tristemente triste. Sei que vai a haber a quen non volva mirar. atrás queda todo un mundo, un xefe que é un auténtico anxo, boa xente, e un feixe de recordos e de sorrisos.
marcho co medo de querer quedar para sempre, e coa pena de saber que me quedaron tantas cousas por mirar, por fotografar, por escoitar e aprender.
estou triste, si. non me gustan as despedidas. non me gusta ter que despedirme friamente dalgunha xente cando o que querería en realidade é darlles unha aperta ata que quedasen sen aire. non me gusta o aire condescendente doutra xente ao mirar, sabendo que o luns xa non lembrarán o meu nome.
quero marchar e non quero marchar. deixar isto é o previo paso a rematar a carreira, previo a darme de bruces co mundo real (sair de dentro destes algodóns onde estou metida de sempre, onde estiven metida este medio ano)
estou triste, si. dubido que trala clase de galego (a última tamén) poida aguantar sen que se me note que estou triste. no fondo, os que traballan aquí teñen razón en chamala casa. san marcos é unha grande casa na que se vive realmente ben. agora coñézolle un pouco as tripas, comezo a ver de que pé coxea. gústame a tele, si. agora sei que nunca serei chica prensa -dubido bastante ser algún día chica tele-. e vounos a botar de menos. igual que aínda ás veces lembro a N. ou a B., sei que botarei de menos a algúns de aquí. pero vou tranquila. deixo algúns topiños metidos no edificio, para que me conten como vai todo...

nota: e por suposto, triste por deixar de ser a túa compañeira de prácticas. pero aínda me has ter que ver dous meses máis na facultá...

nota 2: actualización das 11.41: o pé doído acabou sendo pé roto. y-no-digo-más. vaia despedida!!!

a vida é un círculo. a xente que coñeces conforma ese círculo. e ao final, o círculo vaise pechando , vaise pechando tanto, que corremos o risco de que se peche sobre nós.

(e todo isto a pesar de estar coñecendo continuamente xente. o mundo é realmente pequecho e hai un galego na lúa)

a tristeza será a tónica das nosas vidas só se nós queremos
(o mesmo pasa coa mentira)

(mírome por dentro, como estaba hai un ano. esa de aí, si, esa, xa non son eu. non podo ser)

maxia

Hai maxia alén dos ilusionistas e dos prestidixitadores. Hai maxia en regalar piruletas a alguén nada máis pasaron vintesete anos e sete minutos do seu nacemento. Hai algo nos ollos dos magos que che prometen un globo se os buscas por Compostela. Hoxe tamén agardo unha noite máxica. E agárdoa porque a maxia vai aparecer onde e cando menos o agarde. Nas mans de quen menos pense

descubrindo obviedades (iii)

levamos un século
bañándonos en sangue

(pero podemos vivir tranquilos. non pasa nada. viven demasiado lonxe. unha rúa máis abaixo ou noutro mundo. non os miramos aos ollos cada día. non merece a pena preocuparnos, pra que? non podemos solucionar nada. deberiamos ter na alma un buraco tan grande coma o da capa de ozono)

Conversa de peluquería

- Eu teño unha amiga que é mora. Ás veces reza dende a miña terraza. Teñen que rezar mirando cara o sol, ou algo así...
- Cara a Meca
- Que?
- Que teñen que rezar mirando cara a Meca
- Pois a Meca está en Cangas, entonces, porque ela reza mirando para Cangas

descubrindo obviedades (ii)

a poesía non pode axudarnos
desque desaprendimos a ler

(xa non hai beleza nos ollos e os vendedores de zapatos son desagradables. só as series de televisión americanas consiguen facernos chorar. regalar piruletas (ou mollalas en bourbon) é o que nos queda polas noites, pero non agardar sorrisos a cambio. os programas de tipo hai debate ou 59 segundos fomentan o coitus interruptus, di o profesor. a vida toda é un coitus interruptus continuado)

descubrindo obviedades (i)

a felicidade non existe

(regaleille unha piruleta a un acordeonista e non me fixo nin caso. nese momento pasaban uns rapaces que lle gritaron nonseique e non reparou en que eu estaba alí)

A Semana Santa de Marín ten o encanto desas semanas santas que están feitas para os da casa, sen turistas que as enxuícen. Para min redúcese toda á procesión de Xoves Santo, porque, que sei eu, porque foi sempre a que máis me gustou.

A procesión do Xoves bifúrcase en dúas, por unha banda, van a horta dos olivos (se é que se pode traducir así) seguido do Nazareno, e pola outra banda vai a Virxe das Dores. O máis lindo do percorrido chega cando se unen ambas procesións na Farola. Entón, os tambores deixan de redobrar e póñense á nai e mailo fillo mirándose prá cara. Tras uns minutos en silencio, comeza a soar unha gaita moi despaciño moi suave. É o momento máis emotivo. Dá igual que crean ou que non, que lles gusten ou non as procesións, pénseno un intre: un home que vai morrer, que leva tempo sendo torturado, crúzase de camiño á morte coa súa nai. Míranse por un momento, e despois o fillo continúa o seu camiño seguido pola muller, destrozada pola dor. é unha imaxe triste, e máis triste e pensar que é algo que acontece a cada segundo en calquera recuncho do planeta.

-----------------------------------

Nota: agardo atopar en Dublín os ollos máis bonitos que vin nunca en Compostela (agás estes, of course)

Os rumores son moi malos. Esa é a conclusión básica extraída despois da cea do xoves night. Agora, que se é por min que caen mitos, adiante. Que se metan co meu vestido hoxe é case un alivio pensando todo o que puideron dicir de min o venres. Que pouca vidilla teñen as redaccións. Namoreime mil veces trala cea, é certo, pero de quen menos todos pensan.
E xa para respostar ao meme (é así?) que me envían X e mais Besbe, aí vai o meu vídeo

Seino, que debería poñer cinco. Pero só se me ocorre este, que o é por excelencia.
E perdoen por non poder poñer enlaces hoxe. É que estou no traballo. Quizais dentro dun rato poida poñelos...

(editado o tres de abril. e aínda así, vaia por dios...)

Tirar un sujetador (ou sostén, ou axustador, ou como se diga) e que non che fagan nin caso, despois de perder o tempo en decoralo por dentro, é unha falta de respeto.
A partir de agora, miraremos máis con quen temos certo tipo de majerías

Do norte - interior

Ás 8.30 da mañá do domingo, mentres subía as escaleiras do Hotel España, dixen mañá a min non me levanta nin Dios ke te crew. Tres horas máis tarde mandaba calar ao despertador cun shhhhhh cabreado.

En realidade todo empezou coa premonición de que iba a ser unha fin de semana moi intenso, despois de ver á musa cuns señores que tiñan toda a pinta de ser seus pais.
Despois, só teño un batiburrillo de cousas na cabeza: mercar selos do rei no estanco do primísimo, subir nun columpio múltiple, cantar o cumpleanos feliz ás doce da noite, elucubrar sobre o centro neurálxico do independentismo galego, compoñer nomes para os nosos fillos cos de camareiros e bares, rirnos da noite do venres (dos modernitos e das novas "amigas"), pasar toda a comida chorando da risa en Casa Benigno, facer vídeos de Miraxes, coñecer a un cociñeiro e volver a velo por un cúmulo de ¿casualidades?, escoitar a historia do escudo de Friol, descubrir da boca dun clásico da noite lucense que o alcaldísimo foi médico en Pol...
Rallábame, onte, porque non sabía que demo escribir para resumir estes dous días. Boa señal, sen dúbida, de que o pasamos ben, de que rimos de cousas que só nos fan gracia a nós, de que nos fixemos, se cabe, un pelín máis endogámicos
E o certo é que Lugo é precioso, a compañía inmellorable (anque faltaron uns cantos), e paseino como non o pasaba hai ben tempo. No norte desapareceron as preocupacións, e perder a voz por completo e quedar muda ata quen sabe cando non é máis que a peaxe obrigada a pagar.
Ogallá esta vida non rematase nunca!!!

Pesadelos

A idea era coller o estribillo de Supercalifragilístico, versionalo á nosa maneira, e despois cantar o estribillo millor en non sei que rollo. Andabamos polos 12 ou 13 anos. A miña versión foi esta:

Pesadelos, pesadelos teño polas noites
pesadelos con pantasmas, monstros e cadelos
se non teño pesadelos é que xa non durmo
pesadelos, monstros, demos, nin un sono curto

Asegúrovos que as da maior parte da clase eran moito máis cutres. Esta mañá pasei polo lado dunha tenda que se chama Cadeliños e viume a canción á cabeza. É sorprendente que despois de tantos anos siga a lembrala. Estou convencidísima de que non gañou por estar en galego

non entendo as ciencias empíricas. nin a física nin a química. por moi fiables que parezan algúns dos seus postulados, pra min que sempre acaban tirando para onde cadre.

e, mentres, todo o mundo vai gañando terreo, adiantándome por un lado e polo outro. sen ir máis lonxe, nas últimas semanas I. infórmame que xa lle sacou sangue a dous integrantes da miña longuisísima lista de amores. nin da familia te podes fiar...

Isaac Díaz Pardo

O ano pasado déronlle o Blanco Torres, e este sacaron o libro cos seus artigos merecentes de premio. En realidade, creo que non existe galardón que chegue pra el. Enormísimo, cercano e tan lúcido. Aconsellounos facer sempre as cousas tendo en conta as raíces, e canta razón ten. Dixo que cando non se ten en conta o antecedente, a historia, ás construcións fáltanlles raíces. E despois criticou o silencio cómplice de certos sectores aos que non lles gusta que se recupere a memoria.
Admíroo, de verdade. E por se vos queda dúbida, si saiu a musa, da boca de Xesús Alonso Montero, que a definiu coma unha señorita moi moderna. Eu non sería tan benevolente co apelativo, metendo o seu nome e Sargadelos na mesma frase.

(nota: por fin coñecín a Fátima Monteagudo, a alcaldesísima, despois de falar por teléfono con ela tantas veces no verán, e non poder falar e desesperarme outras tantas!!!)

grrrr

Blogger vacílame. Non dou asimilado que a miña conta de gmail estea unida umbilicalmente ao meu blog, así que se pecho sesión mando ao quinto inferno o que teña feito en blogger. E tiña escrito un textiño que reescribín tres veces e agora xa non me apetece. Avogo pola volta ao método anterior, que moitos aínda utilizamos equipos compartidos.
Dios, se eu só quería escribir que me pareceu o libro, que non soporto a un profesor por irresponsable, que o fin de semana emigro ao norte e que xa case non me quedan restos dunha gripe que todos atribúen a unha cousa... Isto é horribleeeeee!!!
(e se non me equivoco, a imaxe mandouma alguén que a atopou por aí e debeuse lembrar de min. gracias!!!)

I´m a loser

-ou así me sentín todos estes días, como unha perdedora-
pero creo que xa se me está a pasar (ou non?)

Meirama

Eran todos vellos, salvo un par de meniños que saltaban polo medio da casa do concello. Arriba levaban unha hora e media de reunión cando o seu voceiro, Juan, baixou para dicirlles que non había acordo, e se estaban conformes en non levantarse ata que se chegara a algo. Unha hora máis tarde, baixaba para contarlle aos veciños que non, que os da central térmica non se queren facer responsables, que lla suda que teñan a casa chea desa carbonilla cincenta e ademais, agora, tamén unha nevarada branca de algo que disque pode ser sulfato cálcico. Que din que é normal que caia, que están dentro dos límites de emisión permitidos, que a cheminea pola que sae leva tres décadas sen limparse.

Apenas hai trinta casas a carón da central. Vai algún tempo xa dende que comezaron a caer pequenos anacos como de tiza, tanto para a parte de cerceda como para a parte de Ordes. O director da térmica, o señor Pedro Vallejo, ten cara de non importarlle nada. Se non hai prensa, din os veciños, eles din o que queren, e a nós ninguén nos cre. Claro que é importante a prensa a nivel local, porque fai que existan os problemas, fainos visibles.

Cando comezan a marchar todos xa é noite e vai moito frío. Francisca contou algunhas historias das Encrobas. A súa casa é a que está máis pegada á mina e ten fendas nas paredes nas que lle colle o puño. E nesta loita ela, igual que o resto dos veciños, saben que non poden confiar en ninguén máis que neles mesmos, nin a policía, nin o Seprona, nin Medio Ambiente dan solucións. Están sós ante un xigante, e non teñen nada que perder

(Foto collida en El Correo Gallego)

Dixo que a entrada de nenapunk lle fixera pensar e que pra agradecermo fixo isto. A min, a verdá, gustoume moito

Domingo

Aí atrás, estaba timbrando nun portal cando de súpeto caeu un globo nas miñas mans, nunha traxectoria directa, que calquera diría que quería ser meu. Cando cheguei arriba, aínda desorientada polo agasallo que levaba nas mans, decidimos que era un regalo do ceo. Púxenlle un fío e ateino como puiden a un anel que levaba.


Cando un gracioso mo pinchou decateime de que non existen os regalos do ceo. E non obstante, podería ser un regalo o domingo lindísimo que tivemos, o paseo pola carreiriña do can para ver o mar e a illa de Tambo, a comida ao aire libre, o chupiño de licorcafé, o paseo por Pontevedra e durmir no tren a Compostela tentando parecer lista cun xornal sobre as pernas.
A familia, estou segura, quedou encantada de que leve catro anos rodeada de xente tal -as promesas do novo xornalismo galego-.
Moitas gracias polo domingo fantástico, rapaces. Na festa do queixo, repetimos

Mamá mercoume uns zapatos. a miña sorpresa foi descubrir a marca "nenapunk". despois, pola tarde, púxenme triste ao pensar que me vou a convertir nunha persoa seria. camiñaba, ao mediodía, pola zona vella, cando vin a un rapaz que coñecín hai un par de anos. vestía traxe e falaba de cousas serias cunha muller, de camiño a un restaurante caro. agora que vive da política xa non me saúda.
o día que eu teña responsabilidades grandes, xa non serei como son, nin terei uns zapatos de marca nenapunk feitos a man?

sólo te pido que me escribas...

Cantáronma, o xoves, só pra min, e dende detrás duns ollos vediazuis volveu ser a canción máis bonita do mundo.

Pero despois, o venres volvín reencontrarme coa rapaza que fun en primeiro, recén chegada a compostela. E sentinme maior, cando lle expliquei a S. que xa ía rematar a carreira, cando el me dixo que xa traballaba como médico.

E hoxe, no bus, namorei dun ollos nos que parecía que collía o mundo todo. Dun neno, de apenas uns sete anos, que iba co seu pai e a súa irmá. Falaban en árabe, e lembrei unha discusión con nonseiquén, sobre a beleza. Sigo sostendo, e cada vez máis convencida, de que a raza máis fermosa que hai sobre a terra é a árabe.

Pero en realidade, destes catro días, houbo unha cousa importante por enriba de calquera outra. E foi oir da súa boca, e con ese sorriso, como me chamabas pequerrecha para que fose onda ti. De todos, ti serás a quen máis bote de menos.

Gustáronme os ollos do rapaz. E gustoume a historia

Hai algo que fai que cada dia de esta semana me levante dun humor excelente. Como era, A.? "A vida componse de pequenas nadas", non si? E pode ser que as nadas de agora sexan algo millor que as de antes, ou mo pareza. Levantarme, ir á primeira clase e despois ter toda a mañá para darlle a vara a funcionarios diversos tamén me anima. Hoxe irei a ver por onde soan as campás. Quizais a solución non chegue ata xuño. E, despois de todo, que o acto de licenciatura sexa aquí ou alá, é un mal menor...

facía frío. mandáronme falar co rapaz, que tiña os ollos máis tristes do mundo. lembrábame moitísimo ao outro, o daquel filme de david trueba. os ollos tristes e unha serenidade inmensa, que daba medo.

pasei todo o fin de semana a remoelo. non se me quitou da cabeza a súa forma de mirarme, de dicirme que non, que non quería falar. e depois, o sábado, abrín o libro ao azar e topeime con isto

"Hoy me es igual
Traedme una hora que vivir
Traedme un amor pescado por la oreja
Y echadlo a morir aquí ante mis ojos
Que yo caiga por el mundo a toda máquina
Que yo corra por el universo a toda estrella
Que me hunda o me eleve
Lanzado sin piedad entre planetas y catástrofes"

e non se me pode sacar da cabeza

Luns de Antroido

Regaláronnos un haicu a Eamare e máis a min

Deixádesme desnudo
co voso cinema mudo

(porque iamos disfrazadas de parella de cinema mudo, claro)

O luns tivo unha noite que durou exactamente 28 horas. Unha noite perfecta. E non sabería que contar dela, porque non me chegaría todo o papel do mundo

(A da foto, a Madonna que fixo posible que o antroido deste ano fose tan espectacular)

De Xarangallos e camelias

Hai algo máis que o entroido de disfrazarse e sair pola rúa, seña de noite ou de día. O entroido en Marín é, aparte diso, oir as canción de cada no do Xarangallo Mángallo e ir ao enterro da Sardiña.

Hoxe pola mañá, cun sol lindísimo sorrindo no alto, saímos mamá e mais eu con dous propósitos. O primeiro, rirme a cachón cos Xarangallos, os marinenses máis ilustres do mundo mundial, que cada ano milloran máis aínda as súas letras, e non deixan títere con cabeza. Obxectivo cumprido.
O segundo que tiña que facer era ir ver a exposición das camelias que xa anunciara Leo hai algúns días. Sobra dicir que as camelias eran preciosas, e as fotos tamén -as que máis me gustaron foron as de branco e negro-. Ademais, o detalle de poñer caramelos e bombóns en cada sala é un puntazo -sobre todo para os lambóns coma min-. Pero o mellor, sen dúbida, foi coñecer a unha blogueira -no seu blog atoparedes máis sobre a exposición-, e descubrir que hai quen me le por aí, anque sexa de cando en cando. Foi un pracer coñecervos, e toda unha sopresa.
Aos que poidades, ide a Marín estes días, a desfrutar de todo isto!!!


Nota: E con que alegría volvín a ver á londinense e mais recibín unha chamada a catro voces dende Roma...

e non puido ser...

seica chovía moito polo norte...

london, london

varios recados que facer en londres: levar saúdos da nena a Jeff -que ten unha tenda vintage na que compran famosas, seica-, ir ao mercado de candem, achegarnos ao topshop de oxford circus, tomar un donut de nonseique en nonseidonde e un capuccino con vainilla en nonseiondemáis. perdoen que non mire a lista de turisteo nin poña máis links, é que estou cansa e en oito horas estarei subida no avión. feliz fin de semana a todos!!!

unha mala contestación, un par de ollos inquisidores, unha bolsa cun lapis de resina e mais un libro, un nome israelita, un cento e medio de bos propósitos, dous compañeiros de piso con setas e arroz, e unha maldita canción que non me sae da cabeza, protagonizada en exclusiva por min, cantada pra min, dirixida a min -non misturemos a ninguén máis nisto, vale?-, e as ansias dunha viaxe tan preto que non dá chegado. e de seguir así o tempo, (fun, son) serei unha flor empapadísima...

junto a las manillas del reloj me esperarán todas las horas que quedaron sin vivir

e tiñades todos razón, que hoxe ía vestida de camuflaxe...

polas apertas. polas caricias. por estar aí sen preguntar nada. pola preocupación. polos olliños tristes. polo hoxe por ti mañá por min. porque todo sigue. por dicir qué ben estar contigo no traballo. por escoitarme cando falo, e cando non falo
porque en realidade non preciso motivos.
dispares como sodes. tan distintos entre vós, tan distintos a min. e tan iguais

tanto vos quero, meus meniños...

"o ollo humano é quen de procesar un fluxo de información unhas dez veces superior ao resto dos sentidos á vez"

máis que o olfato
máis que o gusto
máis que o oído
máis que o tacto
...

hoxe debuxaba o posible asasinato dun profesor. é gracioso poder rirse destas cousas. ademais tomei café, que é un dos sabores que menos me gusta no mundo. e despedinme da empoladinha ata a próxima, que agardo que sexa pronto.

a época de exames, a pesar de todo, é bestial. é o grao máximo de presión e de amizade -ou non-. Poder discutir sobre as rutinas, e os primary definers e a afinidade burocrática, ou planear o futuro que está no aire, ou facer traxes a medida, todo iso só se pode facer en febreiro

e apenas quedan catro meses e gostaría de gritarlle a todo o mundo que necesito unha prórroga, apenas un ano máis, que o tempo que resta non me chega... acaso é tanto pedir?

cada un está só á súa maneira. e uns días estase máis só que outros. que o exame teña 30 preguntas no canto de 21 non é máis que un xeito de darlle emoción ao asunto. e pensar en facer unha grande festa en maio e que nos bote a policía do campus, non é senón un exercicio de imaxinación tan divertido... si, sempre hai momentos nos que sentirse só. pero esta non é a mellor época.

onte recuperei a tempo parcial o meu centoonce, mentres comía comida mexicana caseira que non recordo como se chama pero que picaba na boca, e volvín a pensar moitas cousas. hoxe estou un pouco menos triste, un pouco menos cansada de estudiar

ela está soa
díxomo hoxe
estou soa
e eu
preguntei
que
logo chorou
e eu tamén chorei

(kiko neves)

(e póñoo pequeniño por se acaso, que non sei se é legal poñelo)

Abro o mail e atopo esta sorpresa: Moitas graciassssssssssss Dios cho pague con moitas noites lujuriosas. Saúdos polanquistassssss (non vou a descubrir de quen é). Río soa e a rapaza que estudia enfrente miña mírame estrañada.
Non é a primeira sorpresa internáutica do día, que xa antes houbo outra. E entón, a flogueira dime que marchamos en quince ou vinte minutos, claro, que hai que ver ao home-da-nosa-vida mentres ceamos e despois vir correndo outra vez para poder sacar moi boa nota cun profesor casefavorito.
O chico que está sentado ao meu lado chegou cheirando a gusanitos. E pensei que non ía dicilo, pero esta semana boto de menos a tele. Que ben o vou a pasar recuperando estes días!!!
E tamén fixen cousas importantes: vin á parisina -coas ganas que tiña de apertala- e tamén puxen ao día a E. desta última semana caótica - e deixeino coa boca aberta cun dato en concreto- e fun con C. a escoller a foto da orla e levoume no seu flamante coche -a próxima vez quedo ata que remate o billete-. E falando de billetes, finalmente seremos catro as que vaiamos a revolucionar ao norte.
O encanto de hoxe, o mellor día dende hai uns cantos, está en todo e en nada. En comezar a pensar noutra viaxe con ela a Lisboa (que quizais ao final quede en nada, quen sabe). En ir á facultá e ver á xente, en estar na biblioteca sen facer descanso por non deixar o ordenador solo, e en pensar que desta vou sacar unha notaza, que para iso me mola tanto o profesor

(E si, boto de menos o mar...)

Y apache, ¿sabes lo que quiere decir apache? Apache quiere decir enemigo, algo tan simple. Porque enemigo es lo único que cabe ser en Auschwitz: enemigo de todas las razones de la historia, enemigo de quienes dicen que la poesía está hecha para acompasarnos mejor con nuestro tiempo, para habitar dulcemente el presente -enemigo de quienes llaman moral al lenguaje de los perros guardianes. La poesía no puede ser sino la palabra en armas contra ese lenguaje. La poesía está hecha para combatir, para contradecir, para huír de ese lenguaje. Y la huida es la única moral que cabe en Auschwitz: escapar por la arista de una esquina que siempre está por inventar, haciéndole caso al viento. Y es verdad que la evasión es un trabajo lento, inacabable. Ahora lo sé. Pero, en Auschwitz, la única patria posible se llama Fuga.

(M. Morey)

A poesía, o último reducto que é tamén roubado. Xa non me quedan armas coas que combatirme a min mesma.


E apenas dez días pra rematar. E este egocentrismo inmenso. E ler e reler outra vez as mesmas liñas, duascentas e pouco páxinas que anovan ao abrilas cada día

Días estraños. De biblioteca. De non saber por que todo o mundo se está a volver tolo ao meu redor. Días de dar dores de cabeza a Q. e mais a M. De noites que rematan cun sorriso diante do televisor, celebrando con retraso un novo contrato ou algunha morte ou que sei eu. Dicen que hoxe volve tocar. Meniños, estar con vós é moito millor que fuxir

Dicíalle a alguén que hoxe é un día máis ben gris, nin bo nin malo. Estou estrañamente serena, e tranquila. Pero profundamente triste. Din que todo axuda a facerse maior. Fuches ti quen preguntou. E eu, covardemente, limiteime a respostar. Que te quero moito, xa o sabes. Que te quixen e te odiei a partes iguais.
E só espero que agora ti non me odies.


(modificada o 26 de xaneiro de 2007)

"Aturdida, la pantera no sabe hacer otra cosa sino dar vueltas sobre sí misma. Y cada noche, minuciosamente, se acicala para nadie".

Son eu, acicalándome para ninguén, estudiando para ninguén, aprendendo para ninguén. Son eu, que vivo neste Auschwitz no que estamos todos. E volvo a el, unha e outra vez. Releo páxinas que parece que nunca lera antes, aínda sabéndoas de memoria. É Auschwitz, na folga do Líbano, na violencia en Iraq, nos ataques a Somalia. Non fai falla irse tan lonxe, sequera. Aprendino del, pero xa o sabía antes. Non fai falla máis que mirar para a ventana de enfrente, na muller esa que tende roupa de bebé na terraza. Vive en Auschwitz, pero non o sabe nin quere sabelo. Lava mecánicamente a roupa do seu fillo e do seu home, e non é feliz porque a felicidade non existe.
Entón é cando matar está xustificado

.

Quixen dicir, quen eres, en que soño vives? E o único que me sae é un que tal, como estás, que é da túa vida? E inmersa nestes folios en branco, nesta portada de xornal que trae todos os días o mesmo, penso en pequenas cousas, nos sobresalientes de fin de carreira de dous amigos, nos ollos do rapaz que está sentado diante miña, na cantidade de cousas bonitas que escoito estes días, no frío, no frío, e outra vez no frío que vai fóra e, tamén, no que vai dentro

Volvo a eles, ao final sempre acabo voltando a eles porque a cidade que levo na miña cabeza está situada na Roma Imperial, na negrura entre planetas e mais en Auschwitz a partes iguais. Dá igual o que digan, o que vaia aprendendo, as cousas que miren os meus ollos. Sempre acabo voltando a estes tres lugares coma o cadáver que se volve fundir coa terra.

Non estaba desesperanzada, hoxe. En realidade tiña un sorriso enorme na cara. Pero a cada instante sempre hai algo que che lembra que debes deixar de sorrir. O medo ao descoñecido, perder a ilusión, quizais. Saber que nada ten por que ser o que aparenta e que, en realidade, aínda non sabes moi ben o que estás a buscar


PD: e acabo de ler que morreu Ryszard Kapuściński, e o mundo todo debería estar de loito. ou cando menos, os que aínda cren no xornalismo

Falábache na miña carta, señor Descoñecido (do que apenas sei teu nome) de que estaba a facerme maior. Non pensaba niso ao que ti te referías, aínda que supoño que todo vai sumando.

Pensaba, quizais, noutras pequenas cousas. Na neve cando cae cara arriba ao darlle par atrás no vídeo, ou esa hora na que todos se sentan na mesa para ver o telexornal trala preñez de cada día (rito tribal que se repetía antes na leitura do xornal). Pensaba nos bicos nos beizos que dou cada semana aos que máis queiro (a última vez na facultá, pero tamén pola rúa e nalgún bar), nos que marchan do meu presente e nos que regresan. No sorriso do que é sempre o primeiro en recibirme, no que foi o primeiro en acollerme. En aprender a calcetar.

Pensaba na maneira na que agora miro os pequenos problemas, na forma de resolvelos. Nas miñas mans, que este inverno non se queixan.

Pensaba frivolamente nun zapatos mourados, ou na foto para a orla.

No indiferente que me resultan algunhas cousas, ou a dificultade de dar certos pasos. Pensaba, si, en canto cambian as cousas cando parece que non cambia nada. Pensaba en ti, Descoñecido, na gratitude e curiosidade que despertaches en min en non máis dunhas liñas. E pregúntome como serás en realidá

Existen tres grandes máximas que unha longa análise empírica me permitiu concluír:
- Os paraugas feos nunca rompen
- Ninguén rouba os paraugas feos
- Os paraugas feos nunca se perden

Estes días de perder o paraugas e recuperalo, son tamén días nos que o mundo xira arredor dunhas tetas, e fas traballos exprés, e ves pelis por un tubo, e vas patinar pra desestresarte caendo de cú sobre o xeo, e fas todas esas cousas que só saen ben facéndoas a toda présa se estás en xaneiro a piques de comezar os exames. E este ano as cousas han de sair ben, pra poder ter na man, en xuño, un tituliño de licenciada nunhas ciencias desvirtuadas que xa ninguén sabe de que son. (sempre quixen ser titiriteira)
Así que se tardo en facer entradas e hai alguén que me bote de menos (hai de todo na viña do Señor), non se preocupen, e saiban que sigo viva, a pesar de todo

(imaxe: esao)

os máis guapos

Mamá era a moza máis guapa do pueblo, con diferencia. Papá era o rapaz máis loiro e cos ollos máis bonitos. Casaron un día de Reis que chovía moitísimo, e todos se lembran porque a miña prima, que daquela era moi pequena e iba de dama de honor, caeu e manchou o vestido todo de lama. Hoxe celebraron 33 anos daquel día. Están todos melancólicos estos días porque eu ando a revolver as fotos vellas para escoller unha imaxe miña de pequena para o orlín da facultá. E é só cando miro as fotos que me dou conta real de canto medrei, que eles se decatan de verdá do vellos que van...

(perdoen pola mala calidade das fotos de fotos. a de arriba é mamá. a de abaixo son eu na foto máis linda que me sacaron na vida. non falta detalle, ate teño o bocata enriba da mesa. acaso non era preciosa???)

Facendo memoria... (egopost)

Teño grandes esperanzas postas no 2007, porque vai ser un ano de cambios. Pero botando un ollo atrás, a todo o que levo escrito no que vai de ano, quizais 2006 tamén fose un ano de cambios.

Un ano de viaxes, de coñecer a Lisboa de inverno, a Roma de primavera, o Túnez outonal.
Un ano de entrada no xornalismo real, de dous xeitos totalmente distintos, pero que me fixeron aprender.
Coñecer e falar con xente moi interesante.
Aprender tamén na facultá, e pasalo ben mil veces facendo tonterías que lembrarei creo que toda a vida -e tamén cousas serias-. Tentando parecer maior en cousas de maiores.
Volver a apreciar -máis se cabe- o lugar de onde veño, a xente da que procedo.
Cambiar o meu aspecto mil e unha veces, comezar a ser gafapasta a tempo parcial.
Namorar dunha ducia de homes ao día, a última hai apenas uns días, naquela tenda na que entrei buscando algo que non ía mercar.
Despedindo xente, algunha pra sempre, outra cun atalogo.
Descubrindo aos amigos de verdá, os imprescindibles.
Facerme maior, notándoo eu case sen decatarme, no xeito de falar, de pensar, sendo aínda moi nena.
Olvidarme de como escribín sempre, recuperándome ás veces.
Coñecer a xente diferente e atoparme ben con eles.
Disfrazarme de flor. Botar de menos antes de irme. Non saber a onde ir cando isto remate.
Todo isto e algo máis, nun só ano.
Si que promete o 2007.
Ten que prometer