Gustáronme os ollos do rapaz. E gustoume a historia

Hai algo que fai que cada dia de esta semana me levante dun humor excelente. Como era, A.? "A vida componse de pequenas nadas", non si? E pode ser que as nadas de agora sexan algo millor que as de antes, ou mo pareza. Levantarme, ir á primeira clase e despois ter toda a mañá para darlle a vara a funcionarios diversos tamén me anima. Hoxe irei a ver por onde soan as campás. Quizais a solución non chegue ata xuño. E, despois de todo, que o acto de licenciatura sexa aquí ou alá, é un mal menor...

facía frío. mandáronme falar co rapaz, que tiña os ollos máis tristes do mundo. lembrábame moitísimo ao outro, o daquel filme de david trueba. os ollos tristes e unha serenidade inmensa, que daba medo.

pasei todo o fin de semana a remoelo. non se me quitou da cabeza a súa forma de mirarme, de dicirme que non, que non quería falar. e depois, o sábado, abrín o libro ao azar e topeime con isto

"Hoy me es igual
Traedme una hora que vivir
Traedme un amor pescado por la oreja
Y echadlo a morir aquí ante mis ojos
Que yo caiga por el mundo a toda máquina
Que yo corra por el universo a toda estrella
Que me hunda o me eleve
Lanzado sin piedad entre planetas y catástrofes"

e non se me pode sacar da cabeza

Luns de Antroido

Regaláronnos un haicu a Eamare e máis a min

Deixádesme desnudo
co voso cinema mudo

(porque iamos disfrazadas de parella de cinema mudo, claro)

O luns tivo unha noite que durou exactamente 28 horas. Unha noite perfecta. E non sabería que contar dela, porque non me chegaría todo o papel do mundo

(A da foto, a Madonna que fixo posible que o antroido deste ano fose tan espectacular)

De Xarangallos e camelias

Hai algo máis que o entroido de disfrazarse e sair pola rúa, seña de noite ou de día. O entroido en Marín é, aparte diso, oir as canción de cada no do Xarangallo Mángallo e ir ao enterro da Sardiña.

Hoxe pola mañá, cun sol lindísimo sorrindo no alto, saímos mamá e mais eu con dous propósitos. O primeiro, rirme a cachón cos Xarangallos, os marinenses máis ilustres do mundo mundial, que cada ano milloran máis aínda as súas letras, e non deixan títere con cabeza. Obxectivo cumprido.
O segundo que tiña que facer era ir ver a exposición das camelias que xa anunciara Leo hai algúns días. Sobra dicir que as camelias eran preciosas, e as fotos tamén -as que máis me gustaron foron as de branco e negro-. Ademais, o detalle de poñer caramelos e bombóns en cada sala é un puntazo -sobre todo para os lambóns coma min-. Pero o mellor, sen dúbida, foi coñecer a unha blogueira -no seu blog atoparedes máis sobre a exposición-, e descubrir que hai quen me le por aí, anque sexa de cando en cando. Foi un pracer coñecervos, e toda unha sopresa.
Aos que poidades, ide a Marín estes días, a desfrutar de todo isto!!!


Nota: E con que alegría volvín a ver á londinense e mais recibín unha chamada a catro voces dende Roma...

e non puido ser...

seica chovía moito polo norte...

london, london

varios recados que facer en londres: levar saúdos da nena a Jeff -que ten unha tenda vintage na que compran famosas, seica-, ir ao mercado de candem, achegarnos ao topshop de oxford circus, tomar un donut de nonseique en nonseidonde e un capuccino con vainilla en nonseiondemáis. perdoen que non mire a lista de turisteo nin poña máis links, é que estou cansa e en oito horas estarei subida no avión. feliz fin de semana a todos!!!

unha mala contestación, un par de ollos inquisidores, unha bolsa cun lapis de resina e mais un libro, un nome israelita, un cento e medio de bos propósitos, dous compañeiros de piso con setas e arroz, e unha maldita canción que non me sae da cabeza, protagonizada en exclusiva por min, cantada pra min, dirixida a min -non misturemos a ninguén máis nisto, vale?-, e as ansias dunha viaxe tan preto que non dá chegado. e de seguir así o tempo, (fun, son) serei unha flor empapadísima...

junto a las manillas del reloj me esperarán todas las horas que quedaron sin vivir

e tiñades todos razón, que hoxe ía vestida de camuflaxe...

polas apertas. polas caricias. por estar aí sen preguntar nada. pola preocupación. polos olliños tristes. polo hoxe por ti mañá por min. porque todo sigue. por dicir qué ben estar contigo no traballo. por escoitarme cando falo, e cando non falo
porque en realidade non preciso motivos.
dispares como sodes. tan distintos entre vós, tan distintos a min. e tan iguais

tanto vos quero, meus meniños...

"o ollo humano é quen de procesar un fluxo de información unhas dez veces superior ao resto dos sentidos á vez"

máis que o olfato
máis que o gusto
máis que o oído
máis que o tacto
...

hoxe debuxaba o posible asasinato dun profesor. é gracioso poder rirse destas cousas. ademais tomei café, que é un dos sabores que menos me gusta no mundo. e despedinme da empoladinha ata a próxima, que agardo que sexa pronto.

a época de exames, a pesar de todo, é bestial. é o grao máximo de presión e de amizade -ou non-. Poder discutir sobre as rutinas, e os primary definers e a afinidade burocrática, ou planear o futuro que está no aire, ou facer traxes a medida, todo iso só se pode facer en febreiro

e apenas quedan catro meses e gostaría de gritarlle a todo o mundo que necesito unha prórroga, apenas un ano máis, que o tempo que resta non me chega... acaso é tanto pedir?

cada un está só á súa maneira. e uns días estase máis só que outros. que o exame teña 30 preguntas no canto de 21 non é máis que un xeito de darlle emoción ao asunto. e pensar en facer unha grande festa en maio e que nos bote a policía do campus, non é senón un exercicio de imaxinación tan divertido... si, sempre hai momentos nos que sentirse só. pero esta non é a mellor época.

onte recuperei a tempo parcial o meu centoonce, mentres comía comida mexicana caseira que non recordo como se chama pero que picaba na boca, e volvín a pensar moitas cousas. hoxe estou un pouco menos triste, un pouco menos cansada de estudiar

ela está soa
díxomo hoxe
estou soa
e eu
preguntei
que
logo chorou
e eu tamén chorei

(kiko neves)

(e póñoo pequeniño por se acaso, que non sei se é legal poñelo)

Abro o mail e atopo esta sorpresa: Moitas graciassssssssssss Dios cho pague con moitas noites lujuriosas. Saúdos polanquistassssss (non vou a descubrir de quen é). Río soa e a rapaza que estudia enfrente miña mírame estrañada.
Non é a primeira sorpresa internáutica do día, que xa antes houbo outra. E entón, a flogueira dime que marchamos en quince ou vinte minutos, claro, que hai que ver ao home-da-nosa-vida mentres ceamos e despois vir correndo outra vez para poder sacar moi boa nota cun profesor casefavorito.
O chico que está sentado ao meu lado chegou cheirando a gusanitos. E pensei que non ía dicilo, pero esta semana boto de menos a tele. Que ben o vou a pasar recuperando estes días!!!
E tamén fixen cousas importantes: vin á parisina -coas ganas que tiña de apertala- e tamén puxen ao día a E. desta última semana caótica - e deixeino coa boca aberta cun dato en concreto- e fun con C. a escoller a foto da orla e levoume no seu flamante coche -a próxima vez quedo ata que remate o billete-. E falando de billetes, finalmente seremos catro as que vaiamos a revolucionar ao norte.
O encanto de hoxe, o mellor día dende hai uns cantos, está en todo e en nada. En comezar a pensar noutra viaxe con ela a Lisboa (que quizais ao final quede en nada, quen sabe). En ir á facultá e ver á xente, en estar na biblioteca sen facer descanso por non deixar o ordenador solo, e en pensar que desta vou sacar unha notaza, que para iso me mola tanto o profesor

(E si, boto de menos o mar...)

Y apache, ¿sabes lo que quiere decir apache? Apache quiere decir enemigo, algo tan simple. Porque enemigo es lo único que cabe ser en Auschwitz: enemigo de todas las razones de la historia, enemigo de quienes dicen que la poesía está hecha para acompasarnos mejor con nuestro tiempo, para habitar dulcemente el presente -enemigo de quienes llaman moral al lenguaje de los perros guardianes. La poesía no puede ser sino la palabra en armas contra ese lenguaje. La poesía está hecha para combatir, para contradecir, para huír de ese lenguaje. Y la huida es la única moral que cabe en Auschwitz: escapar por la arista de una esquina que siempre está por inventar, haciéndole caso al viento. Y es verdad que la evasión es un trabajo lento, inacabable. Ahora lo sé. Pero, en Auschwitz, la única patria posible se llama Fuga.

(M. Morey)

A poesía, o último reducto que é tamén roubado. Xa non me quedan armas coas que combatirme a min mesma.


E apenas dez días pra rematar. E este egocentrismo inmenso. E ler e reler outra vez as mesmas liñas, duascentas e pouco páxinas que anovan ao abrilas cada día

Días estraños. De biblioteca. De non saber por que todo o mundo se está a volver tolo ao meu redor. Días de dar dores de cabeza a Q. e mais a M. De noites que rematan cun sorriso diante do televisor, celebrando con retraso un novo contrato ou algunha morte ou que sei eu. Dicen que hoxe volve tocar. Meniños, estar con vós é moito millor que fuxir

Dicíalle a alguén que hoxe é un día máis ben gris, nin bo nin malo. Estou estrañamente serena, e tranquila. Pero profundamente triste. Din que todo axuda a facerse maior. Fuches ti quen preguntou. E eu, covardemente, limiteime a respostar. Que te quero moito, xa o sabes. Que te quixen e te odiei a partes iguais.
E só espero que agora ti non me odies.


(modificada o 26 de xaneiro de 2007)

"Aturdida, la pantera no sabe hacer otra cosa sino dar vueltas sobre sí misma. Y cada noche, minuciosamente, se acicala para nadie".

Son eu, acicalándome para ninguén, estudiando para ninguén, aprendendo para ninguén. Son eu, que vivo neste Auschwitz no que estamos todos. E volvo a el, unha e outra vez. Releo páxinas que parece que nunca lera antes, aínda sabéndoas de memoria. É Auschwitz, na folga do Líbano, na violencia en Iraq, nos ataques a Somalia. Non fai falla irse tan lonxe, sequera. Aprendino del, pero xa o sabía antes. Non fai falla máis que mirar para a ventana de enfrente, na muller esa que tende roupa de bebé na terraza. Vive en Auschwitz, pero non o sabe nin quere sabelo. Lava mecánicamente a roupa do seu fillo e do seu home, e non é feliz porque a felicidade non existe.
Entón é cando matar está xustificado

.

Quixen dicir, quen eres, en que soño vives? E o único que me sae é un que tal, como estás, que é da túa vida? E inmersa nestes folios en branco, nesta portada de xornal que trae todos os días o mesmo, penso en pequenas cousas, nos sobresalientes de fin de carreira de dous amigos, nos ollos do rapaz que está sentado diante miña, na cantidade de cousas bonitas que escoito estes días, no frío, no frío, e outra vez no frío que vai fóra e, tamén, no que vai dentro

Volvo a eles, ao final sempre acabo voltando a eles porque a cidade que levo na miña cabeza está situada na Roma Imperial, na negrura entre planetas e mais en Auschwitz a partes iguais. Dá igual o que digan, o que vaia aprendendo, as cousas que miren os meus ollos. Sempre acabo voltando a estes tres lugares coma o cadáver que se volve fundir coa terra.

Non estaba desesperanzada, hoxe. En realidade tiña un sorriso enorme na cara. Pero a cada instante sempre hai algo que che lembra que debes deixar de sorrir. O medo ao descoñecido, perder a ilusión, quizais. Saber que nada ten por que ser o que aparenta e que, en realidade, aínda non sabes moi ben o que estás a buscar


PD: e acabo de ler que morreu Ryszard Kapuściński, e o mundo todo debería estar de loito. ou cando menos, os que aínda cren no xornalismo

Falábache na miña carta, señor Descoñecido (do que apenas sei teu nome) de que estaba a facerme maior. Non pensaba niso ao que ti te referías, aínda que supoño que todo vai sumando.

Pensaba, quizais, noutras pequenas cousas. Na neve cando cae cara arriba ao darlle par atrás no vídeo, ou esa hora na que todos se sentan na mesa para ver o telexornal trala preñez de cada día (rito tribal que se repetía antes na leitura do xornal). Pensaba nos bicos nos beizos que dou cada semana aos que máis queiro (a última vez na facultá, pero tamén pola rúa e nalgún bar), nos que marchan do meu presente e nos que regresan. No sorriso do que é sempre o primeiro en recibirme, no que foi o primeiro en acollerme. En aprender a calcetar.

Pensaba na maneira na que agora miro os pequenos problemas, na forma de resolvelos. Nas miñas mans, que este inverno non se queixan.

Pensaba frivolamente nun zapatos mourados, ou na foto para a orla.

No indiferente que me resultan algunhas cousas, ou a dificultade de dar certos pasos. Pensaba, si, en canto cambian as cousas cando parece que non cambia nada. Pensaba en ti, Descoñecido, na gratitude e curiosidade que despertaches en min en non máis dunhas liñas. E pregúntome como serás en realidá

Existen tres grandes máximas que unha longa análise empírica me permitiu concluír:
- Os paraugas feos nunca rompen
- Ninguén rouba os paraugas feos
- Os paraugas feos nunca se perden

Estes días de perder o paraugas e recuperalo, son tamén días nos que o mundo xira arredor dunhas tetas, e fas traballos exprés, e ves pelis por un tubo, e vas patinar pra desestresarte caendo de cú sobre o xeo, e fas todas esas cousas que só saen ben facéndoas a toda présa se estás en xaneiro a piques de comezar os exames. E este ano as cousas han de sair ben, pra poder ter na man, en xuño, un tituliño de licenciada nunhas ciencias desvirtuadas que xa ninguén sabe de que son. (sempre quixen ser titiriteira)
Así que se tardo en facer entradas e hai alguén que me bote de menos (hai de todo na viña do Señor), non se preocupen, e saiban que sigo viva, a pesar de todo

(imaxe: esao)

os máis guapos

Mamá era a moza máis guapa do pueblo, con diferencia. Papá era o rapaz máis loiro e cos ollos máis bonitos. Casaron un día de Reis que chovía moitísimo, e todos se lembran porque a miña prima, que daquela era moi pequena e iba de dama de honor, caeu e manchou o vestido todo de lama. Hoxe celebraron 33 anos daquel día. Están todos melancólicos estos días porque eu ando a revolver as fotos vellas para escoller unha imaxe miña de pequena para o orlín da facultá. E é só cando miro as fotos que me dou conta real de canto medrei, que eles se decatan de verdá do vellos que van...

(perdoen pola mala calidade das fotos de fotos. a de arriba é mamá. a de abaixo son eu na foto máis linda que me sacaron na vida. non falta detalle, ate teño o bocata enriba da mesa. acaso non era preciosa???)

Facendo memoria... (egopost)

Teño grandes esperanzas postas no 2007, porque vai ser un ano de cambios. Pero botando un ollo atrás, a todo o que levo escrito no que vai de ano, quizais 2006 tamén fose un ano de cambios.

Un ano de viaxes, de coñecer a Lisboa de inverno, a Roma de primavera, o Túnez outonal.
Un ano de entrada no xornalismo real, de dous xeitos totalmente distintos, pero que me fixeron aprender.
Coñecer e falar con xente moi interesante.
Aprender tamén na facultá, e pasalo ben mil veces facendo tonterías que lembrarei creo que toda a vida -e tamén cousas serias-. Tentando parecer maior en cousas de maiores.
Volver a apreciar -máis se cabe- o lugar de onde veño, a xente da que procedo.
Cambiar o meu aspecto mil e unha veces, comezar a ser gafapasta a tempo parcial.
Namorar dunha ducia de homes ao día, a última hai apenas uns días, naquela tenda na que entrei buscando algo que non ía mercar.
Despedindo xente, algunha pra sempre, outra cun atalogo.
Descubrindo aos amigos de verdá, os imprescindibles.
Facerme maior, notándoo eu case sen decatarme, no xeito de falar, de pensar, sendo aínda moi nena.
Olvidarme de como escribín sempre, recuperándome ás veces.
Coñecer a xente diferente e atoparme ben con eles.
Disfrazarme de flor. Botar de menos antes de irme. Non saber a onde ir cando isto remate.
Todo isto e algo máis, nun só ano.
Si que promete o 2007.
Ten que prometer

Yo no soy bonita ni lo quiero ser...

Lembreime de algo que pasou hai unha semana, a altas horas, trala fantástica cea: al pasar la barca me dijo el barquero, las niñas bonitas no pagan dinero. Lembran esta canción? O chico P. cantoume sen cantar algo parecido. E despois díxome que marchara e marchei, porque a pista era toda miña, así a vía eu: triunfal.
E xa sei que o chico non me citou ao DonJuan, pero, que queren señores, aínda gardo algo da candidez da infancia, e caín. E o certo é que, como dicía, yo no soy bonita ni lo quiero ser, pero iso, nin el nin vostedes o sabían, verdá?

E mentres, respiro triunfal porque non traballo o día do Nadal, nin Aninovo, anque me custe caras largas do xefe de redacción. O millor, saberse co apoio dos compañeiros -bolseiros e non bolseiros- e do xefe, unha persoa incrible. E que máis se pode pedir de agasallo ao Pai Natal?

.Dous días, tres historias.

• Historia 1

Hai uns días preguntábame como se pode saber se alguén foi feliz cando xa está morto. A resposta víñame despois do enterro. Souben que era feliz polo moito que o quixeron, e polo moito que o coidaron, e polos acenos -sinceros- de dor nas caras das fillas e dos netos. E o único que podía pensar entón é que a morte é unha das dores meirandes prós vivos.

• Historia 2

Pola noite os nenos decídense a rematar co do amigo invisible nunha cea familiar con dous polos -que estaban moi ricos- como feito máis destacable. Os regalos, moi lúcidos. Dende pacs pra sacar ao mozo do cárcere, ata fotos fotoshopeadas nas que aparece Dolores. Porróns Recuerdo de España e fotos, de todo un pouco. O meu amigo invisible estaba de viaxe, así que quedei sen agasallo. Para compensar, estes tres animaliños, un deles vagabundo recollido por unha alma caritativa, e donado á causa. O cd que acompaña é de C., un cedé así radical y tal.

• Historia 3

Xa llo dixen a P., que se non conseguiamos integrarnos na cea navideña do traballo, non o iamos facer nunca. Eu creo que está máis que conseguido, sobre todo entre algúns sectores. E aínda que perdín a P. nalgún momento da noite, paseino moi moi ben, e coñecín a moita xente interesante. Como sempre, de quen menos o agardas saen sorpresas moi agradables. Y no digo más.

nota: a primeira foto é un pastel con limas que V. lle regalou a M., porque nunca se sabe...
a segunda foto son os tres bichos co cd radical. o de amarelo e camiseta vermella chámase pepe. o resto están sen bautizar. se teñen suxestións...

As mulleres

E alí estaban todas, e todas eran mulleres. As dúas fillas, a muller, a cuñada... Un peso morto nunha cama, respirando mal, cos ollos cravados no teito. E alí estaban as mulleres a velar, toda a noite, e o día todo, durante horas e horas e horas. Ninguén sabe canto lle queda. Eu, o que non podía comprender é que el fose ese. A última vez que o mirei estaba coma sempre, con eses ollos tan grandes e tan azuis a sorrir, abrazando a papá e discutindo -entre risos- de fúbol. E agora estaba tirado nunha cama agardando a que a morte lle entrara pola boca. De nena, lía un conto dos Grimm, no que a morte para levar colocábase na cabeza do enfermo, se mal non recordo, e un médico enganábaa poñendo a cabeza dunha enferma aos pés da cama. Desta volta non tiven dúbida, e a morte agarda na cabeceira a que o tío se decida a morrer. E namentres, elas velando.

antes o Nadal eran un montón de regalos que aparecían no sofá da sala cando espertaba polas mañás. algúns anos aparecían incluso na metade da noite. sei que me fixen maior porque xa non agardo nada con ilusión. Nadal é decorar os escaparates de iria e comer polvoróns e recordar as cousas tristes de todo o ano nunha soa noite. e oir a mamá gritar e despois deprimirme porque se non saio con vestido en findeano hai quen me mira mal. e para o ano non sei que será de min, nin onde pasarei estas datas. pero seguro que hai un lugar millor. o caso é atopalo.
enonsei, nonsei, nonsei...

Ao bon samaritano:

GRACIAS!!!
GRAZAS!!!
GRAZCIAS!!!

(xa ti sabes ;P)

O sexo dos anxos

Hoxe, as grandes axencias de prensa, as emisoras de radio de máis longo alcance e astra as emisoras de televisión autocalifícanse de veículos "informativos". O feito de que cada unha delas coincida case milimétricamente no seu radio de acción cos intereses de mercado económico-ideolóxico de emisor non eiva que, nalgún caso, cheguen a esquecer o pudor adxetivando como "libre" e independente" a súa actividade. (...) Inxenuamente algúns, con plena consciencia os máis, intentan recrear a vella ilusión do individuo que coas súas forzas pode cambiar a historia poñéndose, se preciso é, por riba dela. (...) Parecen pretender que o periodista pode introducir alteracións básicas no funcionamento da sociedade á que serve no máis estrito sentido da palabra.

Ánxel Vence. A independencia do periodista e o sexo dos anxos. 1982

É por isto, e por moitas outras cousas, polas non quero ser xornalista. Por hoxe xa está ben.

Quero facer unha tontería e deixar de ser aburrida. Pero non me atrevo. A vida non é como as películas. Ás veces olvidamos a fronteira entre o que quixeramos que fose e o que é. Fóra están os demais. Dentro está

...

Estreei os meus zapatos novos coma unha nena pequena. Mentres, en Marín chegáballes a auga ao pescozo, porque o río volvía ao seu cauce natural. Agardei a que chegase o bus e marchei pra casa, un pouco triste, porque un dos meus (xa) vellos amores foi amable, nunha amabilidade condescendiente que desinchou o meu ego a ras de chan. E ando desaparecida por Marín, seino. Pero Dios sabe o difícil que é compaxinar a vida académico-laboral e a familiar. Apenas un cine e cinco mil recados. Non quedan ganas de nada. E aínda soñar cunha historia de novela negra. Ser xornalistiña afeizoada estase a facer máis difícil do que a priori poida parecer

Tres intentos de algo que viña sendo o mesmo pero de xeito moi distinto. Escribir os nosos somes nas inmáculas paredes do novo. Cantar ata desgañitarse o Ai, Maruxiña, ou escenificar María de la O. Sair do paréntese no que estiven metida durante dous anos para volver a entrar en lugares indesexables. Acordar entrar a formar parte de iniciativas lusas como equipo junior. Fartarme dos traballos cos que non aprendo nada. Deixar que se metan comigo por estar na tele. Imitar a presentadores famosos, ou a famosos varios. Botar de menos presencias. Disfrutar coa compaña. Lembrarme de buscar a peli que me pediches. Aprender a modular a voz e traducir teletipos do inglés. Facer visitas médicas a enfermitas oculares -non hai un ollo bo, repito-. Enfadarme, por veces, por algunha que outra intransixencia. Odiar as pintadas nas paredes de pedra dos edificios públicos. Cuestionar o valor dalgunhas cousas. Non atreverme a falar co chico da radio. Locutar unha nova sobre a Fontana di Trevi. Facerme punk por culpa dunhas botas de charol. Asinar cos nosos blogs e facer oficial o noso nome blogueiro. Pensar nun novo proxecto en conxunto...

Os amigos, ás veces axudan a olvidar algunhas penas, anque só sexa un parche dunha noite...

Si, saín na tele. Todos foron benevolentes e me animaron. E, non sei, é todo tan novo. Tan diferente.

O fume do tabaco chegou ao asento de atrás mesturado co vento frío da noite. De súpeto lembreime do verán, do fume que chegaba dende a ventana.
A saída só consistiu nunha entrevista pequena e moi institucional, burocrática, medida. Terriblemente aséptica, como soen ser estas cousas da política. E fun con el, que é moi riquiño, pero calado. Calquera sabe que, polo xeral, a xente calada non me gusta. Pero descubrín, sempre acabo descubrindo, que os tímidos, cando collen confianza, deixan de selo. Por eso sempre dou tempo. O tempo que quixera que os demais me desen sempre a min.

Así que fun, e voltei, e agora estou contenta porque ademais teño compañeira no TX2, e ando á procura dun tema para o meu traballo de guión, que quería facelo sobre algún filme interesante, pero apenas atopo bibliografía... E sigo confundida e nerviosa. Pero que ninguén se preocupe. As cousas serán como teñan que ser

Resumo acelerado en plan diario adolescente

Armo escándalo na clase, que se estivese en primeiro, non volvía á facultá coa vergonza. A primeira, o profesor mándame achegarme adiante unhas tres veces. A terceira, dáme un ataque de risa despois de respostar a unha pregunta do profesor ao estilo Mohamed, pensando que non se me oía. A última, ao meu ordenador non lle dá a gana de ir, e tardo o dobre en facer que un coche corra pola miña pantalla.
Na tarde, adícome a buscar unha academia que non acabe co pouco que cobro ao mes. Que caro é ter un nivel aceptable de inglés neste país. Plantéome seriamente recibir clases de conversa dun rapaz que coñecín nun antro de mala reputación xD.
Preocúpome por alguén que está nun estado mental máis ben caótico, e pregúntome se non o estarei eu tamén. Despois, chámoa para quedar, pero a cabina trágame os cartos. Collo a cousa e voume para a biblioteca. Necesito unha ducha e parasitar un rato. Parasitar mentalmente, claro. Mañá teño que ir. E de pensalo, debúllaseme un sorriso na cara. Por fin, por fin hai algo que me ilusiona. Sen tempo non era.

Chego a casa e dígolles que estou namorada. A tele é todo un mundo. Son riquiños, trátanme moi ben, teñen paciencia, son benevolentes, e responden amablemente ás miñas preguntas de nena repelente "para que vale isto???". Está o rapaz de cara triste, que é polo que digo que estou namorada. Ademais ten cara de blogger, que non sei como é, pero el tena. Hai quen di que teño tendencia a namorar dos homes con cara de tristes. Non o sei. Pero o certo é que xa me tarda en chegar o venres para volver, e nunca pensei que se puidese dicir isto dun traballo, pero é que me gusta tanto...

ti optaches polo egoísmo. agora eu escollo a indiferencia

(imaxe: esao)

TX Serán. A ver que tal

1.

Inevitable, o meu encontro cos seus libros. Chego a casa e agarda por min. Non quería mercalo. Non quería lelo. Pero me persigue. Xa hai tempo que me metín na espiral das persecucións. “Regaláronmo en Xerais”, di miña irmá. “É para ti”. Así que abro as páxinas e comezo a devoralo. Aínda non sei que dicir del. Preciso coñecelo máis a fondo.

2.

Visítoos o sábado, só pra saber que tal están, “pra que non olviden a miña voz”. No medio nunha conversa, S. di que se ri dos blogs dos que fan prácticas en xornalismo. Ë un fío tendido para entender que le este blog e o de Xorna. Que entra nesta casa dende hai algún tempo pra rirse de min. Decátome de que no ano e pico de existencia disto, nunca me avergonzara de que o lese miña irmá, meus amigos, algún que outro anónimo que me coñece ben. Incluso que me coñezan en persoa quen antes non me coñecía. Pero non eles. É coma unha violación da miña intimidade. Anque eu xa violei a súa antes. E faise certa a máxima de non recordo quen, que di que tarde ou cedo os teus compañeiros de traballo acabarán sabendo cal é o teu blog. S., a partir de agora podes entrar cando queiras. Agora con invitación. Dito así, non parece tan terrible que se rían de min.

3.

Vou a cemiterio con mamá, o domingo. Repítolle por enésima vez que quero que me enterren no chan, co abuelo, ou con S.T. Dígollo co pleno convencemento de que vou marchar antes ca ela. Disfruto do silencio, e do ruído que fan as pedriñas do chan cando as pisas. Vou co meu vestido novo, para honrar aos mortos, a todos en xeral. Despois atopamos a un home que nos di que pra ser xornalista fai falla moita voluntá. Xa podían ir aprendendo os detractores da carreira. Volvo a casa e poño a mesa. O primeiro domingo de novembro nunca é coma os demais domingos do ano. Fai calor e cheira a día de defuntos. Durmín unha hora máis. Este foi pra min o primeiro domingo de novembro.

4.

Comprei as katuxas. Párame nun paso de cebra Barreiro Rivas e queda a mirar pra elas. Claro que mira pra elas, pra onde, se non?

Na clase, aposto con E. a que saco unha matrícula. A ver quen dos dous as saca. Esta vez, a aposta vai en serio.

Agora marcho. Quedei con M., para facernos un pouco maiores xuntas falando das cousas da vida. Agora teñen un gato. Terei que ir coñecelo un día destes.

Era o meu chico árabe. Onte, a iso das dez, cando baixaba correndo a levarlle a A. algo que deixara na casa, volvino ver. Pasaran xa case tres anos. E estes tres anos foron moito tempo. Cando o vin por última vez, el era xa licenciado en medicina, e eu era aínda unha novata de primeiro de xornalismo. Non sei que foi del. O mir, supoño. Nin sequera o saludei, non sei por que, e non sei se vai voltar, ou se está aquí, ou que raio pasou na súa vida. Moitas conversas de sobremesa no sofá, acordei de súpeto.

Solo agardo volver a velo, e parame a falar con el. Para que volva a ser o meu chico árabe, alomenos por un rato

Chica TVG

Unha marea de 23 aprendices de xornalistas infiltraranse na compañía pública de radio e televisión de Galicia a partir do día 2 de novembro. Foron especialmente entrenados para un único cometido: destruíla dende dentro. Baixo a apacible apariencia de alumnos en prácticas, estas armas de destrucción masiva rematarán coas emisións antes do 30 de abril.
Aviso: se vostede traballa na CRTVG, fuxa antes de ser alcanzado pola onda expansiva...

(Vamos, que me colleron, a min e a 22 máis, para traballar na tele o próximo medio ano. Polo menos o proceso foi democrático, cousa que non poden dicir eles nin eles. Que emoción, xa son chica TVG!!!)

De probas

Xa todos -por unhas vías ou outras- sabiamos que esa praza de prácticas estaba dada. Eu, pola miña conta, sospeito que a outra tamén o estaba, e por iso fixeron proba. Pero foi divertido, porque fixeron preguntas axeitándose a min. Tamén preguntas para pillar, como "que dis se che falo da Sala Galán?". Divertido, si, e esta vez ninguén me chiscou un ollo -adiosgracias-.
Pola tarde veñen os señores da CRTVG a decidir quen de nós pode pasar seis meses de aprendiz audiovisual e/ou xornalístico na cadea pública. Se non me escollen a min, rematouse a miña aventura practiqueira dos próximos seis meses. É o que ten!!!

{nota: esta noite rematou o Ramadam (مضا). Apuren os preparativos, que hai que comezar a celebralo!!!}

aquí estou, coas uñas pintadas de vermello polo aburrimento. sen gran cousa que contar. sen historias, sen anécdotas, sen creacións literarias ridículas, sen links curiosos.
creo que me estou a facer vella e aburrida.

{ah, si, bueno, o tipo de arvis & bauman chiscoume un ollo. houbo quen considerou o aceno como competencia desleal...}

Porto, Porto

Si, unha ponencia non é a cousa máis terrible do mundo, e sen dúbida estaba máis nerviosa que o primeiro día da carreira. O mellor dos dous días, por suposto, as exposicións de Orihuela e Dans, brillantes, ilustrativos, e enriquecedores. -e non é por facer a pelota-.

A compaña tamén axudou bastante, a verdade. Ambas aprendimos moito neste encontro, o poder que cada vez máis teñen os blogs, o seu futuro incerto.
E faría unha crónica exhaustiva, pero hoxe teño máis cousas na cabeza. Teño, por exemplo, a operación de mamá, que non é para tanto, pero ponme nerviosa. As prácticas, comezar a facer traballiños, xa.
E volver a durmir na casa. Agora a miña habitación é verde. Para os musulmáns o verde é o símbolo do paraíso. Eu, non sei, é que non o teño moi claro.

Tería mil e unha cousas que contar de Túnez, da xente, do deserto, da beleza dos seus homes, da súa forma tan distinta de ver as cousas e de vivir. Pero hox só teño ganas de dicir que o sinto, e que te quero, e que me sinto mala e que o estou a pasar mal. E aínda así, as palabras non chegan

e xa.

marchei con un feixe de notas de prensa baixo o brazo e dous enderezos de correo electrónico, firme a promesa de enviar un par de fotos tunecinas. quizais aínda non son consciente de que marchei, ou de que non é deixalos a eles, senón a un xornal de merda, e que non teño porque deixar de velos, que para algo están os bares.
morey preguntábase de cantas pequenas mortes estaba feita a vida dun home. eu diría que cada marcha é unha pequena morte, porque vas deixando moitas cousas atrás, aínda que leves moitas outras contigo. esta foi, nalgún sentido, unha pequena morte. non só polo sentimentalismo de deixar a xente atrás. tamén porque, en certo sentido, é deixar atrás marín, e pontevedra, e a casa. porque estes tres meses foron algo máis que un traballo. foron un modo de vida que non repetirei se todo sae como agardo.
cando voltaba no bus, un borracho díxome que non sabía nin quen era el mesmo. hai moita sabedoría nos fondos das botellas. e o conductor sorriume, sorriume durante tres meses, e tiña ganas de gritarlle a todo o mundo xa rematou todo, pero non fun quen e sentei e lembrei as cariñas de todos ao despedirse, a broma de J, o sorriso de B, os ollos preciosos de N. e a súa actitude de tipo duro. a aperta de R(i), a miña carpeta en Intercambios, o naris de M(s), a pila de papeis na mesa baleira, o calendario de días libres. e tantas caras, tantas roldas de prensa, tanto aprendido, os erros nas maquetas, as mil entrevistas, o mar, o sexo, os ministros e os conselleiros, os alcaldes, os mil e un amores. quen sabe se algún día voltarei

marcha

Non, non é que non queira marchar. Cando cheguei, só tiña ganas de deixalo, de coller a porta e dicir, aí vos quedades co voso xornal de merda. Pero agora custa despegarse e marchar. Hoxe agonicei ata tarde a miña marcha. Mañá non quero saber como vai ser. M(s) e N(a) xa me dixeron adeus. Ou ata pronto, que ás veces é o mesmo. Mañá tocaralle ao resto, a N(s), aos fotógrafos, a B. E o certo é que non quero marchar, e non me arrepinto destes tres meses, de canto aprendín, do incrible que é esa xente, capaz de sacar unha edición turrando co monstro do capataz.

Vólvenme as ganas de ser xornalista, esas que nunca tiven. E agora, quizais porque estea sensible, planteo un futuro que non estea de todo afastado dos medios. E teño medo, porque a satisfacción co traballo non a dan os compañeiros, pero foron tan importantes para min este verán... e tamén teño medo, e máis aínda, ao saber que non vou a atopar tanta xente tan boa en ningún sitio. Non, en realidade non quero marchar

e se non fose pola dor hoxe sería un día estupendo. falar co desfacedor de entuertos, saudar ao meu camareiro favorito, volver ás rúas de pedra, a compaña, volver a entrar nas cuarentas de zara (nas do resto do universo sempre entrei, co cal é cousa de zara, que está tallando normal)

e tamén cousas estrañas, como aquel rapaz que ía sentado diante miña no tren e despois camiñou case ao meu carón polas rúas de pontevedra. non creo que o volva ver, porque atopei a m. e xa non souben onde se metera, co cal non lle podo pedir permiso para colgar esta foto súa. e quedei coas ganas de preguntarlle se era artista ou se estudiaba belas artes simplemente. (levaba un carro cun lenzo dentro, e tiña cara de ser unha persoa realemente interesante). sempre me bota para atrás o estúpido medo a non sei que. a próxima vez, queda prometido, pregunto.

{nunca te sentíches gilipollas ao anunciar algo importante na casa e que pasen de ti? creo que me farían moito máis caso se dixese que me caso, que merquei un pantalón ou que rompín unha unlla...}

da cena e multicumpleanos do sábado ao traballo de artesán do domingo arranxando unhas camisetas sosas, ou mercar un pixama ou uns pantalóns "pitillo" ou preparar as cousas para a semana que vén ou ver de coller un tren para falar cun profesor que me bote unha man para encamiñar o futuro. cen mil cen cousas que facer. axudar a mamá ou pensar que ben que quedei con elas, que bo recordar os vellos tempos, que raro poder falar de cousas de infancia con xente que te coñecía daquela...

estreei a gabardina
o delegado díxolle a B. que era simpática, e B. díxolle que valía un montón
-e eu sinto un orgullo que prefiro non manifestar-
e tamén rin a ratos
e quedei para unha cea
e aborrecín o traballo transcriptor
e faleilles da memoria -a das prácticas- ata crear espectación
e máis nada

a oito días...

Recibir resposta de X.M., engancharte a unha emisora estraña, rirte da mobilidade dos berberechos ou quedar cun delegado para falar de auga e máis auga. Pequenas cousas para ir pasando os días. Descubrir que jirafa é con j porque a j parécese máis ao pescozo da jirafa que a g, ou saber que eles son uns alarmistas e no colexio non caeu ningún tellado. Agora que lle empezo a coller gusto aos días, cando non está M., agora todo vai rematar. E teño ganas, non vaian crer, pero é que me dá medo olvidalos, de non miralos a cada momento rindo pola redacción.

Talmente real, señora

Unha redacción pequena. No centro, cinco mesas con pilas de folios, e catro persoas sentadas diante dun ordenador tecleando. Cando se sube o telón, N(a) está falando de Hugo Piñeiro, mentres que N(s), B., E. e O. escoitan.

N(s)- es que los de Marín son unos bestias.
O. - oye, coidado co que dis
N(s)- vasme dicir agora que non?

Entra en escena M., que vén do seu despachito na parte esquerda do escenario, e diríxese ás mesas centrais
M. - oye, ¿coger es con g o con j?
O. - home, se me pos como exemplos de Marín a M. e a Hugo Piñeiro...

B. comeza a rir moi moi moi ruidosamente

M. - ¿de qué te estás riendo?
B. - (aínda rindo) De ti!!!
M. - ah, bueno! (dá a volta e marcha ata sair da escena)

a flor máis linda do meu xardín

{benvida aos 21!!!}

N.

Adoro a N.

Adoro a N.
Adoro a N.
Anque sexa borde comigo, e ás veces me grite, e ás veces se meta comigo, anque lle gusten os chistes malos e "groseros", que diría B. Anque diga que no Morrazo estamos sen civilizar. É o mellor xefe que terei en moito tempo. O mellor compañeiro de traballo que terei en moito tempo. Bueno, esto último, tamén aplicable ao resto da troupe da redacción. Cando rematen estes tres malditos meses, quedarán máis cousas boas que malas. Porque as cousas boas están gañando á forza un espacio máis grande. E non vou negar que me agrade.

murales da facultade de ciencias da comunicación de universidade buenos aires

hai veces en que parece que algunhas cousas só che poden pasar a ti. onte quedei con R. pra ir aos Milagres de Amil a ver que se cocía e facer despois unha crónica cutre como a de todos os anos.

mentres agardaba por el, sentóuseme ao lado un home que me contou toda a súa vida. Pobre profesional, adicado a pedir polas portas. nin un peso me pediu, supoño que só querería falar. e cando xa estaba no bus saudoume coa man. despois tivemos que ir falar cunha vella que cumprira 100 anos, e sorprendeume que recibira a visita da súa irmá que vivía en Bos Aires e nin se inmutara -o cal corrobora a miña teoría de que todo era un paripé coa vella-. e nos Milagres, despois de case unha década, houbo paseo en ataúde e camiñantes de rodillas, todo un espectáculo.
e hox, despois de ver en persoa a un home que pensei que en realidade non existía, aguantar que me digan "esto es una mierda", e responderlle que podía ser máis majo, e rir cando despois de baixar a mercar "corazones salvajes" para N., e dicirlle que o fixen con moito amor me responda "pero si yo lo único que quiero es sexo!"

• nota 1: na entrega dos premios savater levaba as gafas -que por certo eran horribles- estremadamente sucias. ademais cáeme estremadamente mal
• nota2: ironicamente, un redactor do faro de vigo recibiu un premio de xornalismo por escribir sobre a necesidade de normalización lingüística do galego. era millor tirarse por un barranco.
• nota3: non sei se é culpa miña ou túa. será das dúas. non teño máis escusa que oito días seguidos traballando sen descanso. non sei se che vale. a min, dende logo, non me convence. e non podo dicir que o sinto, porque non valería de nada

imaxe: corazón salvaje, de claudia manperl (creo)

exclusiva

Quería colgar en primicia aquí a miña entrevista con Jesús Agelet, actor na compañía Els Joglars. Pero non tiven tempo a pasala, e agora non teño ganas. Así que deixo a exclusiva para o xornal. Aínda que non o merezan.
Só dicir que me deixou impresionada, e encantada. Que aprendín moito nos tres cuartos de hora que estivemos a falar. E que agardo disfrutar moito da obra mañá pola noite. Dáme igual a forma de pensar de Boadella, a polémica, ou o que sexa. Estou segura de que son fascinantes

Onte R. dixo que dez anos eran demasiado tempo para estar coa mesma muller. Dez anos son moito tempo así en xeral, engadín eu, hai dez anos xogaba con monecas. (e agora con monecos, puntualizou R.) Pero o certo é que isto fíxome pensar. É posible ficar ao carón dunha persoa durante tanto tempo? ou iso é antinatura -por moito que nos creamos seres racionais-? Estar tanto tempo coa mesma persoa non será perder parte do bo da vida?

Sen dúbida é unha persoa fascinante. Nunca pensei que dixese isto dalguén adicado á envelenar a vida da xente, como fan a meirande parte dos da súa especie. El gústame. A forma que ten de falar coa xente, de repasar as caras dos xornalistas antes dunha rolda de prensa. A forma directa e natural de falar.
Sen dúbida estou fascinada con el. A meirande parte do seu partido ao longo do país cáeme máis ben mal. E ademais é unha alcaldía que, en teoría, nin me vai nin me ven. Pero gústame, gústame o seu xeito de facer as cousas, como saúda á xente pola rúa, como sorrí rodeado de alcaldes veciños que lle ceden a el a palabra. Si, o meu alcalde favorito, ou diso non se pode ter?

de volta

Tiña pensado estar de vacacións do blog alomenos un mes. Pero hox, ao despedir a papá e mamá disfrazados, que ían á Feira Franca, déronme ganas de escribir. E eu, que estaba convencida de que nunca máis volvería ter ganas de facelo, non puiden menos que sorprenderme. E non teño moito que dicir, pero podería contar que fun de paseo pola meirande das feiras e unha bruxa prediciume que algún día vou ser unha muller con poder -parvadas-, e vin a varios ferreiros domeando o metal, e ás naseiras traballando nas redes, e merquín un amuleto celta a un portugués moi guapo, e unha folla de coiro, e arrolei a un porquiño -seica celta- que se puxo a berrar coma un tolo ao mirarme, e vin a azores en plena caza e disfrutei dunha das cidades que máis me gusta en pleno esplendor (con alcalde-favorito-disfrazado incluído, e os do PP rabeando)

Sería inútil tentar resumir estes días de silencio, as mans, o cego, a excursión a Cangas, a aceleración co tema do congreso, a volta de N., e mil e unha cousas máis. Sigo triste -á hora de escribir-, e cada vez con máis ganas de seguir estudiando canto máis lonxe millor. Nena, foi un pracer compartir o día contigo. Ao resto, gracias por agardar por min. Necesitaba un respiro

Polo de agora

...péchase o espectáculo, ata novo aviso. Preciso descansar de moitas cousas, recuperar moitas outras. Ninguén precisa explicacións, xa todos sabedes. As cousas non son sempre como cremos que son. (nota: gracias, nenos e M., polo día coruñés; agardo se repita pronto)

non podía ser doutro xeito. hox era o último día en Marín, e nesta última semana aínda non pasara nada malo. así que hox, a última hora da tarde, un operario do porto foi ingresado no hospital despois de ter un accidente coa draga coa que traballaba. unha perna. ademais do morto en accidente de moto de Santomé. despídome con estas novas, que ben. quizais esta fora a primeira e última vez que fago local en Marín. quizais non, é seguro.

e despedinme da competencia, especialmente de A., que marcha un ano a Barcelona, e do Concello, e de todo un pouco. estar aquí é tan distinto a cubrir a información de aquí... creo que o vou botar moito de menos este inverno....

xa non lembraba como é o ruído da chuvia contra o cristal. sei que despois do lume, que chova non é o mellor, pero non podo menos que aledarme. ogallá isto pasara hai uns días, e aforraríamos moito monte. malditos incendiarios

xa van 11 días ou 12 dende que comezou. hoxe, que fun ata O Campo, dinme conta do afortunada que son porque aquí non ardeu. E síntome inútil porque mentres os voluntarios vixían o monte, eu teño que buscar estúpidas noticias que ninguén vai ler. Pero atopeime con H., que había ben tempo que non o miraba, e falei un cacho con el. Tan riquiño coma sempre, que non lle subiron os aires madrileños á cabeza, como a outros. E pola tarde voltarei ao antro a comerme o ordenador toda a tarde. Cada vez máis claro que vou a seguir o consello de S. e M. e vou a aproveitar non ter carga ningunha para marchar, lixeira de equipaxe. Aínda queda moito por diante

resumindo...

nin dicir que o Cabaret D'aquí estivo incrible, aínda que o público non soubo aprecialo. e despois trasladeime de sitio e fun a un concerto onde todas as pijas de pontevedra gritaban orgásmicas cada vez que os suxeitos do escenario lles dicían: sois unos superyonkis!!! foi un espectáculo penoso, podo aseguralo. pero estou contenta porque estiven con A. e coa xente que, agás dúas persoas, debera ser a de sempre pero resulta que é a de antes, pero xa ven de lonxe e xa case nin me dá pena.

de hox, só podo dicir que estou cansa e que o calzado me fixo dano nun talón. que a visita foi o mellor do día. que non puiden estar co gabinete de crise, pero aínda así, foi un día estupendo. que teño ganas de velas.
e que odio a xente que non ten ningún respeito polo traballo dos demais e polos sitios públicos (vai pola foto)

Provocador, directo, sincero. Cunha conversa sólida e atractiva. Sentido do humor. A entrevista foi breve, pero a conversa de despois foi longa. Perdoou os meus erros de principiante e ata me convidou a ir tomar algo con el algún día. Fixen caso dun consello e pedinlle matrimonio. Dixo que si e riu. E quedou comigo outra vez pola tarde e buscamos un sitio para sacar a foto, e despois falamos de política, de lumes e de escenarios. Do morto que está o galego, en xeral. De Marín e de D. De todo un pouco. E foi tan agradable falar con el que ata me sorprendeu, porque agardaba outra cousa, non sei o que. E tiven un bo día gracias a el, sen máis

nota 1: e para todos aqueles que me lean sorprendéndose de que aínda non o dixera, aí vai: é guapííííísimo e ten uns ollos ...

nota 2: dixo que a foto que máis lle gustaba era unha coas gafas de sol. Pero esta estaba mellor encadrada...

que fácil era todo cando nena. cando parecía que as cousas nunca habían cambiar. cando non había problemas que fixeran berrar e dicirse cousas terribles.
agora só quero marchar -aínda sabendo que é de covardes-, marchar tan lonxe que se borren as pegadas do camiño, e ninguén poida atoparme máis. ser unha voz ao teléfono, si, ola, estou ben, eu tamén vos boto de menos... ás veces. fuxir deste sitio onde, despois de tanto tempo, aínda non atopei o meu sitio, encaixar no meu oco de peza de puzzle.
quixera estes días volver ser nena. e non ser como son, ser outra persoa. ser outras persoas. e desfacerme desta coiraza e desta maldita memoria que me fai lembrar as cousas máis inauditas. poder abrirme e deixar as entrañas enriba dunha mesa para que un adiviño calquera viñese a lermas. facer un diagnóstico.
e poder, por fin, deixar de pensar que maldito o día que comecei (comezamos) a facerme maior

entre as miñas tarefas familiares de hox estaba axudar a mamá a facer unha empanada que mañá vou a degustar salvaxemente nunha xornada de praia. coa masa sobrante fixen unha oda ao meu embigo. é un rollo moi infantil, pero polo menos ando distraída, esquencendo que teño outras preocupacións meirandes. canto custa facerse maior!!!

marín arde. e esta impotencia

o oso das tuberías

escoitei historias de ribeira da súa boca, e despois pensei en levarche este agasallo, que non sei se será millor que o collas directamente dende aquí.

"Soy el oso de los caños de la casa, subo por los caños en las horas de silencio, los tubos de agua caliente, de la calefacción, del aire fresco, voy por los tubos de departamento en departamento y soy el oso que va por los caños(...) Yo busco la canilla que siempre queda abierta en algún piso; por allí saco la nariz y miro la oscuridad de las habitaciones donde viven esos seres que no pueden andar por los caños, y les tengo lástima al verlos tan torpes y grandes, al oír cómo roncan y sueñan en voz alta, y están tan solos. Cuando de mañana se lavan la cara, les acaricio las mejillas, les lamo la nariz y me voy, vagamente seguro de haber hecho bien."

ademais, hox dixéronme que estaba guapa varias veces e case cheguei a crelo. e tamén, estiven un rato a falar coa competencia -que sorte coñecelos- e descubrín que vou atopar a medio concello nas vacacións. canto me gusta marín, meu deus!!!